บทที่ 279 ใต้เท้าเหลิ่งผู้มีสายตาแหลมคม

หลังจากร่วมงานวันเกิดที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย ใต้เท้าเหลิ่งเหวินต้งก็ตระหนักได้ทันทีว่าหลานสาวอ๋องเจิ้นเป่ยผู้นี้ไม่ธรรมดา แม้แต่ฮูหยินของเขาก็คิดเช่นเดียวกัน ซ้ำร้ายตำแหน่งขุนนางของเขายังขยับสูงขึ้นอีกเล็กน้อยหลังจากงานเลี้ยงนั้น เพราะฮูหยินได้ผูกมิตรกับภรรยาของขุนนางใหญ่หลายท่าน

เดิมทีเขาคิดเพียงจะหาคู่ครองดีๆ ให้บุตรสาว แต่ฮูหยินกลับแย้งว่าจวิ้นจู่ผู้นี้มิใช่ปลาในสระเล็กๆ หากตระกูลเหลิ่งฐานะไม่มั่นคงก็อย่าได้เอาตัวเข้าไปพัวพันในการแย่งชิงอำนาจในเมืองหลวง ทว่าการปลีกตัวออกมากลับทำให้มองสถานการณ์ได้ชัดเจนยิ่งกว่า พวกเขาไม่ใช่ตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียง ทั้งยังมักถูกตระกูลใหญ่ดูหมิ่น หากส่งบุตรสาวเข้าเรือนหลังตระกูลใหญ่ก็มีแต่จะต่ำต้อยกว่าผู้อื่น สู้เลือกเกาะติด "กิ่งทอง" ผู้นี้เสียยังจะดีกว่า หากจินจือผงาดขึ้นฟ้า ตระกูลเหลิ่งก็พลอยได้บินสูงตามไปด้วย

วิธีการเข้าหาฉินจินจือของเหลิ่งเหวินต้งนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมานัก ในงานเลี้ยงนางเปิดปากเรียกเก็บเงิน นั่นพิสูจน์ว่านางกำลังขาดแคลนทรัพย์ และสิ่งที่ตระกูลเหลิ่งมีมากที่สุดก็คือเงิน! วิธีการแสดงความจงรักภักดีของเขาจึงเป็นการส่งเงิน ส่งเงิน และส่งเงิน! แม้แต่การก่อสร้างสถานศึกษาไป๋เฮ่อเขาก็เป็นผู้จัดการเองทั้งหมด ทั้งยังส่งเหลิ่งชิงชิวบุตรสาวของตนไปเป็นศิษย์คนแรกอีกด้วย การต่อสู้ดำเนินมาจนพรรคพวกของฉินจินจือในราชสำนักเริ่มปรากฏชัด และเขาคือคนแรกๆ ที่เข้าสวามิภักดิ์ จินจือเป็นนายน้อยแห่งกองทัพเจิ้นเป่ย เรื่องในค่ายทหารถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด เมื่อจวิ้นจู่เรียกเขามา ย่อมหมายความว่านางกำลังจะเริ่มใช้งานเขาแล้ว