ตอนที่ 56
บทที่ 56 จิ้งจอกเฒ่า
minibunny · 6,475 ตัวอักษร
“เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก รอให้เราไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนเสียก่อน แล้วค่อยเชิญท่านผู้เฒ่าตู้มาหารือกันใหม่”
ตู้จ้งฟังแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชา”
ฮ่องเต้ยังคงแย้มพระสรวล “ท่านผู้เฒ่าตู้ยังมีเรื่องอื่นจะหารือกับเราอีกหรือไม่?”
ตู้จ้งประสานมือ “ทูลฝ่าบาท มีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวพ่ะย่ะค่ะ”
เขากล่าวจบ ทว่ากลับไม่ยอมลุกขึ้น ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
เห็นตู้จ้งหอบหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมสังขารชราแล้ว เดินทางมาไกลแรงกายร่อยหรอ ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตให้กระหม่อมได้พักผ่อนสักครู่เถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลทันที “ใต้เท้าตู้ลำบากแล้ว หงเต๋อเฉวียน เอาน้ำชาโสมมาให้ใต้เท้าตู้สักถ้วย”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท”
ตู้จ้งกล่าวจบ ก็ทำท่าเหมือนจะพักผ่อนจริงๆ นั่งนิ่งสนิทอยู่ข้างๆ
ทว่าจนกระทั่งน้ำชาโสมของขันทีหงหมดถ้วยแล้ว ตู้จ้งก็ยังไม่ลุกไปเสียที
กลับเป็นตู้จ้งที่กล่าวขึ้น “ฝ่าบาท กระหม่อมขออีกถ้วยจะได้หรือไม่ น้ำชาโสมนี่ช่างวิเศษนัก กระหม่อมรู้สึกมีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว”
“หงเต๋อเฉวียน เติมน้ำชาโสมให้ใต้เท้าตู้”
ตู้จ้งก็นั่งลงข้างๆ อย่างนอบน้อมเช่นเดิม ไม่พูดจาอะไรอีก
ฮ่องเต้วางฎีกาลงแล้วตรัสว่า “ได้ยินว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน จินจือกับลูกหลานบ้านท่านโต้เถียงกัน ทั้งยังลงไม้ลงมือกัน ไม่ทราบว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
ตู้จ้งมีสีหน้าเรียบเฉยกล่าวว่า “ก็แค่เด็กเล่นกันตามประสา ไม่คุ้มค่าที่จะให้ฝ่าบาททรงกังวลใจหรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสั่งสอนตู้ชงไปแล้ว ล่วงเกินจวิ้นจู่จินจือสมควรถูกลงโทษ รอให้ผ่านไปสักระยะ กระหม่อมจะให้เขาไปขอขมาถึงที่จวนพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้รีบตรัส “เอ้อ ลงโทษอะไรกัน นิสัยจินจือเราย่อมรู้ดี ซุกซนนัก ขอใต้เท้าตู้โปรดอย่าได้ถือสา”
ซุกซนงั้นรึ? ฝ่าบาท ช่วยมองตาข้าแล้วพูดใหม่อีกทีเถอะ!
หน้าทั้งหน้าถูกทำจนทะลุปรุโปร่ง ตอนนี้แม้แต่จะพูดก็ยังทำไม่ได้ ท่านกลับพูดแค่คำว่าซุกซนเนี่ยนะ!
ตู้จ้งยังคงนิ่งเฉยกล่าว “จวิ้นจู่ฉลาดน่าเอ็นดู กระหม่อมจะถือสาได้อย่างไร เรื่องของเด็กๆ ฝ่าบาทอย่าได้เก็บไปใส่พระทัยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เรื่องของเด็กๆ ฝ่าบาทท่านก็อย่ามายุ่งเลย!
ฮ่องเต้หัวเราะร่า “จะว่าไป ทั้งราชสำนักมีเพียงใต้เท้าตู้ที่เข้าใจจิตใจเราที่สุด หากขุนนางทั้งราชสำนักมีจิตใจกว้างขวางดุจท่าน เราคงสบายใจไปนานแล้ว”
ใต้เท้าตู้ท่านใจกว้าง เรื่องของเด็กๆ ท่านก็อย่ามาถือสาเลย!
ใบหน้าที่ราบเรียบดุจสายน้ำของตู้จ้งแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว!
ไอ้แก่หน้าไม่อายเลี้ยงไอ้เด็กหน้าไม่อายออกมา!
ไอ้เด็กหน้าไม่อายก่อเรื่อง!
ไอ้แก่หน้าไม่อายก็แกล้งตาย!
ตู้จ้งพยายามสะกดกลั้นสีหน้าไม่ให้เปลี่ยนไป แล้วกล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงชมเชย กระหม่อมพักผ่อนพอแล้ว ขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
“หงเต๋อเฉวียน ไปส่งใต้เท้าตู้สิ”
ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลมองตามหลังตู้จ้งที่เดินจากไป
เมื่อตู้จ้งจากไปแล้ว สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็เย็นชาลง
ศึกสงครามเพิ่งจบลง ทุกอย่างยังต้องเร่งฟื้นฟู
คนพวกนี้ไม่สงสารราษฎร กลับเริ่มวางแผนการกันเสียแล้ว
เจ้าจิ้งจอกเฒ่า!
หลังจากขันทีหงกลับมาก็มายืนปรนนิบัติข้างกายฮ่องเต้
ฮ่องเต้หันกลับมามองเขา “เจ้ามัวรออะไรอยู่?”
ขันทีหงเบิกตากว้าง ฝ่าบาทตรัสอะไรนะ? เหตุใดเขาถึงฟังไม่เข้าใจ?
เขารออะไรกัน?
ฮ่องเต้จิ๊ปาก “ยังไม่รีบไปหาคนมาคัดกฎวังให้เจ้าตัวแสบนั่นอีก!”
“กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!”
อ๋อๆ! เข้าใจแล้ว!
ฮ่องเต้บ้านไหนหารือราชการกับขุนนางเสร็จแล้วยังจำเรื่องให้หลานสาวคัดกฎวังได้อีก
ฮ่องเต้บ้านไหนสั่งให้หลานสาวคัดกฎวัง!
แถมยังเป็นรับสั่งที่ฝ่าบาททรงออกเองแท้ๆ!
ฉินจินจือจามออกมาคำหนึ่ง แล้วให้เฟยเยี่ยนรินเหล้าให้ตนกับฮองเฮา
ฮองเฮาส่งเสียงหึ “ข้าก็ว่าแล้วว่าตาแก่คนนั้นเอาเหล้าไปซ่อนไว้ที่ไหน ที่แท้ก็ซ่อนไว้ใกล้ตัวที่สุด ซ่อนไว้ที่นี่เอง!”
ฉินจินจือหัวเราะคิกคัก “ถ้าท่านผู้เฒ่าไม่ซ่อนไว้ที่นี่ เราสองคนก็คงไม่ได้ดื่มหรอกเพคะ”
เฟยเยี่ยนพูดด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย “จวิ้นจู่ ท่านดื่มเหล้าของฝ่าบาทจนหมด ฝ่าบาทจะไม่กริ้วหรือเพคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ตอนกลางคืนเสด็จปู่ต้องแอบมาเปลี่ยนที่ซ่อนเหล้าแน่นอน ต่อให้เขาเอาไปซ่อนที่อื่นแล้วเหล้าหายไป มันจะมาเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ”
เฟยเยี่ยนปิดปากแอบขำ
ฉินจินจือบอกเฟยเยี่ยนว่า “เดี๋ยวเจ้าเอาน้ำเติมลงไปให้เต็ม แล้วเอาไหเหล้านี้ไปวางกลับที่เดิม”
เฟยเยี่ยนเบิกตากว้าง “หา? ถ้าฝ่าบาทดื่มเข้าไปก็รู้สิเพคะว่าเป็นน้ำ”
ฉินจินจือหัวเราะออกมา “เขาไม่กล้าดื่มหรอก สือหลี่เซียง สือหลี่เซียง กลิ่นหอมฟุ้งไปไกลสิบลี้ แค่เปิดฝากลิ่นก็หอมตลบอบอวลไปสิบลี้แล้ว เขาไม่กล้าให้เสด็จย่าได้กลิ่นหรอก”
เฟยเยี่ยนนึกภาพตอนที่ฝ่าบาทพบว่าเหล้าข้างในกลายเป็นน้ำหมดแล้วคงจะกริ้วจัดจนคลั่ง
แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว
ฮองเฮาดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง ก็หรี่ตาอย่างพึงพอใจ
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ดื่มเหล้าอย่างจุใจเช่นนี้
ครั้งสุดท้ายที่เมามาย นางเองก็จำไม่ได้แล้วว่าเป็นเมื่อไหร่
หลิวอีอีพอดมกลิ่นเหล้าก็โผล่มาทันที ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ฉินจินจือ
ไม่รักชีวิตแล้วหรือไง!
ดื่มเหล้าไม่ได้นะ!
นางจะบ้าตายอยู่แล้ว!
คนไข้ที่ไม่ฟังคำสั่งหมอไม่ใช่คนไข้ที่ดี!
ฉินจินจือเบะปาก วางชามเหล้าในมือลง
ยังดีที่เมื่อครู่ได้ดื่มไปบ้าง
หลิวอีอีมองชามเหล้าแล้วโกรธจนแทบจะกลายร่าง!
ยังจะใช้ชามดื่มอีก!
ดื่มเยอะขนาดนี้!
รังเกียจว่าชีวิตยืนยาวเกินไปหรือไง!
ฉินจินจือใช้สายตาถามนาง
ทำไมเจ้าไม่ห้ามเสด็จย่าล่ะ!
ท่านก็ดื่มเหมือนกันนะ!
ลูกตาของหลิวอีอีแทบจะถลนออกมา!
ฮองเฮาไม่ได้โดนพิษสักหน่อย!
ท่านจะดื่มแล้วเป็นไรไป!
“จินจือ ทำไมไม่ดื่มต่อล่ะ”
หลิวอีอีรีบก้าวขึ้นหน้าไปกล่าว “จวิ้นจู่กลัวความหนาว เหล้านี้เป็นของที่มีฤทธิ์ร้อนแรง ไม่ดีต่อร่างกายจวิ้นจู่ ดื่มแต่น้อยจะดีกว่าเพคะ แต่ฮองเฮาสามารถเสวยได้บ้าง ในสือหลี่เซียงนี้มีหญ้าวิญญาณงูชั้นเลิศ ช่วยบำรุงร่างกายของพระองค์ได้เป็นอย่างดีเพคะ”
ฮองเฮาฟังแล้วแย้มพระสรวล “น่าเสียดาย ข้าดื่มคนเดียวก็ไม่สนุกนัก”
หลิวอีอีรุดไปข้างหน้ากล่าว “หากฮองเฮาไม่รังเกียจ หม่อมฉันสามารถร่วมดื่มเป็นเพื่อนฮองเฮาได้เพคะ”
นี่คือสือหลี่เซียงบ่มยี่สิบปีเชียวหนา!
สุดยอดเครื่องดื่มในโลกมนุษย์!
นางต้องได้ชิม!
ฮองเฮาได้ยินดังนั้นก็แปลกพระทัยเล็กน้อย “แม่นางหลิวเป็นวีรสตรีหญิงเชียวหรือ! ดี งั้นก็มาดื่มเป็นเพื่อนข้า! จินจือไม่มีบุญวาสนาได้ลิ้มลองสินะ”
ฉินจินจือหมายตาสือหลี่เซียงขวดนี้มาไม่ใช่แค่วันสองวัน
พลิกแผ่นดินหาทั่ววังหลวงก็หาไม่เจอว่าฮ่องเต้ซ่อนไว้ที่ไหน
ถ้าไม่ใช่เพราะวันนั้นเรียกเสิ่นหลิวอิ๋งไปที่สระดอกบัว
แล้วนางได้กลิ่นสือหลี่เซียงที่นั่น ป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าเหล้านี้จะถูกซ่อนไว้จนถึงชาติไหน
ฉินจินจือถลึงตาใส่หลิวอีอี
เจ้าทำไมถึงดื่มได้!
หลิวอีอีทำหน้าซื่อตาใส
ข้าไม่ได้โดนพิษสักหน่อย!
ฉินจินจือพูดไม่ออก
หันหน้าหนีไม่มองคนสองคนที่กำลังดื่มกันอย่างสนุกสนาน
หางตาเหลือบเห็นเสิ่นหลิวอิ๋งยืนอยู่ที่มุมห้องราวกับกำลังรอตนอยู่
“ข้าไปโรงครัวเล็กหน่อยนะ”
ไม่มีใครสนใจนางสักคน
ฉินจินจือเดินไปที่มุมตึก
เสิ่นหลิวอิ๋งกระซิบเสียงเบา “จวิ้นจู่ ไท่จื่อบรรทมแล้วเพคะ”
ฉินจินจือพยักหน้า “ช่วงนี้ไท่จื่อจะบรรทมในวัง ตำหนักเจียวฝางก็จะปิดประตูไม่ต้อนรับแขก หากตอนไท่จื่อเสด็จออกไปแล้วไม่สามารถพาเจ้าไปด้วยได้ เจ้าก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับข้าอีก”
เสิ่นหลิวอิ๋งไม่ได้ตกใจ “จวิ้นจู่โปรดวางใจ หลิวอิ๋งจะไม่ทำให้จวิ้นจู่ผิดหวังแน่นอนเพคะ”
ฉินจินจือหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “นี่เป็นจดหมายที่แม่เลี้ยงกับน้องชายเจ้าเขียนมาให้เจ้า กลับไปค่อยๆ อ่านเถิด วางใจเถอะ พวกเขามาถึงเมืองหลวงแล้ว ข้าจะจัดการที่อยู่ที่ทางให้พวกเขาเอง”
เสิ่นหลิวอิ๋งทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นทันที “ขอบพระทัยจวิ้นจู่ที่เมตตาเพคะ”
ฉินจินจือหมุนตัวจากไป
เสิ่นหลิวอิ๋งเปิดจดหมายอ่านอย่างอดใจไม่ไหว
ทันใดนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา เป็นลายมือของแม่เลี้ยงกับน้องชายจริงๆ ด้วย!
พวกเขาหนีออกจากรังเสือรังหมาป่านั่นมาได้แล้วจริงๆ!
เสิ่นหลิวอิ๋งปาดน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างแรง
มองไปที่ห้องบรรทมของไท่จื่ออีกครา ก่อนจะเดินกลับห้องของตน
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น