บทที่ 95 ลอบสังหารฝ่าบาท

หลังจบการว่าราชการ เผยชิงพาเผยจิ่นเหนียนออกจากวัง เพราะตอนนี้ดวงตาของเผยจิ่นเหนียนบวมช้ำจนดูไม่ได้เสียแล้ว ราชครูเฒ่าผู้เข้มแข็งมาตลอดชีวิตถึงกับน้ำตาคลอ เผยจิ่นเหนียนเติบโตมาในตระกูลเผยอย่างสุขสบาย การไปเยือนเจียงหนานครานี้ถือว่าได้รับความลำบากอย่างแสนสาหัสจริงๆ

"ตระกูลเสิ่นช่างวิปริตผิดมนุษย์นัก ถึงขั้นทำร้ายเจ้าจนเป็นถึงเพียงนี้! รีบกลับจวนไปให้หมอหลวงตรวจดูอาการบาดเจ็บเดี๋ยวนี้!"

เผยจิ่นเหนียนได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของท่านปู่จึงรีบปลอบ "ท่านปู่โปรดวางใจ ข้าบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่เป็นไรมาก พักผ่อนไม่กี่วันก็หายแล้ว"

"เล็กน้อยที่ไหนกัน! ตาของเจ้าจะบอดอยู่แล้ว!"

เผยจิ่นเหนียนกระตุกมุมปาก "ท่านปู่ รอบตัวเรายังมีผู้อื่นอยู่หรือไม่"

เผยชิงทำหน้าฉงนแต่ก็หันมองรอบๆ แล้วกล่าว "ไม่มีผู้ใด"

เผยจิ่นเหนียนจึงกล่าวต่อ "ท่านปู่ ท่านไม่รู้หรอก บาดแผลที่ตาของข้านี้เป็นฝีมือจวิ้นจู่"

"ฝีมือจวิ้นจู่!"

เสียงของเผยชิงสูงขึ้น ก่อนจะรีบมองซ้ายมองขวาแล้วกระแอมไอ "เจ้าไปทำอะไรให้จวิ้นจู่ขุ่นเคืองรึ หรือว่าจวิ้นจู่ไม่พอใจการเดินทางไปเจียงหนานครั้งนี้ของเจ้า"

ไม่น่าใช่ ฝ่าบาทประทานรางวัลลงมาแล้ว จะดูอย่างไรก็ไม่เห็นว่าจะไม่พอใจ

เผยจิ่นเหนียนพูดอย่างกระอักกระอ่วน "จวิ้นจู่บอกว่า สภาพของข้ายังดูน่าสังเวชไม่พอ"

"อ้อ… อืม… ช่างเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว รีบกลับจวนกันเถอะ"

ต้องบอกว่า รอยช้ำเป็นวงรอบดวงตาสองข้างนี้ทำให้เผยจิ่นเหนียนดูน่าสังเวชขึ้นอีกสิบส่วนทันตาเห็น

บนรถม้า เผยจิ่นเหนียนยังคงเอ่ยถามข้อข้องใจในใจออกมา "ท่านปู่ มีเรื่องหนึ่งที่จิ่นเหนียนสงสัย"

"เจ้าคงอยากรู้ว่าทำไมข้าถึงยอมให้จวิ้นจู่ส่งเจ้าไปเจียงหนาน"

เผยจิ่นเหนียนพยักหน้า แม้แต่เขายังรู้ว่าการไปเจียงหนานครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตราย การบ่มเพาะของตระกูลเผยตลอดหลายปี และทรัพยากรที่ทุ่มเทให้เขานั้น เขารู้ดีที่สุด ต่อให้ฉินจินจือไม่ใช่คนธรรมดา แต่ท่านปู่ก็ไม่มีวันเอาชีวิตของตนไปเดิมพันกับอนาคตที่ไม่แน่นอนของตระกูลเผย

เผยชิงลูบเครา "เพราะผู้ชักใยเบื้องหลังที่แท้จริงของการไปเจียงหนานครั้งนี้ ไม่ใช่จวิ้นจู่เพียงผู้เดียว"

เผยจิ่นเหนียนลังเลครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "ท่านหมายถึง… ฝ่าบาท?"

"เป้าหมายสูงสุดของการไปเจียงหนานคือตระกูลเสิ่น ดังนั้นเจ้าที่เป็นเหยื่อล่อจะเกิดเรื่องไม่ได้ ต่อให้เจ้าไปเพียงลำพัง ก็จะต้องรอดชีวิตกลับมาถึงเมืองหลวง"

ที่แท้ป้ายคำสั่งที่ฉินจินจือให้มา และองครักษ์เงาพวกนั้น จริงๆ แล้วเป็นคนของฝ่าบาท!

สีหน้าของเผยชิงเคร่งขรึม "จิ่นเหนียน เพราะการตายของท่านลุงเจ้า ข้าถึงได้คอยปกป้องเจ้าอยู่ใต้ปีกมาตลอด แต่การไปเจียงหนานครั้งนี้ของเจ้า ทำให้ท่านปู่รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง"

กล้าสังหารเจ้าเมือง เปิดคลังแจกเสบียง ความซื่อตรงของหนุ่มน้อยผู้นี้ ช่างคล้ายคลึงกับเผยอวิ๋นเซียวในสมัยก่อนเหลือเกิน

สีหน้าของเผยจิ่นเหนียนกลับหนักอึ้ง

ที่แท้คือฝ่าบาทต้องการจัดการตระกูลขุนนาง! หากตระกูลเผยไม่ถูกเลือก ตระกูลเผยก็คงเป็นรายแรกที่ถูกเชือด!

ตั้งแต่หลายปีก่อนที่ฉินจินจือจู่ๆ ก็มาให้ความสนใจเขา นางก็เริ่มเตรียมการแล้ว! ตอนนั้นนางอายุเท่าไร สิบห้า? สิบสี่? ไม่สิ อาจจะเร็วกว่านั้นด้วยซ้ำ!

นางถักทอตาข่ายขนาดมหึมาขึ้นมา! ในขณะที่เขายังหลงระเริงกับบทวิเคราะห์ที่ได้รับคำชมจากท่านปู่ ฉินจินจือก็ได้เริ่มเตรียมการกับฝ่าบาทเพื่อจัดการเหล่าตระกูลขุนนางแล้ว!

ยิ่งเห็นตัวตนของฉินจินจือชัดเจนขึ้นเท่าไร เผยจิ่นเหนียนก็ยิ่งรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก! หากผู้ที่ถูกกวาดล้างคือตระกูลเผย เขาจะช่วยให้ตระกูลเผยรอดพ้นเคราะห์กรรมนี้ได้หรือไม่? กิเลนแห่งเหอตงอะไรกัน ในสายตาของฉินจินจือ เขาเป็นแค่เศษสวะคนหนึ่งเท่านั้น! นี่เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีที่เขารู้สึกพ่ายแพ้ย่อยยับถึงเพียงนี้!

เผยชิงเห็นท่าทางเช่นนั้นก็รู้ว่าในใจเขากำลังคิดอะไร แต่หากต้องการเติบโตก็ต้องยอมรับ ตระกูลเผยต่อจากนี้ต้องฟังคำสั่งฉินจินจือ ความพ่ายแพ้เช่นนี้ เผยจิ่นเหนียนคงต้องเจออีกบ่อยครั้ง แต่ในวิกฤตย่อมมีโอกาส หากเผยจิ่นเหนียนเป็นเพชรที่ยังไม่ได้เจียระไน การได้อยู่ข้างๆ คนเช่นฉินจินจือ อีกไม่นานเขาก็จะเปล่งประกายออกมาได้อย่างสูงสุด!

ฉินจินจือกำลังฝึกกระบี่อยู่ในลานบ้าน อวิ๋นเชวี่ยเดินเข้ามากล่าว "จวิ้นจู่ คนข้างล่างรายงานมาว่า คณะทูตแคว้นฉู่จะมาถึงเมืองหลวงในอีกครึ่งเดือน แต่ข้าได้ยินมาว่า แคว้นฉู่ได้เพิ่มเงื่อนไขในหนังสือยอมจำนนว่า ต้องการให้มีการอภิเษกกับองค์หญิงของแคว้นจิ้นเรา"

ฉินจินจือแค่นหัวเราะ "แคว้นที่พ่ายแพ้สงคราม มีสิทธิ์ยื่นเงื่อนไขด้วยหรือ?"

อวิ๋นเชวี่ยเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่ก็ยังกล่าวต่อ "จะทูลฝ่าบาทหรือไม่เจ้าคะ?"

ฉินจินจือเก็บกระบี่ "ตามใจเถอะ อย่างไรเสียเขาก็ไม่ตอบตกลงหรอก"

อวิ๋นเชวี่ยกล่าวอย่างกังวล "แต่หากพวกขุนนางในราชสำนักรู้เข้า คงจะเห็นดีเห็นงามด้วยแน่"

การสละองค์หญิงเพียงคนเดียวเพื่อแลกกับสันติภาพ สำหรับพวกเขานั้นคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม! การแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้นมีมาแต่โบราณกาล ทว่าจุดจบขององค์หญิงเหล่านั้นล้วนน่าสังเวชนัก ต่างแดนต่างถิ่น สิ้นใจด้วยความตรอมตรมยังถือว่ามีเกียรติ หากวันใดที่สองแคว้นเปิดศึก องค์หญิงที่อภิเษกไปย่อมถูกนำตัวไปบูชายันต์ แม้จะไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อเหล่าองค์หญิงเหล่านั้น แต่อวิ๋นเชวี่ยก็ยังอดรู้สึกไม่ยุติธรรมต่อชะตากรรมของพวกนางไม่ได้

สายตาของฉินจินจือเต็มไปด้วยความเย็นชา "กองทัพเจิ้นเป่ยของข้าต้านทานศัตรูภายนอกมาหลายสิบปี ชนะศึกกลับมามิใช่เพื่อส่งองค์หญิงให้แคว้นฉู่หรอกนะ"

เวลานั้นคนรับใช้เข้ามารายงาน "จวิ้นจู่ ฝ่าบาทรับสั่งเรียกท่านอ๋องเข้าวัง ท่านอ๋องให้บ่าวมาถามท่านว่า จะร่วมทางไปด้วยหรือไม่"

ฉินจินจือไม่มีท่าทีว่าจะไปด้วย "ข้ายังมีธุระ เจ้าไปบอกท่านปู่ให้พาหลิวอีอีเข้าวังด้วย นางควรไปตรวจอาการให้เสด็จย่าแล้ว"

"รับทราบ"

หลังจากคนรับใช้ไปแล้ว ฉินจินจือเป่านกหวีดหนึ่งครั้ง หลงอวี่เว่ยทั้งสิบแปดคนก็ปรากฏตัวขึ้นในลานทันที

หลงอีกล่าว "จวิ้นจู่ มีคำสั่งใดหรือไม่"

ฉินจินจือมองดูทั้งสิบแปดคน "พวกเจ้าใช้เพลงกระบี่เจียงหนานเป็นหรือไม่"

หลงอีพยักหน้า "เพลงกระบี่ของสำนักใหญ่ๆ ในยุทธภพ พวกเราล้วนใช้เป็น"

"หากให้พวกเจ้าไปลอบสังหารผู้อื่นด้วยเพลงกระบี่เจียงหนาน จะถอนตัวได้โดยปลอดภัยหรือไม่"

หลงอีไม่เข้าใจเจตนาของฉินจินจือ "มีโอกาสห้าส่วน"

ฉินจินจือเลิกคิ้ว "แล้วถ้าให้พวกเจ้าทำเหมือนตอนลอบสังหารข้าล่ะ?"

ลอบสังหารจวิ้นจู่? นั่นมันแค่การแสดงละครไม่ใช่รึไง? หากการลอบสังหารเป็นเพียงการแสดง ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตใครจริงๆ ไม่ว่าที่ไหนพวกเขาก็ถอนตัวได้โดยปลอดภัยทั้งนั้น!

ฉินจินจือมองสีหน้าของทุกคนแล้วพยักหน้า "งั้นพวกเจ้ากลับไปเตรียมตัว วันพรุ่งนี้ พวกเจ้าไปลอบสังหารฝ่าบาท!"

หลงอียิ้มเจื่อน จวิ้นจู่ ท่านกำลังพูดอะไร? เห็นหัวพวกเราอยู่บนคออย่างมั่นคงแล้วรู้สึกขวางหูขวางตาหรือ? พวกเรายอมตายเลยก็ได้! ไม่ต้องลำบากขนาดนี้! แต่หลงอวี่เว่ยเชื่อฟังโดยไม่มีข้อโต้แย้ง "รับทราบ!"

ฉินจินจือตบไหล่หลงอี "วางใจเถอะ ถึงเวลานั้นพวกเจ้าแค่แกล้งโดนข้าตีจนหนีไปก็พอ"

หลงอีไม่เข้าใจ แต่ก็เชื่อฟังแต่โดยดี "แต่อย่างไรคืนนี้พวกเจ้าไปลองมือกันก่อนได้!"

คืนนั้น ข่าวการลอบสังหารกุ้ยผินเสิ่นก็แพร่ออกมาจากในวังหลวง ฮ่องเต้ประทับอยู่ที่ตำหนักเว่ยยางเพื่อปลอบขวัญ

กุ้ยผินเสิ่นหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด นางกำนัลที่เข้าเวรในคืนนี้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

แววตาของกุ้ยผินเสิ่นเต็มไปด้วยความแค้น วันนี้ฝ่าบาททรงกริ้วจัด นางก็รู้แล้วว่าตระกูลเสิ่นกำลังเผชิญภัยพิบัติ

หลายวันก่อนหน้านี้ นางได้รับจดหมายจากตระกูลเสิ่นแห่งเจียงหนาน ให้ช่วยจัดการเรื่องอุทกภัยที่เจียงหนาน

พอคิดถึงบุตรชายที่ยังคงนอนหมดสติอยู่ กุ้ยผินเสิ่นก็แค้นจนฟันสั่น ตอนที่รังเกียจสองแม่ลูกว่าขวางหูขวางตา เหตุใดจึงไม่คิดบ้างว่าจะมีวันที่ต้องกลับมาขอความช่วยเหลือจากนางอีก

นางจึงปฏิเสธไป เดิมทีคิดจะเมินเฉยตระกูลเสิ่นบ้าง เพื่อให้คนตระกูลเสิ่นรู้จักจำใส่ใจ เพราะอย่างไรเสีย สนมในวังก็ยังต้องการแรงสนับสนุนจากตระกูล

แต่ทหารองครักษ์ในวันนี้บอกว่า ผู้ที่มาลอบสังหารนางล้วนเป็นพวกฝ่ายเจียงหนาน ตระกูลเสิ่นต้องการเอาชีวิตนาง!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่านางใจคอโหดเหี้ยม!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง