ตอนที่ 53
บทที่ 53 มาหาโชคลาภ
minibunny · 5,993 ตัวอักษร
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือข้าบ้ากันแน่ ฆ่าไท่จื่อ นั่นมันโทษประหารเก้าชั่วโคตรเชียวนะ!”
หลิวอีอีมองฉินจินจือราวกับมองคนเสียสติ
“ใครบอกให้เจ้าไปฆ่าไท่จื่อกัน ข้าบอกให้เจ้าแค่ลงยาให้เขาสักหน่อย ให้ลุกจากเตียงไม่ได้สักสองสามวันก็พอ”
ฉินจินจือเช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางทำหน้าเอือมระอา
หลิวอีอีถอนหายใจโล่งอก “ก็บอกให้เร็วกว่านี้สิ แต่การวางยาไท่จื่อในตำหนักฮองเฮา ก็ไม่ใช่ความผิดเล็กน้อยนะ หากโดนจับได้ ข้าจะยังเป็นสุดยอดหมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้าได้อย่างไร เห็นทีคงได้เป็นนักโทษอันดับหนึ่งแทน!”
ฉินจินจือมองนาง “นี่ตำหนักเสด็จย่านะ ถิ่นข้าชัดๆ อีกอย่าง เจ้าก็ให้เฟยเยี่ยนช่วยสิ”
หลิวอีอีทำหน้ายู่ถามเสียงเบา “เฟยเยี่ยนจะกล้าหรือ ขนาดวางยาไท่จื่อเชียวนะ”
ฉินจินจือจิ๊ปาก “เจ้าจะพูดมากไปถึงไหน”
หลิวอีอีได้ยินดังนั้นก็เบะปาก สะบัดตัวเดินจากไป
ทว่าไม่นานนางก็กลับมา
นางหยิบสมุนไพรจากแขนเสื้อกว้างๆ ออกมาไม่หยุดหย่อนแล้วโยนลงถังอาบน้ำ
“นี่เป็นตำรับยาแช่ตัวที่ข้าเพิ่งปรุงขึ้นใหม่ เอาไว้ขับไอเย็นให้เจ้า”
โยนเสร็จก็เดินจากไปอีกครั้ง
ตอนที่ฉินจินจือเปลี่ยนชุดออกมา หมอหลวงกำลังกราบทูลฮองเฮาอยู่พอดี
“ทูลฮองเฮา ไท่จื่อมิได้เป็นอันตรายใดๆ พะย่ะค่ะ เพียงแค่สำลักน้ำและตกใจกลัวเท่านั้น กระหม่อมจะจัดเทียบยาให้เสวย อาการก็จะหายดีเป็นปลิดทิ้ง”
“ไฉ่หวน ไปส่งหมอหลวงหน่อย”
“กระหม่อมทูลลา”
ฮองเฮาขมวดคิ้วถาม “เกิดอะไรขึ้น ไท่จื่อตกน้ำไปได้อย่างไร”
“สมองเขาไม่ค่อยดี ข้าเลยให้เขาลงไปแช่น้ำล้างสมองเสียหน่อย ใครใช้ให้เขาทำท่านกริ้วเล่า”
ฉินจินจือยิ้มแป้น “ข้าว่ายน้ำเก่งจะตายไป ก็เสด็จย่าทรงสอนเองกับมือนี่นา”
ฮองเฮาหัวเราะ “ปากหวานเอาใจข้าตลอด”
“พระสนม ท่านบุกเข้ามาไม่ได้นะ นี่เป็นตำหนักของฮองเฮา!”
“รีบหลีกไป! ไท่จื่อหมดสติไป ข้าในฐานะพระสนมย่อมต้องไปเยี่ยม หากเจ้ากล้าขวางข้า ระวังหัวของเจ้าไว้ให้ดี!”
“พระสนม หากท่านต้องการเยี่ยมไท่จื่อ ก็ต้องให้บ่าวไปทูลฮองเฮาก่อนเพื่อให้ทรงตัดสินใจ ท่านบุกเข้ามาเช่นนี้ เป็นการไม่ให้เกียรติฮองเฮา!”
เพียะ!
“บังอาจ! ข้าจะไปเยี่ยมไท่จื่อ แต่เจ้ากลับขวางไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้ามีเจตนาใดกันแน่ หรือในตำหนักฮองเฮามีอะไรที่ปกปิดไว้ไม่ให้ใครเห็น หากยังไม่หลีกไป ข้าจะเอาหัวเจ้า!”
“พระสนม ท่านเข้าไม่ได้!”
ทันทีที่ทราบข่าวว่าไท่จื่อตกน้ำ พระสนมเอกเสิ่นก็ดีใจจนเนื้อเต้น!
ไท่จื่อว่ายน้ำไม่เป็น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ตำแหน่งรัชทายาทก็จะว่างลง!
ในวังหลังนี้ นอกจากฮองเฮาแล้ว ก็มีนางนี่แหละที่สูงส่งที่สุด
ตระกูลของนางย่อมต้องสนับสนุนให้ลูกชายของนางขึ้นครองตำแหน่งแน่
นางจึงร้อนรนอยากมาดูอาการไท่จื่อ
ทว่าเท้าเพิ่งจะก้าวเข้าลานตำหนัก ถังน้ำใบหนึ่งก็ลอยละลิ่วเข้ามา
“กรี๊ดดดดดดด!”
“พระสนม! ท่านเป็นอะไรหรือไม่เพคะ!”
“ใคร! ใครบังอาจลอบทำร้ายพระสนม! มานี่เร็ว มีมือดี!”
น้ำในถังราดรดพระสนมเอกเสิ่นจนเปียกโชก ทั้งถังยังกระแทกเข้าใส่ร่างนาง
ทำเอานางล้มกองกับพื้น
“ใครส่งเสียงดังโวยวายในตำหนักฮองเฮา!”
ฉินจินจือเท้าเอวเดินนวยนาดออกมาอย่างใจเย็น
นางแสร้งทำเป็นเพ่งมองคนที่อยู่บนพื้น พอเห็นพระสนมเอกเสิ่นในสภาพมอมแมมก็หัวเราะออกมาทันที “พระสนมมาทำอะไรที่นี่? ง่วงจนจะนอนแล้วรึ? จะนอนทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อนล่ะ เดี๋ยวก็ล้มป่วยหรอก!”
“ฉินจินจือ! เจ้าบังอาจเอาน้ำสาดข้า!”
พระสนมเอกเสิ่นชี้หน้าฉินจินจือด้วยความโกรธจัด
ฉินจินจือทำหน้าซื่อตาใส “ข้าสาดน้ำล้างพื้นหน้าประตูต่างหาก มันขวางหูขวางตา ไม่นึกว่าจะเป็นพระสนมที่เดินเข้ามาพอดี พวกเจ้าก็เหมือนกัน พระสนมมาทำไมไม่รายงานข้าสักคำ”
นางกำนัลเฝ้าประตูพูดอย่างน้อยใจ “จวิ้นจู่ บ่าวบอกแล้วว่าจะไปทูลฮองเฮา แต่พระสนมไม่ฟังจะบุกเข้ามาท่าเดียว แถมยังให้ขันทีฝูผลักบ่าวจนล้มด้วย”
ฉินจินจือมองมือของนางกำนัลที่ถูกก้อนหินบาดจนเลือดซิบแล้วขมวดคิ้ว
“เจ้าชื่ออะไรนะ ไล่ฝู?”
ขันทีฝูหน้าเปลี่ยนสี “ทูลจวิ้นจู่ ข้าน้อยชื่อหรงฝูพะย่ะค่ะ!”
ไล่ฝูอะไรกัน! นั่นมันชื่อหมาชัดๆ!
ฉินจินจือเดินไปตรงหน้าเขา “เจ้าผลักนางหรือ?”
ขันทีฝูทำหน้าไม่สบอารมณ์ “นางกำนัลนี่ไร้ระเบียบนัก บังอาจใช้มือขวางพระสนม หากพระวรกายของพระสนมเป็นอะไรไป ต่อให้มีสิบหัวก็ชดใช้ไม่พอ”
เพียะ!
ฉินจินจือตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง สายตาเย็นชา “ข้าถามว่าเจ้าผลักนางใช่ไหม?”
ขันทีฝูมองฉินจินจือด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาเป็นคนโปรดข้างกายพระสนมเอกเสิ่นนะ ฉินจินจือกล้าตบเขาหน้าตาเฉย!
พระสนมเอกเสิ่นโกรธจนควันออกหู “ฉินจินจือ จะตีสุนัขต้องดูเจ้าของด้วยนะ เจ้ากำลังตบหน้าข้าอยู่!”
ฉินจินจือเก็บสีหน้ายียวน เปลี่ยนเป็นความเย็นชา “ถ้าหากนั่นเป็นความต้องการของเจ้า ข้าก็จัดให้ได้”
คนอื่นอาจไม่กล้า แต่ตัวป่วนอย่างฉินจินจือกล้าทำจริง!
เมื่อเจ็ดแปดปีก่อน นางเคยพูดจาล่วงเกินฮองเฮาต่อหน้าฉินจินจือครั้งหนึ่ง
ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ฉินจินจือก็เอางูไปวางไว้ในตำหนักนางทุกคืน!
นางกลัวงูที่สุด!
ต่อให้ไปฟ้องฝ่าบาทจนฉินจินจือถูกลงโทษ วันต่อมาก็ยังมีงูโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่มนางอยู่ดี
จนกระทั่งนางต้องไปขอขมาฮองเฮา เรื่องถึงจะจบ!
นางไม่มีวันลืมภาพเด็กหญิงวัยแปดเก้าขวบที่ยืนอยู่ข้างเตียงนาง มือถืองูแล้วจ้องมองนางนิ่งๆ ได้เลย
สายตาคู่นั้น เหมือนกับตอนนี้เป๊ะ!
“ถ้าหูเจ้าไม่มีประโยชน์ ข้าจะตัดทิ้งให้เอง”
ขันทีฝูไม่คิดว่าฉินจินจือจะกล้าข่มขู่แม้กระทั่งพระสนม!
เขาก้มหน้าพูด “เมื่อครู่ข้าน้อยใจร้อน พลั้งมือผลักแม่นางผู้นี้ ข้าน้อยขอโทษแม่นางด้วย”
พระสนมเอกเสิ่นแม้ในใจจะโกรธจนเดือดพล่าน แต่ก็ยังพยายามอดกลั้น “ในเมื่อขันทีฝูขอโทษแล้ว ตอนนี้พวกเราเข้าไปเยี่ยมไท่จื่อได้แล้วสินะ!”
ฉินจินจือยกนิ้วแตะริมฝีปาก “ชู่ว!”
สายตาของนางยังคงจ้องขันทีฝูราวกับอสรพิษ
ขันทีฝูเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาขอโทษแล้วนะ จวิ้นจู่คนนี้ยังต้องการอะไรอีก!
ฉินจินจือเอ่ยเรียบๆ “คุกเข่า”
ขันทีฝูตาโต “อะไรนะ? ท่านจะให้ข้าน้อยคุกเข่าให้นางรึ!”
เขาเป็นถึงรองหัวหน้าขันทีนะ! จะให้เขาคุกเข่าให้แค่นางกำนัลชั้นต่ำได้อย่างไร!
ทันใดนั้นมีดสั้นเล่มหนึ่งก็เฉี่ยวผ่านหน้าขันทีฝูไป
เลือดไหลอาบหน้าหยดลงบนพื้น
“อ๊ากกกกกกกก!”
ขันทีฝูกุมหูตัวเองล้มลงกับพื้น “หูข้า!”
พระสนมเอกเสิ่นเบิกตากว้าง “เจ้า! เจ้าบังอาจทำร้ายคนในวัง!”
ฉินจินจือไม่สนใจนาง “ข้าบอกแล้ว ของที่ไม่มีประโยชน์ก็ต้องทิ้งไป”
ขันทีฝูเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
ฉินจินจือคนนี้มันไร้กฎเกณฑ์จริงๆ กล้าทำร้ายคนจนเลือดตกยางออกในวังหลวง! แม้แต่พระสนมเอกเสิ่นนางยังไม่เห็นอยู่ในสายตา
เขาฝืนความเจ็บปวดคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทาเอ่ย “ข้าน้อยขอโทษแม่นางด้วย ขอจวิ้นจู่โปรดเมตตาอภัยความผิดพลาดของข้าน้อยด้วยเถิด”
ฉินจินจือถึงได้เผยยิ้มออกมา เท้านางเหยียบลงบนมือของขันทีฝูพลางกล่าว “ถ้าหากครู่หนึ่งไม่มีเสียงน่ารำคาญใดๆ ดังขึ้น ข้าจะให้อภัยเจ้า”
พูดจบเท้าของนางก็ขยี้ลงบนมือของขันทีฝูอย่างแรง ขันทีฝูเจ็บจนตาแทบถลนแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ
ฉินจินจือเผยยิ้มอย่างพึงพอใจ “ยอมทำแบบนี้แต่แรกก็จบแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียหูไปข้างหนึ่ง!”
ขันทีฝูรู้สึกราวกับตกนรกทั้งเป็น ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วร่าง
นางกำนัลนั่นแค่มือถลอก แต่เขาต้องแลกด้วยมือข้างหนึ่งเพื่อขอขมา!
ฉินจินจือหันกลับไปมองพระสนมเอกเสิ่น “เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ? เข้าไปเยี่ยมไท่จื่อได้แล้วใช่ไหม?”
พระสนมเอกเสิ่นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ในเมื่อขอโทษแล้ว ครั้งนี้ข้าคงได้พบไท่จื่อแล้วนะ”
ฉินจินจือยิ้มชั่วร้าย
“วันนี้ตำหนักเจียวฝางไม่ต้อนรับแขก”
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น