บทที่ 55 คัดให้ข้าสักร้อยจบ

ไท่จื่อประชวรหนัก จึงต้องพักรักษาพระวรกายอยู่ที่ตำหนักของฮองเฮาเป็นการชั่วคราว

ฮองเฮาทรงวิตกกังวลจนล้มป่วยไปอีกคน

ตำหนักเจียวฝางจึงประกาศปิดตำหนักชั่วคราว ไม่รับแขกภายนอก

ฮองเฮารับสั่งด้วยความระอา “เจ้าจะเก็บเขาไว้ที่นี่ทำไมกัน ข้าเห็นหน้าแล้วหงุดหงิดใจนัก”

ฉินจินจือยื่นแอปเปิลที่ปอกเปลือกเสร็จแล้วถวายให้ฮองเฮา

“เสด็จย่าไม่โปรดชายาในตำหนักตะวันออกพวกนั้นไม่ใช่หรือเพคะ? หลานเลยหาคนที่เสด็จย่าถูกใจมาถวาย”

ฮองเฮาทอดพระเนตรนางด้วยความงุนงง “หมายความว่าอย่างไร?”

ฉินจินจือพยักพเยิดหน้าไปยังห้องบรรทมที่ไท่จื่อพักรักษาตัวอยู่

เสิ่นหลิวอิ๋งซึ่งรับราชโองการมาดูแลไท่จื่อกำลังผลักประตูเข้าไปพอดี

ฮองเฮาขมวดคิ้ว “เจ้าหมายถึงหลิวอิ๋ง?”

ฉินจินจือนั่งไขว่ห้างพลางกล่าว “เป็นลูกสาวอนุภรรยาจากสายรองของตระกูลเสิ่น อาศัยเส้นสายของพระสนมเอกเสิ่นถึงได้เข้าวังมาเพคะ”

ฮองเฮาเบิกพระเนตรกว้าง “หลิวอิ๋งเป็นคนตระกูลเสิ่น!”

ฉินจินจือโยนองุ่นขึ้นฟ้าแล้วใช้ปากรับ

“เป็นคนตระกูลเสิ่นที่มีความแค้นกับตระกูลเสิ่นต่างหาก”

ฮองเฮารับสั่งอย่างครุ่นคิด “ต่อให้ตระกูลเสิ่นปฏิบัติกับนางไม่ดี อย่างไรนั่นก็เป็นวงศ์ตระกูลของนาง จะไม่…”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “นางยอมเข้าวังมาเพื่ออนุของพ่อกับน้องชายต่างหาก ซึ่งสองคนนั้นตอนนี้อยู่ในมือข้า”

ฮองเฮาถึงค่อยคลายกังวล “ตำหนักเจียวฝางของข้าถูกคนฉวยโอกาสแทรกซึมเข้ามาจนได้”

ฉินจินจือกล่าวด้วยท่าทางสบายๆ “วางใจเถอะเพคะ มีนางยักษ์อย่างข้าอยู่ตรงนี้ พวกผีห่าซาตานที่ไหนจะกล้ากำเริบเสิบสาน”

ฮองเฮาทรงแย้มพระสรวล ก่อนจะถามต่อ “เจ้าจัดการหรงฝูคนสนิทของพระสนมเอกเสิ่น หักหน้านางต่อหน้าธารกำนัล นางต้องไปฟ้องเสด็จปู่ของเจ้า ให้เสด็จปู่ลงโทษเจ้าแน่”

ฉินจินจือพยักหน้า “ขันทีหงมีรับสั่งมาแล้วเพคะ ให้ข้าคัดกฎมณเฑียรบาลร้อยจบ”

ฮองเฮาทรงสงสัย “พระสนมเอกเสิ่นเปลี่ยนนิสัยแล้วหรือ?”

ถึงลงโทษเบาขนาดนี้?

ฉินจินจือเห็นสีหน้าฮองเฮาก็รู้ทันทีว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ได้ยินว่าตอนแรกนางจะให้เสด็จปู่ตีข้าด้วยไม้เรียวแล้วกักบริเวณ แต่เสด็จปู่ห้ามไว้เพคะ”

ฮองเฮาไม่อยากจะเชื่อ “นางยอมง่ายๆ แค่นั้นหรือ?”

“เป็นไปไม่ได้หรอกเพคะ นางทูลขอให้ฝ่าบาทคืนตำแหน่งให้เสิ่นฉาต่างหาก”

ฮองเฮาทำพระพักตร์ราวกับรู้อยู่แล้ว “ข้าว่าแล้ว ผู้หญิงคนนั้นนิสัยเหมือนสุนัขจิ้งจอก จะยอมง่ายๆ ได้อย่างไร ที่แท้ก็วางแผนเรื่องนี้ไว้นี่เอง”

ฉินจินจือเหยียดยิ้มร้าย “นางเป็นสุนัขจิ้งจอก ข้าก็เป็นหมาป่าเสียเองเพคะ”

คนที่ลงมือจัดการเสิ่นฉาคือหลี่ชวน พี่ชายของหลี่จิ้น ต่อให้ไม่ใช้ยาพิษ ต่อให้ไม่มีโอสถลับที่ฉินจินจือให้ไป อย่างน้อยหนึ่งเดือนก็อย่าหวังว่าจะลุกจากเตียงได้เลย

พระสนมเอกเสิ่นไม่ใช่คนโง่ นางย่อมรู้ดีว่าตำแหน่งผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์นั้นสำคัญเพียงใด

การที่เสิ่นฉาถูกสั่งพักงาน ก็เท่ากับว่านางถูกปิดหูปิดตาในวังหลวง

ตำแหน่งนั้นมีคนจ้องตาเป็นมัน นางย่อมต้องหาวิธีให้เสิ่นฉากลับมารับตำแหน่งเหมือนเดิมแน่

ฉินจินจือเลยจัดให้หนักๆ สั่งให้นอนอืดอยู่บนเตียงไปเลยสามเดือน ต่อให้ฝ่าบาทอนุญาต ร่างกายเสิ่นฉาก็คงไม่อำนวยแล้ว

ฮองเฮาทอดพระเนตรท่าทางอวดดีของนางแล้วแย้มสรวล “เจ้านี่เหมือนกับเสด็จปู่ของเจ้าจริงๆ เป็นปู่หลานกันแท้ๆ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเหมือนรังผึ้งเชียว”

ความขุ่นมัวในใจคลี่คลายลงเพราะฉินจินจือ “ไหนๆ ก็ต้องคัดกฎมณเฑียรบาล เดี๋ยวเสด็จย่าคัดเป็นเพื่อนเจ้าเอง ให้ไฉ่หวนกับคนอื่นๆ ช่วยกันคัดด้วย”

ฉินจินจือโบกมือ “ไม่เป็นไรเพคะ มีคนคัดให้หลานแล้ว”

ในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นกฎมณเฑียรบาลที่ฉินจินจือส่งมาให้ ก็เบิกพระเนตรกว้างแล้วถามขันทีหง “เจ้าพูดอีกทีสิ ไอ้หลานตัวแสบนั่นพูดว่าอะไรนะ!”

ขันทีหงอึกอัก “จวิ้นจู่… จวิ้นจู่บอกว่า… ให้ฝ่าบาทช่วย… ช่วยคัดให้นางร้อยจบพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าเด็กเหลือขอ!”

ฮ่องเต้กริ้วจนอยากจะเสด็จไปตำหนักของฮองเฮาเดี๋ยวนี้เพื่อจับนางมาตีให้ก้นลาย

ขันทีหงเห็นท่าทางฝ่าบาทแล้วก็ไม่กล้าพูดประโยคหลัง

ฮ่องเต้เห็นดังนั้นจึงถาม “เจ้าตัวแสบนั่นยังพูดอะไรอีก!”

ขันทีหงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “จวิ้นจู่ยังบอกอีกว่า… ว่า…”

“ว่าอะไร!”

ขันทีหงตัดสินใจหลับตาปี๋ “จวิ้นจู่บอกว่า ถ้าฝ่าบาทไม่ช่วยคัด นางจะเอาเหล้าที่ฝ่าบาทซ่อนไว้ในสวนหลังตำหนักฮองเฮาไปให้เอ้อร์ฮวาหมดเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

เห็นฝ่าบาททรงมีท่าทีสงสัย จึงยืดคออธิบายต่อ “เอ้อร์ฮวาเป็นลูกหมูที่พ่อครัวห้องเครื่องหลวงเพิ่งซื้อมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะตีมันให้ตาย!”

นั่นมันสุราสือหลี่เซียงบ่มยี่สิบปีเชียวนะ!

คิดจะเอาไปให้หมูกินหรือ!

ฮ่องเต้เห็นขันทีหงยังยืนอยู่ที่เดิม “เจ้ายังยืนบื้อทำอะไรอยู่!”

“พ่ะย่ะค่ะ?”

ขันทีหงตั้งตัวไม่ทัน จะให้ไปตีจวิ้นจู่หรือ?

ฝ่าบาททรงกล้าทำลงคอหรือ?

ฮ่องเต้กริ้วจนแทบจะกลิ้งตาขาว “ยังไม่รีบไปหาขันทีกับนางกำนัลที่เขียนหนังสือเป็นมาอีก! หรือจะให้เราคัดกฎมณเฑียรบาลเฮงซวยนี่เองตั้งร้อยจบ!”

ขันทีหงรีบตอบรับ “กระหม่อมจะรีบไปหาคนเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

ตกใจหมด นึกว่าจะให้ไปจัดการจวิ้นจู่เสียอีก

ฮ่องเต้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ บนโลกนี้ยังมีเด็กที่แสบกว่าฉินจินจู้อีกหรือไง!

ถึงขั้นให้ปู่ตัวเองคัดกฎมณเฑียรบาลให้นี่นะ!

ทำไมไม่ให้ย่าคัดให้ล่ะ!

ค่ำนี้แหละ เขาจะย้ายที่ซ่อนสุราสือหลี่เซียง!

ขันทีหงกลับเข้ามาอีกครั้ง “ฝ่าบาท ใต้เท้าตู้ขอนำเรื่องเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ตู้จ้ง? ให้เข้ามา”

ฮ่องเต้โยนกฎมณเฑียรบาลลงไปใต้กองฎีกา

ด้านนอก ชายชราคนหนึ่งที่มีผมขาวแซมบ้าง แต่ดวงตายังคงเป็นประกายวาวโรจน์เดินเข้ามา

“กระหม่อม ตู้จ้ง ถวายบังคมฝ่าบาท”

ว่าแล้วก็คุกเข่าถวายบังคมอย่างนอบน้อม

“ท่านตู้ไม่ต้องมากพิธี รีบลุกขึ้นเถิด หงเต๋อเฉวียน หาที่นั่งให้ท่านตู้”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

“ไม่ทราบว่าท่านตู้เข้าเฝ้าเรามีเรื่องอันใดหรือ?”

ฉินจินจือเพิ่งจะแทงหน้าหลานปู่ของเขาจนทะลุปรุโปร่ง คงไม่ใช่ว่าจะมาทวงความเป็นธรรมกับเขาหรอกนะ?

ไอ้เด็กเวร!

วันๆ ก่อเรื่องแปดร้อยอย่าง ไม่ปล่อยให้เขาได้พักบ้างหรือไง!

ตู้จ้งนั่งลงด้านข้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฝ่าบาท กระหม่อมเข้าเฝ้าในครั้งนี้ เพียงอยากทูลถามฝ่าบาทว่า กองทัพเจิ้นเป่ย ควรจะจัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทำสีหน้าสงสัย “กองทัพเจิ้นเป่ยก็ย่อมต้องให้อ๋องเจิ้นเป่ยจัดการอยู่แล้ว”

ตลกสิ้นดี เขาสิที่ต้องกังวล อย่าหวังว่าจะมาไถเงินจากกระเป๋าเขาแม้แต่เฟินเดียว!

ทว่าตู้จ้งกลับกล่าว “ฝ่าบาท ขณะนี้แคว้นจิ้นของเราไม่มีความจำเป็นต้องทำสงครามแล้ว แต่กองทัพนับล้านกลับยังคงฟังคำสั่งอ๋องเจิ้นเป่ยเพียงผู้เดียว อ๋องเจิ้นเป่ยย่อมมีข้อครหาว่าคิดครอบครองกำลังทหารไว้เพื่อสร้างอำนาจให้ตนเอง”

ฮ่องเต้ยังคงยิ้มแย้มกล่าว “แล้วท่านตู้มีความเห็นอย่างไรเล่า?”

ตู้จ้งกล่าวอย่างเคร่งขรึม “อ๋องเจิ้นเป่ยควรส่งมอบอำนาจบัญชาการทหารคืน โดยให้กรมกลาโหมเป็นผู้จัดการกองทัพเจิ้นเป่ยอย่างเป็นเอกภาพ”

ฮ่องเต้ตรัสเหมือนไม่ใส่พระทัย “อ๋องเจิ้นเป่ยทำศึกสงครามมาตลอดปี เรื่องอำนาจบัญชาการทหารน่ะ ไม่ต้องรีบร้อนส่งมอบหรอก กองทัพเจิ้นเป่ยมีกำลังพลตั้งล้านคน แต่จำนวนคนในกรมกลาโหมกลับมีจำกัด อย่าไปเพิ่มภาระให้กรมกลาโหมเลย ให้อ๋องเจิ้นเป่ยจัดการของเขาไปเถอะ”

ทว่าตู้จ้งกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฝ่าบาท ไม่ได้เด็ดขาด! อ๋องเจิ้นเป่ยออกศึกที่ชายแดนมาสิบกว่าปี ชาวบ้านชายแดนรู้จักแต่กองทัพเจิ้นเป่ย ไม่รู้จักอำนาจราชวงศ์ อ๋องเจิ้นเป่ยยังมีผลงานความดีความชอบสูงล้นฟ้า หากไม่เรียกคืนอำนาจบัญชาการทหาร เกรงว่าจะเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ยังคงแย้มสรวลบนพระพักตร์ “ใต้เท้าตู้กังวลเกินไปแล้ว อ๋องเจิ้นเป่ยกับเราเป็นสหายกันมาแต่เยาว์วัย ย่อมไม่ทรยศหักหลังเราแน่”

ใต้เท้าตู้รีบกล่าว “ฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้ดีเถิด ทุกยุคทุกสมัยมีขุนพลมากมายที่มีผลงานสูงล้นฟ้าจนคิดก่อกบฏ กระหม่อมเพียงเห็นแก่บ้านเมืองของฝ่าบาทเท่านั้น”

เห็นแก่บ้านเมืองของเขา หรือกำลังจ้องจะฮุบบ้านเมืองของเขากันแน่

กองทัพเจิ้นเป่ยคือเกราะป้องกันที่มั่นคงที่สุดที่ราชวงศ์ใช้คานอำนาจกับเหล่าตระกูลขุนนาง

หากไร้กองทัพเจิ้นเป่ย พวกตระกูลขุนนางจะทำอะไรในเมืองหลวงแห่งนี้ ก็คงไม่มีอะไรต้องเกรงกลัวอีกแล้ว

เรียกคืนอำนาจทหารจากอ๋องเจิ้นเป่ย เพื่อให้สองคนนี้แตกคอกัน

พวกตระกูลขุนนางร่วมมือกันวางแผนการใหญ่ ช่างคำนวณมาได้ดีนัก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง