บทที่ 96 ฝ่าบาทเห็นกระหม่อมเป็นคนบ้างไหม

ตามโบราณราชประเพณี ยามเกิดภัยพิบัติ ฮ่องเต้จำเป็นต้องเสด็จพร้อมฮองเฮาไปประกอบพิธีบวงสรวง เพื่อสวดอ้อนวอนต่อสวรรค์ และขอพรให้เหล่าราษฎร

ครั้งนี้อุทกภัยรุนแรงนัก การประกอบพิธีจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

รุ่งเช้าวันต่อมา จึงทรงนำเหล่าขุนนางเสด็จไปประกอบพิธีขอพร ณ เขาชางหมังชานเมืองหลวง

ทหารรักษาพระองค์เข้าล้อมเขาชางหมังไว้ทุกทิศทาง แน่นหนาจนแม้แต่แมลงวันสักตัวก็บินเล็ดลอดเข้าไปไม่ได้

อวิ๋นจิ่นถามเสียงเบา “จวิ้นจู่ สถานการณ์แบบนี้ หลงอีพวกเขาจะหนีออกมาได้หรือเจ้าคะ หลงอวี่เว่ยคนหนึ่งรับมือได้ร้อยคนก็จริง แต่รับมือสิบคนร้อยคนไม่ไหวหรอกนะเจ้าคะ! นี่ทหารรักษาพระองค์ตั้งหลายพันคนเชียวนะ!”

อันที่จริงนางไม่ได้เป็นห่วงหลงอีหรอก แค่รู้สึกว่าเจ้าพวกนั้นชอบอวดอ้างเกินจริง!

ฉินจินจือเลิกคิ้วขึ้น “ใครบอกกันว่าคนลอบสังหารมีแค่พวกเขาล่ะ?”

อวิ๋นจิ่นทำสีหน้าประหนึ่งรู้ทัน “จวิ้นจู่! เรื่องน่าตื่นเต้นขนาดนี้ เหตุใดไม่ให้บ่าวไปด้วย! บ่าวเก่งกว่าพวกเขาตั้งเยอะ!”

ฉินจินจือมองใบหน้างดงามราวกับบุปผาของอวิ๋นจิ่นแล้วส่ายหน้า “เจ้าสวยเกินไป ไม่น่ากลัวพอ”

อวิ๋นจิ่นกลั้นยิ้มจนมุมปากกระตุก นางเชิดคางขึ้นแล้วทำเป็นวางท่า “ความงดงามก็ถือเป็นบาปประการหนึ่งเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือยิ้ม

เหล่าขุนนางเมื่อเห็นว่าผู้ที่ติดตามเสด็จมามีเพียงฉินจินจือซึ่งเป็นคนรุ่นหลาน ต่างก็พากันครุ่นคิดในใจ

โดยปกติแล้วการประกอบพิธีบวงสรวงมักจะพาเหล่าองค์ชายและองค์หญิงไป ทว่าฝ่าบาทและฮองเฮากลับทรงพามาเพียงฉินจินจือเท่านั้น ความโปรดปรานเช่นนี้เรียกได้ว่าหาได้ยากยิ่งในประวัติศาสตร์

วันนี้ฉินจินจือยังคงแต่งกายด้วยความหรูหราฟู่ฟ่าเช่นเคย

พอนางหันกลับไปก็เห็นเผยจิ่นเหนียนที่มีดวงตาบวมปูดราวกับกบ นางลงมือหนักขนาดนั้นเชียวหรือ? สภาพบวมช้ำนี่ช่างทุเรศลูกตาเสียจริง!

เผยจิ่นเหนียนเพิ่งจะหันไปสบสายตาฉินจินจือ ก็เห็นนางทำสีหน้ารังเกียจแล้วหันหน้าหนีไปเสียดื้อๆ

สีหน้าของฉินจินจือเมื่อครู่ หรือว่าเป็นเพราะคนรอบข้างเขาเป็นคนที่นางเกลียดหรือไร?

เผยจิ่นเหนียนกรอกตาไปมา ในเวลานี้ ต่อให้ฉินจินจือขยับตัวเพียงนิด เผยจิ่นเหนียนก็แทบอยากจะนำมาอ่านเป็นบทวิเคราะห์ตีความให้แตกฉาน!

ทันทีที่พิธีบวงสรวงเสร็จสิ้น และทุกคนกำลังเตรียมตัวเสด็จกลับวังหลวง จู่ๆ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากตีนเขาว่า “ปกป้องฝ่าบาท! โจรป่ามาแล้ว!”

อะไรนะ! เหล่าขุนนางต่างพากันแตกตื่นโกลาหลในทันที!

บนภูเขานอกเมืองนี้มีโจรป่าออกอาละวาดมาโดยตลอด พวกมันเที่ยวปล้นชิงและทำชั่วทุกอย่าง ไม่นึกเลยว่าแม้แต่ฮ่องเต้พวกมันก็ยังกล้าลงมือ!

เมื่อมองลงไปเห็นจำนวนของพวกโจร เหล่าผู้คนบนเขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา! เดิมทีนึกว่ามีเพียงสามสี่ร้อยคน ทหารรักษาพระองค์คงสามารถจัดการได้ในทันที ทว่าโจรพวกนี้ดูแล้วมีเป็นพันคนเห็นจะได้!

โจรป่ามากมายขนาดนี้ แต่ขุนนางผู้รับผิดชอบดูแลความสงบเรียบร้อยในเมืองหลวงกลับไม่มีผู้ใดกราบทูลขอให้ส่งทหารไปปราบปรามเลยสักคน!

ในยามที่ทุกคนถูกโจรป่าล้อมไว้จนตื่นตระหนก จู่ๆ ก็มีชายชุดดำสิบแปดคนปรากฏตัวขึ้นและพุ่งตรงเข้าหาฝ่าบาท!

“ทหาร! อารักขาฝ่าบาท! มีมือสังหาร!”

หงเต๋อเฉวียนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังยืนหยัดขวางหน้าฝ่าบาทและฮองเฮาไว้ เหล่าทหารรักษาพระองค์ต่างพากันต้านทานอย่างสุดกำลัง

ฉินจินจือค่อยๆ ชักกระบี่ที่ข้างเอวออกมา ก่อนจะพุ่งตัวไปอยู่เบื้องหน้าฝ่าบาทและฮองเฮา นางควงกระบี่เข้าต่อสู้กับเหล่าชายชุดดำ

“รีบไปช่วยจินจือ! เร็วเข้า!”

ฝ่าบาททรงปกป้องฮองเฮาไว้เบื้องหลัง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เพียงเสด็จออกจากเมืองหลวงก็ถูกลอบสังหาร ซ้ำยังมีโจรป่าอยู่ตีนเขาอีก ขุนนางในเมืองหลวงพวกนี้ช่างเก่งกาจเสียจริง!

มือสังหารสองสามคนผลัดกันเข้าต่อสู้กับฉินจินจือไม่กี่กระบวนท่า ก่อนจะถูกนางฝ่ามือเดียวซัดจนลงไปกองกับพื้น

“วรยุทธ์ร้ายกาจนัก! พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้! ถอยเร็ว!”

ฉินจินจือมุมปากกระตุก… การแสดงห่วยแตกสิ้นดี! เหล่าหลงอวี่เว่ยก็อันตรธานหายไปในพริบตา

ฉินจินจือถือกระบี่ยืนอารักขาเบื้องหน้าฝ่าบาทและฮองเฮา

ขันทีหงตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้ออกมา จวิ้นจู่ตัวน้อยของบ่าวช่างเก่งกาจเหลือเกิน!

เหล่าขุนนางเองก็พากันแปลกใจ ปกติแล้วเวลาฉินจินจือออกไปข้างนอกมักจะมีเพียงสาวใช้ติดตาม ไม่นึกเลยว่าวรยุทธ์ของนางจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!

แต่ก็นะ… ด้วยฐานะของนาง หากไม่รู้วรยุทธ์ไว้ป้องกันตัวบ้าง เห็นทีคงลำบากไม่น้อย!

ยามที่กลุ่มโจรป่ากำลังจะบุกขึ้นมาบนเขา จู่ๆ เสียงแตรศึกอันเป็นเอกลักษณ์ของกองทัพเจิ้นเป่ยก็ดังขึ้น

กองทัพเจิ้นเป่ยคือทหารอาชีพที่ผ่านสมรภูมิรบและเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาอย่างโชกโชน ต่อให้เป็นพวกโจรชั่วร้ายเหล่านี้ ก็ยังไม่กล้าอาจหาญต่อกร!

โจรป่าที่ปะทะกับกองทัพเจิ้นเป่ยต่างถูกสังหารในทันที

ท่ามกลางกลุ่มโจรนั้น มีร่างกำยำบนหลังม้าศึกตัวใหญ่ ปิดบังใบหน้า ในมือถือขวานคู่ ที่ดวงตาข้างขวามีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่าน แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเหี้ยมโหดอย่างยิ่ง!

คนผู้นั้นจ้องมองไปยังฝ่าบาทที่ได้รับการปกป้องอยู่ตรงกลาง ก่อนจะตะคอกคำราม “ฮ่องเต้แก่หนังเหนียว! เจ้าเพิ่มภาษี ปล่อยปละละเลยยามเกิดภัยพิบัติ ไม่สนใจทุกข์สุขของราษฎร สักวันหนึ่ง ข้าจะเด็ดหัวเจ้ามาเสียบประจานให้จงได้!”

จากนั้นเขาก็ขว้างขวานในมือซ้ายตรงเข้าใส่ คมขวานนั้นพุ่งเฉียดใบหน้าของฝ่าบาทไปเพียงนิดเดียว!

ฉินจินจือใช้กระบี่ฟาดฟันขวานนั้นจนกระเด็นออกไป

คนผู้นั้นตะโกนก้อง “พี่น้องทั้งหลาย! ถอยทัพ!”

เหล่าโจรป่าถูกสังหารไปเกือบครึ่ง กองทัพเจิ้นเป่ยจึงเร่งเคลียร์สมรภูมิในทันที

ท่ามกลางฝูงชน มีคนผู้หนึ่งก้าวเท้าเดินขึ้นเขามาด้วยความรวดเร็ว

“กระหม่อม แม่ทัพจงอู่ หลี่มู่หลี ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”

ฝ่าบาททรงเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าปกติ “ที่แท้ก็ท่านแม่ทัพหลี่ เหตุใดท่านถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้เล่า?”

หลี่มู่หลีรีบทูลตอบ “ทูลฝ่าบาท วันนี้จวิ้นจู่บอกกับกระหม่อมว่ามีโจรป่าออกอาละวาดแถวนอกเมือง กลัวว่าจะทำให้ฝ่าบาทและฮองเฮาตื่นตกพระทัย จึงมีรับสั่งให้พวกเราออกมาลาดตระเวน ไม่นึกเลยว่าจะพบโจรป่าเข้าจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

กล่าวจบ เขาก็รีบหันไปมองทางฉินจินจือ แววตาเต็มไปด้วยความประจบประแจง

ฉินจินจือเลิกคิ้วขึ้น นี่คงตั้งใจมาแสดงความเป็นมิตรสินะ ดูท่าหลังจากกลับไปคราวนั้น คงคิดอะไรได้บ้างแล้ว

ไม่อย่างนั้นงานลาดตระเวนเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ แม่ทัพใหญ่ระดับหลี่มู่หลีคงไม่จำเป็นต้องออกหน้าด้วยตนเอง

ฮองเฮาทรงเดินเข้ามาดูฉินจินจือตั้งแต่หัวจรดเท้า “ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่!”

ฉินจินจือส่ายหน้าพลางเก็บกระบี่

ฝ่าบาทตรัสกับหลี่มู่หลีว่า “วันนี้โชคดีที่มีกองทัพเจิ้นเป่ย เราจะบันทึกความดีความชอบให้เจ้า”

หลี่มู่หลีรีบทูลตอบ “เป็นเพราะจวิ้นจู่ห่วงใยฝ่าบาทและฮองเฮาต่างหาก กระหม่อมไม่กล้ารับความดีความชอบนี้พ่ะย่ะค่ะ หากไม่มีเรื่องอื่นใดแล้ว กระหม่อมขอตัวลา!”

ฝ่าบาททรงพยักพระพักตร์ ก่อนจะตรัสด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “แม่ทัพรักษาเมือง ตุลาการตรวจการเมือง และเจ้าเมืองหลวงอยู่ที่ใด!”

ขุนนางสองคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น “กระหมู่อยู่ที่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ขันทีหงก้าวออกไปกราบทูล “เจ้าเมืองหลวง เหวยเสวียอี้ ยังคงถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

ฝ่าบาททรงถอนพระทาสักพัก “เหวยเสวียอี้ ให้เนรเทศไปสามพันลี้และริบทรัพย์สินทั้งหมดเข้าหลวง ส่วนแม่ทัพรักษาเมืองและตุลาการตรวจการเมืองฐานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ให้โบยคนละหนึ่งร้อยไม้ แล้วนำตัวไปคุมขังที่ศาลต้าหลี่ ให้ศาลต้าหลี่ดำเนินการถอดถอนและสอบสวนทันที!”

ขุนนางทั้งสองรีบโขกศีรษะลงกับพื้นในทันที “ฝ่าบาทโปรดเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“เมตตาหรือ? พวกเจ้าเอาชีวิตเราและเหล่าราษฎรมาเป็นเรื่องล้อเล่น ยังมีหน้ามาขอให้เราเมตตาอีกรึ! โจรป่ามีมากถึงพันกว่าคน ราษฎรต้องเดือดร้อนทุกข์เข็ญ พวกเจ้าเคยคิดจะส่งทหารไปปราบปรามบ้างหรือไม่? เรายังไม่เคยเห็นแม้แต่ฎีกาขอให้ปราบโจรป่าสักฉบับเดียว! พวกเจ้ามีหน้ามาขอให้เราเมตตาได้อย่างไร! ลากตัวไป! ลงโทษทันที!”

ขุนนางในเมืองหลวงเหล่านี้ ขอเพียงแค่ปิดข่าวได้ ก็จะไม่มีทางหาเรื่องใส่ตัวเด็ดขาด!

ต่อให้มีโจรป่า ก็เป็นเพียงแค่รอบๆ เมืองหลวง ในสายตาของพวกเขานั้น ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บก็เป็นเพียงแค่คนชั้นต่ำ มดปลวกเหล่านั้นไม่คุ้มค่าพอที่จะทำให้พวกเขาต้องกราบทูลเบื้องสูงเลยสักนิด!

วันนี้หากฝ่าบาทไม่ทรงประสบอันตราย เกรงว่าอีกไม่นานโจรป่าพวกนั้นคงมีกำลังพลมากพอๆ กับกองทัพหลวงไปแล้ว!

ฝ่าบาททรงกวาดสายตามองเหล่าขุนนางเบื้องล่าง “เสนาบดีกรมพระคลัง เจิ้งเหวินป๋อ อยู่ที่ใด!”

ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสีแดงสด ดวงตารูปสามเหลี่ยม และมีหนวดเคราเล็กๆ ที่คางก้าวออกมา “กระหมู่อยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”

สุรเสียงของฝ่าบาทดังก้องผ่านเหล่าขุนนางไป “ในช่วงหลายปีมานี้ เราได้มีพระราชโองการยกเลิกภาษีไปนานแล้ว! แล้วเรื่องที่ว่ามีการเพิ่มภาษีนั้น มันมาจากไหนกัน!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง