บทที่ 228 ทวงหนี้แค้น

ฮูหยินผู้เฒ่าเหยาหลั่งน้ำตาออกมา “ใช่ ข้าผิดต่อลูกเขย แต่ข้าเพียงไม่อยากเห็นลูกสาวต้องเป็นม่ายไปตลอดชีวิต อาอินเติบโตมาด้วยความรักความทะนุถนอมของพวกเรา ข้าจะตัดใจเห็นนางทนทุกข์ได้อย่างไร! หนานหนาน… นางคือผู้ให้กำเนิดเจ้ามานะ”

ฉินจินจือแค่นหัวเราะ “หากข้าจำไม่ผิด ตอนอายุแปดขวบ ชีวิตนี้ข้าก็คืนให้นางไปหมดแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเหยาคว้าแขนเสื้อฉินจินจือไว้แน่น “นางก็รักเจ้า ตอนที่ตั้งครรภ์เจ้า นางแพ้ท้องจนนอนไม่หลับ แทบเอาชีวิตไม่รอด แต่ก็ยังยืนกรานที่จะคลอดเจ้าออกมา เป็นเพราะการตายของบิดาเจ้าต่างหากที่ทำให้นางเสียสติไป”