บทที่ 216 ครุ่นคิดกังวลจนเกินพอดี

เว่ยเสวี่ยฉีส่ายหน้า “ท่านแม่นึกว่าหลายปีที่ผ่านมาข้าลืมไปหมดแล้ว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้ารู้ว่าบิดาที่แท้จริงคือใคร”

ฉินจินจือมองขอบตาที่แดงก่ำของเว่ยเสวี่ยฉีแล้วพยักหน้า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมแม่เจ้าถึงยอมให้เจ้าอยู่ข้างกายข้า?”

เว่ยเสวี่ยฉีกล่าวขึ้นทันที “เพราะจวิ้นจู่มีสติปัญญาดั่งมังกรซ่อนกาย ท่านแม่เคยกล่าวไว้ตอนก่อนจะจากไปว่า ตลอดชีวิตนางพบเจอผู้คนมามากมาย ในแคว้นจิ้นแทบไม่มีใครที่ทำให้นางเลื่อมใสได้ แต่ท่านคือหนึ่งในนั้น”