ตอนที่ 54
บทที่ 54 การชดเชย
minibunny · 6,059 ตัวอักษร
“ฝ่าบาท! หม่อมฉันไม่ขออยู่ต่อไปแล้วเพคะ!”
พระสนมเอกเสิ่นโผเข้าสู่อ้อมอกของฮ่องเต้พลางร้องห่มร้องไห้
ฮ่องเต้ถอนหายใจ “เจ้าไปหาเรื่องนางอีกทำไมกัน”
พระสนมเอกเสิ่นยืดตัวตรงทันควัน “ฝ่าบาท หมายความว่าอย่างไรเพคะ? หม่อมฉันในฐานะผู้อาวุโสของไท่จื่อ ได้ยินว่าพระองค์ตกน้ำหมดสติไป หม่อมฉันร้อนใจอยากไปเยี่ยมเยียน จะมีความผิดอันใดหรือ แล้วฮองเฮาทำกับหม่อมฉันเช่นนี้ได้อย่างไร!”
ฮ่องเต้ตบไหล่นางเบาๆ “เจ้าจะไปดึงฮองเฮามาเกี่ยวด้วยทำไม ฮองเฮาไม่ได้ทำอะไรเจ้าเสียหน่อย”
พระสนมเอกเสิ่นน้ำตาคลอเบ้า “ไม่ทำอะไรหม่อมฉันได้อย่างไร หากจวิ้นจู่จินจือไม่ฟังคำสั่งของนาง จะมาดูถูกหม่อมฉันเช่นนี้ได้อย่างไร! หม่อมฉันเคารพนบนอบพี่หญิงทุกวัน ดูแลไท่จื่ออย่างดี หม่อมฉันผิดตรงไหนกัน! หม่อมฉันไม่ขออยู่แล้ว!”
ฮ่องเต้รั้งตัวพระสนมเอกเสิ่นที่กำลังอาละวาดจะตายให้ได้เอาไว้ “สนมรัก เจ้าทำอะไรของเจ้ากัน ฮองเฮานิสัยตรงไปตรงมา หากนางคิดจะเล่นงานเจ้าจริงๆ ป่านนี้นางคงบุกไปถึงเรือนเจ้าแล้ว จินจือเป็นเด็กดื้อรั้น เจ้าเป็นผู้อาวุโส จะไปถือสาหาความกับเด็กนั่นทำไม”
พระสนมเอกเสิ่นไม่ยอมทันที
“ฝ่าบาท! ท่านกำลังลำเอียง!
จวิ้นจู่จินจืออายุสิบแปดแล้วนะเพคะ คนทั่วไปในวัยนี้ก็เป็นแม่คนกันหมดแล้ว ยังจะเรียกว่าเด็กอะไรอีก!
นางเคยให้เกียรติหม่อมฉันที่เป็นผู้อาวุโสบ้างหรือไม่!
หรงฝูเป็นคนเก่าคนแก่ของหม่อมฉัน แต่นางกลับลงมือตัดหูหรงฝูต่อหน้าต่อตาหม่อมฉันเลยนะ!”
ฮ่องเต้ถาม “แล้วหรงฝูไปทำอะไรให้นางขุ่นเคือง?”
พระสนมเอกเสิ่นกล่าวอย่างเจ็บแค้น
“หม่อมฉันจะไปเยี่ยมไท่จื่อ ฮองเฮากลับสั่งคนมาขวางหม่อมฉันไว้ที่หน้าประตู!
นางกำนัลตัวเล็กนั่นยังบังอาจผลักหม่อมฉันอีก!
หรงฝูร้อนใจแทนเจ้านายจึงเข้าไปขวางนางกำนัลนั่นไว้
ใครจะคิดว่าจวิ้นจู่จะสั่งให้หรงฝูคุกเข่าขอโทษนางกำนัลนั่น หรงฝูเพียงแค่ช้าไปครู่เดียว จวิ้นจู่ก็ตัดหูหรงฝูทิ้งเสียแล้ว!
ช่างโหดเหี้ยมนัก!
หรงฝูเป็นคนเก่าคนแก่ของหม่อมฉันนะ!
จวิ้นจู่จะลงมือก็ลงมือ ไม่เห็นหัวหม่อมฉันที่เป็นพระสนมเอกเลยสักนิด!
ต่อไปหม่อมฉันจะปกครองคนในวังหลังได้อย่างไร!
ฝ่าบาท! ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันนะเพคะ!”
ฮ่องเต้พยายามอดทนอธิบาย
“จินจือเติบโตมาบนตักเรา นิสัยย่อมเหมือนเรา ดื้อรั้นไปบ้าง ซุกซนไปหน่อย แต่นางเป็นเด็กดี!
ไว้เราจะให้นางไปขอโทษเจ้าถึงที่!
เราจะดุด่านางให้หนักเลย!
ต่อไปเจ้าก็อย่าไปตำหนักฮองเฮาอีกเลย
หากเจ้าอยากเยี่ยมไท่จื่อ ก็รอให้เขากลับตำหนักตะวันออกค่อยไปเยี่ยมเถิด”
พระสนมเอกเสิ่นลุกพรวด “ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไรเพคะ ทรงรำคาญที่หม่อมฉันเรื่องมากหรือ?
นางเหยียบย่ำหน้าตาหม่อมฉันจนจมดินเช่นนี้ ต่อไปหม่อมฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปอยู่ในวังหลัง!
สู้ให้หม่อมฉันผูกคอตายด้วยผ้าแพรขาวไปเสียดีกว่า!”
ฉินจินจือรังแกนางถึงขั้นนี้แล้ว ฝ่าบาทกลับจะให้จบเรื่องง่ายๆ ด้วยการดุด่าเพียงไม่กี่คำ!
ฝันไปเถอะ!
ฮ่องเต้ปลอบ “พูดจาเหลวไหล! เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องทำแบบนั้นเลยหรือสนมรัก เจ้าจะไปถือสาเด็กคนหนึ่งทำไม! เอาอย่างนี้ เราจะสั่งกักบริเวณนางสามวัน! เจ้าว่าอย่างไร?”
ดวงตาเรียวสวยของพระสนมเอกเสิ่นเบิกกว้างด้วยความโกรธ “สามวัน? ฝ่าบาททำไมไม่สั่งลดข้าวเย็นนางสักสองสามคำไปเลยล่ะเพคะ!”
“ดีเหมือนกัน! สั่งให้งดข้าวนางเสีย! เพื่อระบายแค้นให้สนมรักของเรา!”
ความอ่อนหวานจอมปลอมของพระสนมเอกเสิ่นมลายหายไปสิ้น น้ำเสียงแหลมสูงขึ้น
“ฝ่าบาท! ท่านเห็นหม่อมฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไร!
วันนี้หม่อมฉันไม่ยอมจบเรื่องแน่!
ฉินจินจือจะสูงส่งอย่างไร ก็เป็นเพียงจวิ้นจู่ของอ๋องต่างแซ่ อาศัยความโปรดปรานของท่านถึงได้ทำตัวไร้กฎเกณฑ์ในวังหลวงเช่นนี้!
วันนี้นางเหยียบหน้าหม่อมฉันได้ วันหน้านางก็คงไม่เห็นฝ่าบาทอยู่ในสายตา!
วันนี้ท่านต้องลงโทษนางให้หนัก!”
ฮ่องเต้ถอนหายใจ “แล้วสนมรักต้องการอย่างไร?”
เมื่อได้ยินฮ่องเต้ยอมอ่อนลง พระสนมเอกเสิ่นก็กล่าวทันที “ในสายตาหม่อมฉัน เห็นควรให้โบยจวิ้นจู่ห้าสิบไม้ คัดกฎวังหนึ่งร้อยรอบ แล้วกักบริเวณอีกครึ่งปี เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างเพคะ!”
ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นก็รีบพูด “ห้าสิบไม้ไม่มากไปหรือ นางถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ห้าสิบไม้มือของนางคงพังหมด ท่านอ๋องเจิ้นเป่ยเพิ่งกลับเข้าเมืองหลวงมา จะให้จินจือกักบริเวณก็เกรงว่าท่านอ๋องจะคิดมาก เอาเป็นว่าให้คัดกฎวังก็พอ ให้นางคัดให้ดีๆ เลย!”
ฉินจินจือเกลียดการเขียนหนังสือที่สุด! ให้เจ้าเด็กแสบนั่นคัดกฎวังไปนั่นแหละ!
พระสนมเอกเสิ่นไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “ฝ่าบาท!”
ฉินจินจือหักหน้าหม่อมฉันถึงเพียงนี้ ฝ่าบาทกลับลงโทษแค่ให้คัดกฎวังเนี่ยนะ!
“หม่อมฉันไปหาผ้าแพรขาวผูกคอตายเสียดีกว่า!”
ฮ่องเต้รีบรั้งตัวนางไว้ “สนมรัก สนมรัก! เอาอย่างนี้ เจ้ามาตีเราสองสามทีเพื่อระบายแค้นดีไหม เป็นความผิดของเราเองที่อบรมสั่งสอนไม่ดี ทำให้เจ้าต้องโกรธเคือง”
พระสนมเอกเสิ่นได้ยินคำพูดฮ่องเต้ก็เข้าใจทันทีว่า วันนี้ไม่ว่าอย่างไรฮ่องเต้ก็ไม่มีทางลงโทษฉินจินจือแน่
เมื่อก่อนฉินจินจือก่อเรื่องใหญ่โตเพียงนั้น ฝ่าบาทยังแค่ส่งนางไปวัดไป๋เชวี่ยสามปีเท่านั้น นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แค่ฉินจินจือทำร้ายบ่าวไพร่คนหนึ่ง นางรู้ดีว่าด้วยความรักใคร่หลงใหลที่ฝ่าบาทมีต่อนาง ไม่มีทางลงโทษหนักแน่นอน
ยังดีที่จุดประสงค์ที่นางมาวันนี้ไม่ใช่เพื่อจะให้ฝ่าบาทลงโทษฉินจินจือจริงๆ
พระสนมเอกเสิ่นโผเข้ากอดฮ่องเต้ “ฝ่าบาทตรัสอะไรเช่นนั้น! หม่อมฉันจะกล้าทำร้ายร่างกายมังกรของฝ่าบาทได้อย่างไร! ฝ่าบาทก็ทรงทราบดี ว่าหม่อมฉันรักฝ่าบาทที่สุด!”
ฮ่องเต้หัวเราะ “เราย่อมรู้ใจสนมรักดี ในวังหลวงนี้มีเพียงเจ้าที่รู้ใจเราที่สุด ไมอย่างนั้นเราจะโปรดปรานเจ้าเช่นนี้หรือ”
พระสนมเอกเสิ่นออดอ้อน “ฝ่าบาท ครั้งนี้หม่อมฉันได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวง ท่านต้องชดเชยให้หม่อมฉันนะเพคะ!”
ฮ่องเต้ตอบทันควัน “ได้ๆ สนมรักต้องการสิ่งใด เราจะจัดการให้ทุกอย่าง”
พระสนมเอกเสิ่นรีบกล่าว “ฝ่าบาท น้องชายของหม่อมฉันสำนึกผิดอยู่ที่บ้านมาหลายวันแล้ว เขารู้ตัวแล้วว่าทำผิด หากจะปลดคำสั่งกักบริเวณ ให้เขากลับมาปฏิบัติหน้าที่ตามเดิมเถิดเพคะ”
สายตาฮ่องเต้ไหววูบแต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย “เสิ่นฉาละเลยหน้าที่เป็นความผิดร้ายแรง เราไว้หน้าเจ้าถึงไม่ได้ลงโทษหนักหนา หากตอนนี้จะยกเลิกการกักบริเวณเขา จะให้ขุนนางทั้งหลายมองอย่างไร พวกเขาจะคิดว่าเราดูเบาความปลอดภัยของฮองเฮา ยามนั้นทางกรมตุลาการ เราเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร”
พระสนมเอกเสิ่นบิดตัวไปมา “ฝ่าบาท! ท่านเพิ่งจะรับปากเองว่าอะไรก็ตอบสนองหม่อมฉัน ท่านจะไม่หลอกหม่อมฉันใช่หรือไม่ กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำนะเพคะ!”
ฮ่องเต้ยิ้มละไม “ได้ๆ เอาอย่างนี้ เราปลดคำสั่งกักบริเวณเสิ่นฉา แต่เสิ่นฉายังบาดเจ็บอยู่ รอให้เขาพักรักษาตัวจนหายดีแล้วค่อยกลับมารายงานตัวถือว่าเป็นการให้คำตอบแก่ฮองเฮาและขุนนางทั้งหลาย สนมรักเห็นว่าอย่างไร?”
พระสนมเอกเสิ่นกอดฮ่องเต้อย่างดีใจ “ขอบพระทัยฝ่าบาท! ฝ่าบาทดีกับหม่อมฉันที่สุด! เห็นแก่หน้าฝ่าบาท หม่อมฉันจะไม่ถือสาจวิ้นจู่แล้วเพคะ ที่หม่อมฉันยอมก็เพราะเห็นแก่หน้าฝ่าบาททั้งสิ้น”
ฮ่องเต้โอบไหล่พระสนมเอกเสิ่น “เรารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเข้าใจใจเราที่สุด”
ใบหน้าเขายังคงยิ้มแย้ม แต่ในที่ที่พระสนมเอกเสิ่นมองไม่เห็น แววตาเขากลับฉายแววเย็นเยียบ
เจ้าเด็กแสบนั่นบอกว่าเสิ่นฉาไม่มีทางลุกจากเตียงได้ในสามเดือน ที่แท้ก็กันไว้เผื่อพระสนมเอกเสิ่นจะมาอ้อนวอนนี่เอง
เสิ่นฉายังบาดเจ็บอยู่ ต่อให้เขารับปากพระสนมเอกเสิ่นไป เสิ่นฉาก็ไม่มีทางกลับมารายงานตัวได้ทันที
สามเดือน… อะไรหลายอย่างคงไม่เหมือนเดิมแล้ว
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น