บทที่ 227 ตระกูลเหยา

เสวี่ยหวยอี้กล่าวอย่างหนักแน่น "ใต้หล้ายังไม่สงบ กองทัพเจิ้นเป่ยจะขาดเสาหลักไม่ได้ หากท่านอ๋องไม่ส่งข้ากลับเมืองหลวง ข้าก็คงไม่อาจเลี่ยงการเป็นต้นเหตุให้เกิดกลียุคได้ หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นขุนศึกที่แบ่งอำนาจสู้กับท่านอ๋องเสียเอง มิฉะนั้น… ก็คงถูกท่านอ๋องฟันตกม้าตายไปเสียก่อน ท่านอ๋องคำนึงถึงสายสัมพันธ์พ่อลูก จึงเมตตาไว้ชีวิตข้า"

ฉินจินจือหัวเราะเสียงใส "ท่านอาเสวี่ยช่างพูดตรงไปตรงมาเสียจริง แล้วเวลานี้ยังอยากกลับไปสนามรบอยู่หรือไม่?"

เสวี่ยหวยอี้พยักหน้า "อยาก! แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้องไป"