บทที่ 505 อวดดี

ยามเช้าตรู่ แสงตะวันทอประกายสาดส่องลงบนเนินดินเล็กๆ เบื้องหน้า

ร่างหนึ่งถือกิ่งไม้พลางร่ายรำดาบช้าๆ

แขนขาดูอ่อนแรง เพลงดาบจึงติดขัดและยากลำบากยิ่ง