บทที่ 389 ความนัย

กฎเกณฑ์ในวังหลวงนั้นชัดเจน ยามมีอำนาจก็ประจบสอพลอ ยามตกต่ำก็เหยียบย่ำซ้ำเติม ช่วงที่เสียนเฟยสิ้นอำนาจ องค์ชายที่นางอุปการะย่อมไม่พ้นถูกละเลย ทว่าองค์หญิงสิบกลับต่างออกไป เดิมทีเสียนเฟยเกือบถูกส่งเข้าตำหนักเย็น แต่เพราะองค์หญิงสิบกราบทูลขอไว้จึงเปลี่ยนเป็นกักบริเวณ นี่แสดงให้เห็นว่าในใจฝ่าบาท องค์หญิงสิบยังมีน้ำหนักอยู่บ้าง

"องค์หญิง… โปรดระงับโทสะด้วยเพคะ มิใช่พวกบ่าวไม่ตั้งใจทำงาน แต่เป็นเพราะองค์ชาย พอไม่สบอารมณ์เพียงนิดก็แผดเสียงร้องโวยวาย บ่าวเองก็ไม่ทราบว่าพระองค์ต้องการสิ่งใดกันแน่"

เซียวหลิงหลงจ้องนางกำนัลผู้ตอบด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะก้าวเข้าไปตบหน้าฉาดใหญ่