บทที่ 215 ระบือชื่อก้องขจร

ฉินจินจือยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง “เพราะตระกูลชุยของพวกท่านคุยโวเก่งที่สุดหรือ?”

อัครเสนาบดีชุยแค่นหัวเราะ “ตระกูลขุนนางเก่าแก่มีรากฐานหยั่งรากลึก เจ้าคิดจะกลืนกินตระกูลชุย ความคิดน่ะถือว่าแยบคาย ทว่าเสียดายที่เจ้ายังอ่อนหัดนัก ต่อให้เป็นข้าในวัยฉกรรจ์ หากจะให้ทำเรื่องเช่นนี้ ก็เปรียบเสมือนตั๊กแตนขวางทางรถศึกเท่านั้น”

ฉินจินจือหันกลับไปมองอัครเสนาบดีชุยที่กำลังพิจารณานางอย่างถี่ถ้วน “อัครเสนาบดีชุย ท่านเคยได้ยินประโยคหนึ่งหรือไม่?”