บทที่ 280 มุ่งหน้าสู่ชางโจว

หวังเวยมองสีหน้าที่ย่ำแย่ถึงขีดสุดของไท่จื่อพลางเอ่ยถามอย่างลังเล "ไท่จื่อ… พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดีพ่ะย่ะค่ะ จวิ้นจู่จินจือคงล่วงรู้ความจริงเรื่องการลอบสังหารแล้ว"

ไท่จื่อขมวดคิ้วแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้น "นางหมายความว่าการล่มสลายของตระกูลตู ตระกูลหยาง และตระกูลชุย คือโอกาสสุดท้ายที่นางให้ข้า หากก่อนที่นางจะกลับถึงเมืองหลวง ข้ายังจัดการสามตระกูลนี้ไม่ได้ ก็แสดงว่าข้าไร้ความสามารถในการเป็นรัชทายาท"

หวังเวยขมวดคิ้ว "จวิ้นจู่กำเริบเสิบสานเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทเองยังไม่เคยตรัสเช่นนี้เลย"