บทที่ 405 สวามิภักดิ์

สีหน้าของท่านลุงฉินเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำพูดของฉินจินจือ ในแววตาฉายชัดถึงความโศกเศร้า

"นั่นสิ เขาเลื่อมใสซื่อจื่อมาแต่ไหนแต่ไร อายุสิบสี่ก็ติดตามซื่อจื่อไปแล้ว อยากเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมรบเหมือนที่ข้ากับท่านอ๋องเคยทำ สวรรค์ช่างไร้ตา ข้ากลับอยากเป็นตาแก่ใกล้ลงโลงอย่างข้าที่ตายแทนเขาเสียมากกว่า อายุยังน้อยแท้ๆ กลับด่วนจากไป คนแก่ต้องมาส่งคนหนุ่มไปปรโลก ช่างทุกข์ระทมนัก"

ฉินจินจือดื่มชาในถ้วยจนหมด "รอให้ศึกทั้งหมดสงบลงเสียก่อน เถิด เมื่อนั้นก็จะไม่มีคนแก่ต้องมาส่งคนหนุ่มไปปรโลกอีกแล้ว"