บทที่ 406 หวังเวย

เหวยจื่อหมิงรู้สึกราวกับอากาศค่อยๆ ถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น

ใบหน้าเขาแดงก่ำ สองมือที่กำหมัดแน่นไม่ไหวติง

นิ้วมือของฉินจินจือค่อยๆ รัดแน่นขึ้นรอบลำคอของเหวยจื่อหมิง