บทที่ 348 ภัยแล้ง

ฮั่วชิงมองฉินจินจือด้วยสีหน้าประหนึ่งจะบอกว่า ‘ข้าฉลาดใช่ไหมล่ะ’

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “ดูท่าข้าต้องประเมินท่านใหม่แล้วสินะ ว่าอย่างน้อยท่านก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง”

ฮั่วชิงยืดอกพูดอย่างมั่นหน้า “ในอนาคตข้าต้องรับช่วงต่อจากท่านพ่อเพื่อมาเป็นรองแม่ทัพให้เจ้า รองแม่ทัพของอ๋องเจิ้นเป่ยเชียวนะ แค่คิดก็น่าเกรงขามแล้ว!”