บทที่ 390 จิตใจบริสุทธิ์ดั่งทารก

เสียงโวยวายดังระงมอยู่หน้าสถานศึกษาไป๋เฮ่อไม่ขาดสาย

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็เดินดุ่มๆ แบกไหใบมหึมาตรงมาที่หน้าประตูสถานศึกษา ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของฝูงชน นางวางไหใบใหญ่นั้นลงพื้นเสียงดังปัง ก่อนจะหันกลับมามองทุกคนแล้วถาม “มีธุระอันใดกัน?”

ยามนี้ทุกคนจึงสังเกตเห็นว่า คนที่แบกไหมานั้นแท้จริงแล้วคือสตรี