บทที่ 416 ไม่บังอาจ

ทั้งสองนั่งนิ่งสบตากันอยู่ริมสระน้ำ

ครู่ใหญ่ให้หลัง ฮองเฮาก็เอ่ยขึ้น “อาจิน… กลับมาเถอะ พี่ชายเจ้ากับข้าล้วนคิดถึงเจ้าเหลือเกิน”

เซียวไช่จินสีหน้าเรียบเฉย “พี่สะใภ้ หากไม่ใช่เพราะฐานะองค์หญิงใหญ่นี้ยังพอช่วยแม่หนูคนนั้นได้ ข้าคงไม่แยแสมันหรอก”