บทที่ 97 หูอาหมาน

เจิ้งเหวินป๋อคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น “ฝ่าบาท ตลอดหลายปีที่ผ่านมา กระหม่อมได้ลดหย่อนภาษีตามรับสั่งของฝ่าบาทมาโดยตลอด ไม่ทราบว่าเรื่องการเรียกเก็บภาษีเพิ่มที่เจ้าโจรนั่นกล่าวอ้างหมายความว่าอย่างไรกันแน่พ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้แค่นเสียงเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นก็จงไปตรวจสอบ! หากเราพบว่ามีใครบังอาจหลอกเบื้องสูงปิดบังเบื้องล่าง เรา! จะจัดการให้สิ้นซาก!”

เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มขมับของเจิ้งเหวินป๋อ “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

“กลับวัง!”

เพียงชั่วพริบตา ขุนนางในราชสำนักต่างตกอยู่ในความหวาดระแวง

ยามค่ำคืน ฉินจินจือนั่งอยู่ในลานเรือน บนโต๊ะวางกับข้าวและสุรานารีแดงไว้พร้อมสรรพ

หลงอีและคนอื่นๆ กลับมารายงานตัว “จวิ้นจู่ พวกเรากลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หน่วยหลงอวี่เว่ยตระเวนรอบชานเมืองหลวงเสียไกลกว่าจะได้กลับมา

ฉินจินจือพยักหน้า “กลับไปพักผ่อนเถอะ ทำภารกิจได้ไม่เลว”

เหล่าหลงอวี่เว่ยเพิ่งจะเตรียมตัวจากไป ก็ได้ยินฉินจินจือเอ่ยขึ้น “คราวหน้าเปลี่ยนคนพูดบทบ้างนะ”

สีหน้าในดวงตาของหลงอีเรียกได้ว่าตัดพ้ออย่างถึงที่สุด!

การแสดงของเขาไม่ดีตรงไหนกัน!!!

ทั้งมีอารมณ์ร่วม ทั้งมีการแบ่งจังหวะจะโคน!

อวิ๋นจิ่นฟังแล้วหัวเราะร่า

ในตอนนั้นเอง ทั้งหลงอวี่เว่ยและสี่สาวอวิ๋นจิ่นก็เปลี่ยนสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“มีคนบุกเข้าจวน!”

พวกเขาทำหน้าที่องครักษ์เงามานานปี ย่อมไวต่อกลิ่นคาวเลือดเป็นพิเศษ ผู้มาเยือนคนนี้หวังร้ายแน่!

พลัน ร่างกำยำร่างหนึ่งก็พุ่งตัวลงมาจากหลังคา

“เจ้าคือจวิ้นจู่ตัวน้อยข้างกายฮ่องเต้สินะ! ฆ่าเจ้าซะ! ตาแก่ฮ่องเต้นั่นต้องโศกเศร้าจนแทบบ้าแน่!”

พูดจบ คนผู้นั้นก็โฉบตัวลงมา หลงอวี่เว่ยทำท่าจะพุ่งเข้าไป แต่ก็ได้ยินเสียงฉินจินจือสั่งการ “พวกเจ้ากลับไปพักเถอะ พวกนางจัดการเองได้”

พูดจบเธอยังคีบกับข้าวเข้าปากอย่างใจเย็น

ฉินจินจือมักจะมีแผนการเสมอ หากไม่มีความมั่นใจนางย่อมไม่เอ่ยเช่นนี้

อีกทั้งคนผู้นี้มีเพียงคนเดียว ฝีมือของสี่สาวอวิ๋นจิ่นเองก็ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะมาเปรียบได้

“หากมีเหตุฉุกเฉิน จวิ้นจู่เพียงแค่เป่านกหวีดก็พอ”

พูดจบทุกคนก็หายวับไป

จริงๆ ไม่ได้หายไปไหนหรอก แค่ไปซ่อนตัวอยู่บนคานหลังคา

พวกเขาอุตส่าห์ได้กลับมาอยู่ข้างกายเจ้านาย จะปล่อยให้ฉินจินจือตกอยู่ในอันตรายไม่ได้เด็ดขาด!

ในมือคนผู้นั้นเหลือเพียงขวานเล่มหนึ่ง แต่ก็ยังกวัดแกว่งได้อย่างคล่องแคล่วดุดัน

ทั้งห้าคนประมือกันได้สูสีในระยะหนึ่ง

แต่ไม่นานพลังของคนผู้นั้นก็ถูกสี่สาวต้อนจนหมดสิ้น

อวิ๋นเชวี่ยใช้นิ้วแทนกระบี่พุ่งตรงไปจ่อที่ลำคอของอีกฝ่าย

“ยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้แล้ว!”

นิ้วของอวิ๋นเชวี่ยหยุดอยู่ห่างจากลำคอของอีกฝ่ายเพียงครึ่งนิ้ว

ฉินจินจือยิ้ม “ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าสู้พวกนางไม่ได้หรอก”

อวิ๋นเชวี่ยหันไปมองฉินจินจือด้วยความประหลาดใจ

“นางคือหูอาหมาน นางอยากจะลองประมือกับพวกเจ้าสี่คนน่ะ”

เห็นร่างกำยำนั่นดึงผ้าคลุมหน้าออก

แม้ผิวจะคล้ำแดด แต่พอดูออกว่าเป็นสตรี!

อวิ๋นจิ่นเดินเข้าไปด้วยความประหลาดใจ “เจ้าฝึกยังไงให้ตัวใหญ่ขนาดนี้! สอนข้าบ้างสิ!”

นางก็นึกสงสัยอยู่ว่าจวิ้นจู่จะส่งหลงอวี่เว่ยไปลอบสังหารฮ่องเต้ได้อย่างไร

หากพลาดพลั้งขึ้นมา หลงอวี่เว่ยคงหนีไม่รอดแน่

ที่แท้กลุ่มโจรนอกเมืองก็เป็นคนของจวิ้นจู่นี่เอง!

หูอาหมานทำตัวตามสบาย “ได้สิ ไว้มีเวลาข้าจะสอนวิชาฝึกกายของข้าให้!”

จากนั้นนางก็เดินอาดๆ ไปที่โต๊ะ กระชากผ้าปิดไหสุราออก

“ช่วงที่ผ่านมานี่ ข้าลำบากแทบตาย!”

นางรินสุราจนเต็มสองชามใหญ่

แล้วดันชามหนึ่งให้ฉินจินจือ

ฉินจินจือดันกลับ “ร่างกายข้าอ่อนแอ หมอไม่ให้ดื่ม!”

หูอาหมานทำหน้าเหมือนเจอผี “ขวานของข้าหนักตั้งหกสิบชั่ง แม่ทัพทั่วไปรับยังลำบาก เจ้าบอกว่าร่างกายอ่อนแอเนี่ยนะ? ไม่ดื่มก็ดี ข้าเหมาหมด!”

นางพูดจบก็หัวเราะลั่นพร้อมคว้าสุรามาไว้ข้างตัวแล้วดื่มรวดเดียวหมด

“สะใจ!”

หูอาหมานมองพวกนางด้วยแววตาเปิดเผย “ตาเฒ่าฉินไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกลุ่มโจรนอกเมือง พวกนั้นข้าจัดการรวมกลุ่มเอง คนที่เกี่ยวกับตาเฒ่าฉินมีแค่ข้าคนเดียว!”

ที่ผ่านมากลุ่มโจรนอกเมืองแตกกระจัดกระจายเป็นกลุ่มย่อยๆ ไม่มีที่ไหนเป็นหลักแหล่ง

โจรเช่นนี้จะไปอยู่ในสายตาใครได้

ฉินจินจือจึงให้หูอาหมานไปรวบรวมโจรนอกเมืองมาไว้ในกำมือทั้งหมด

รอเพียงจังหวะดีๆ จะได้ก่อเรื่องใหญ่

วันนี้ผลลัพธ์ถือว่าไม่เลว

ฉินจินจือจิบชา “ตอนนี้โจรนอกเมืองเหลืออยู่เท่าไหร่”

หูอาหมานกัดน่องไก่ “ตอนนี้เหลือหนึ่งพันสามร้อยห้าสิบเอ็ดคน”

วันนี้โจรบาดเจ็บล้มตายไปกว่าครึ่งยังเหลือคนเยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าพวกขุนนางที่กินเงินหลวงเหล่านี้จะรู้สึกผิดบ้างหรือไม่

“อีกสามวันข้าจะทูลขอพระราชานุญาตไปกวาดล้างโจรด้วยตัวเอง เจ้าเตรียมตัวไว้ให้ดี”

หูอาหมานเคี้ยวเนื้อจนเต็มปาก “ถ้าอย่างนั้นช่วงนี้ข้าจะไปปล้นอีกสักสองสามบ้าน เจ้าไม่รู้หรอก พวกเศรษฐีหน้าเลือดพวกนั้นรวยจนน้ำมันไหลเยิ้ม ไม่ปล้นก็เสียดายความรู้สึกตัวเองชะมัด ไว้ข้าเอาไปทิ้งไว้ในถ้ำหลังเขา เจ้าค่อยไปหาเอาเองนะ”

ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ “โจรเหล่านั้นล้วนเป็นคนชั่วร้ายจริงๆ เก็บไว้ไม่ได้ แต่ตำแหน่งหัวหน้าคนที่สามของเจ้านี่นั่งได้มั่นคงดีนะ”

หูอาหมานกลืนเนื้อลงคอ “ถ้าเจ้าติดต่อข้าช้ากว่านี้อีกนิด ข้าคงจัดการสองคนข้างบนนั่นจนตายไปแล้ว!”

ฉินจินจือทำท่าประสานมืออย่างจอมปลอม “นับถือๆ”

หูอาหมานประสานมือตอบ “เกรงใจๆ”

ฉินจินจือเอาถ้วยชาไปแตะชามสุราของอีกฝ่าย “ตอนกวาดล้างโจร เจ้าหาจังหวะหนีไปซะ ใบผ่านทางกับเงินวางไว้ที่ห้องหมายเลขหนึ่งของโรงเตี๊ยมอวิ๋นไหล ไปที่ชางโจว รับตัวอาจียวกับพวกนางเข้าเมืองหลวง”

หูอาหมานวางน่องไก่ลง ถามด้วยความตื่นเต้น “เรื่องหน่วยเชียนเหนี่ยวเว่ยที่เจ้าเคยพูดถึงน่ะ สำเร็จแล้วเหรอ?”

ฉินจินจือเขี่ยกล่องใบใหญ่ที่วางอยู่ใต้เท้าไปให้ “วันนี้ฝ่าบาทเกือบโดนขวานฟาดหน้า ถ้ายังไม่จัดตั้งองครักษ์ส่วนพระองค์คอยคุ้มกันฝ่าบาท หากคราวหน้าเกิดเหตุการณ์หน้าศึกหลังโจรแบบวันนี้ขึ้นมาอีก ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?”

หูอาหมานเปิดกล่องออก ภายในคือขวานเล่มที่โยนไปตรงหน้าฝ่าบาทในวันนี้เอง

นางเหน็บขวานไว้ที่เอว พลางพูดด้วยความตื่นเต้น “ข้าจะได้สร้างเนื้อสร้างตัวเสียที! แต่สตรีรับราชการ แถมยังต้องคอยคุ้มกันฝ่าบาท พวกขุนนางปากจัดในราชสำนักจะยอมรึ?”

ฉินจินจือเอ่ยด้วยท่าทางลึกลับ “จัดการพวกแก่หนังเหนียวในราชสำนัก ก็ต้องใช้ของวิเศษลับกันหน่อย”

หูอาหมานหัวเราะลั่น “ตกลงตามนี้!”

ถึงแม้นางจะไม่รู้ว่าของวิเศษลับของฉินจินจือคืออะไร

แต่นางกับอาจียวมักจะเดินตามทางที่ฉินจินจือชี้เสมอ

สมองของพวกนางสามคนเหมือนถูกฉินจินจือชิงไปใช้งาน!

เอาเป็นว่าถ้าฉินจินจือบอกว่าได้ ก็ต้องได้!

กินอิ่มดื่มเต็มคราบแล้ว หูอาหมานก็หายตัวไปในความมืด

อวิ๋นจิ่นมองเงาร่างที่หายไป สลับกับมองกับข้าวที่ถูกกินจนเกลี้ยงโต๊ะ

นางหันไปหาอวิ๋นเชวี่ย “เจ้าว่า ถ้าข้ากินเยอะขนาดนั้นทุกวัน ข้าจะตัวใหญ่เหมือนนางได้ไหม!”

รูปร่างกำยำนั่น สายตาที่ดุดันนั่น!

ศัตรูเห็นก็ต้องหวาดหวั่นไปสามส่วนแล้ว!

ดูสง่างามสุดๆ!

อวิ๋นเชวี่ยกลอกตา ก่อนจะหันไปฝนหมึกให้ฉินจินจือ

เรื่องการจัดตั้งหน่วยเชียนเหนี่ยวเว่ยที่เป็นการเป็นงานแบบนี้ จะให้พวกตัวแสบไร้ค่าอย่างอวิ๋นจิ่นมาพูดไม่ได้

นางยังต้องรอใครอีกคน

เช้าวันถัดมา

ฉินจินจือเพิ่งตื่นนอน อวิ๋นเชวี่ยก็เดินเข้ามา

หลี่จิ้นกลับมาแล้ว

ครบกำหนดครึ่งเดือนพอดี เขากลับมาทันเวลาพอดี

ตอนที่ฉินจินจือออกมาพบเขา แทบจำไม่ได้

ดูโทรม!

โทรมมาก!

โทรมสุดๆ!

ใบหน้าของหลี่จิ้นดูซูบตอบลงไปถนัดตา

พอเห็นหน้าฉินจินจือ หลี่จิ้นก็พุ่งเข้าไปกอดขาเธอแล้วร้องไห้ออกมา

อวิ๋นจิ่นรีบถาม “เจ้าทำอะไรน่ะ! รีบปล่อยจวิ้นจู่เดี๋ยวนี้!”

ฉินจินจือลูบจมูกด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

แล้วก็ได้ยินหลี่จิ้นคร่ำครวญออกมา

“จวิ้นจู่! ไอ้แก่แซ่เว่ยด่าคน… ด่าได้หยาบคายเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง