บทที่ 407 ความจริง

ฉินจินจือมองหวังเวยที่คุกเข่าอยู่บนพื้น "คนผู้นี้ จวิ้นจู่อย่างข้าต้องพาตัวไป"

เหว่ยจื่อหมิงรีบกล่าวทันที "ย่อมได้พ่ะย่ะค่ะ"

ฉินจินจือเบนสายตาไปทางเหว่ยจื่อหมิง "ใต้เท้าเหว่ย โอกาสมีเพียงครั้งเดียว หวังว่าท่านจะฉกฉวยไว้ให้ดี"