บทที่ 57 ร่วมกันถวายฎีกาขับไล่

จ้าวอู๋จี๋มองเสิ่นหวนที่ทำหน้ากร่างอยู่ในคุกพลางเอ่ยถาม “เรื่องพวกนี้ เจ้าเป็นคนสารภาพเองใช่หรือไม่”

“ก็แค่ไอ้แก่ชั้นต่ำสองตัว ตายไปก็ตายไปสิ คุณชายผู้นี้ถูกใจลูกสาวพวกมันถือเป็นวาสนาที่สั่งสมมาแปดชาติแท้ๆ ยังกล้าร้องห่มร้องไห้ น่ารำคาญจริง! รู้อย่างนี้ข้าควรจะสั่งให้คนคุ้มกันตีพวกมันให้ตายตั้งแต่แรกแล้ว”

เสิ่นหวนกล่าวด้วยท่าทางท้าทาย “จ้าวอู๋จี๋ ข้าสารภาพแล้ว แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้? เจ้ากล้าจับข้าหรือไง? เจ้ากล้าฆ่าข้าไหมล่ะ? รอให้ข้าออกไปก่อนเถอะ คอยดูเถอะว่าคุณชายผู้นี้จะจัดการให้เจ้าต้องตายอย่างทรมานยังไง!”

ท่านอาของเขาสูงส่งเป็นถึงพระสนมเอก ท่านปู่ก็ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นสูงสุด ใครจะกล้าทำอะไรเขา!

จ้าวอู๋จี๋มองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนโง่เง่า ก่อนจะหันไปทางมุมมืดแล้วเอ่ยว่า “ท่านตุลาการทุกท่าน ได้ยินชัดเจนแล้วกระมัง!”

เสิ่นหวนชะงักไป ท่านตุลาการอะไรกัน?

ทันใดนั้น มีคนเดินออกมาจากมุมมืด คนกลุ่มนี้คือพวกที่หัวแข็งที่สุดในศาลต้าหลี่!

เจอใครก็ถวายฎีกาฟ้อง! เห็นใครทำผิดก็ด่า!

ถ้าจนตรอกก็เอาหัวโหม่งเสาพิสูจน์ความบริสุทธิ์!

ตุลาการที่นำขบวนดูเคร่งครัดไปเสียทุกกระเบียดนิ้ว พวกเขาแค่นเสียงเหยียดหยามออกมา

“คนชั้นต่ำไร้ยางอาย!”

“สัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์!”

“ตัวปัญหาทำเสียเรื่อง!”

“เหม็นเน่าจนเกินเยียวยา!”

ทั้งหลายสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

พรุ่งนี้ในท้องพระโรง ฎีกาฟ้องร้องจวนเสิ่นจากศาลต้าหลี่คงจะหลั่งไหลมาดั่งสายน้ำ

ตระกูลเสิ่นคราวนี้ซวยแน่

เสิ่นหวนตั้งสติได้ “จ้าวอู๋จี๋ เจ้าเล่นตุกติกกับข้า! เจ้าคนชั้นต่ำขี้ขลาด! ถึงเจ้าจะเรียกพวกตุลาการมาแล้วยังไง? มีท่านปู่กับท่านอาของข้าอยู่ ยังไงพวกเขาก็ต้องคุ้มครองข้าให้ปลอดภัย! ตระกูลเสิ่นของข้าเป็นตระกูลเก่าแก่ร้อยปี แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องไว้หน้าตระกูลเสิ่นของข้าอยู่สามส่วน! แต่ข้าขอรับรองเลยว่า ถ้าข้าออกไปได้ ข้าจะจัดการเจ้าให้ตายเป็นหมื่นๆ ชิ้นแน่!”

จ้าวอู๋จี๋หัวเราะเบาๆ พลางนึกถึงคำพูดของจวิ้นจู่

‘ใครต่อใครก็อยากให้เสด็จปู่ไว้หน้าสามส่วน หน้าของเสด็จปู่คงจะใหญ่มากสินะ’

เสิ่นหวนเห็นจ้าวอู๋จี๋หัวเราะก็โกรธจนแทบคลั่ง “เจ้าใกล้ตายแล้วยังกล้าหัวเราะเยาะข้าอีก คอยดูเถอะ! รอให้ข้าออกไปได้ ข้าจะถลกหนังเจ้า เลาะเอ็นเจ้าออกมาแน่!”

จ้าวอู๋จี๋ส่ายหัว ตอนที่จวิ้นจู่บอกเขาว่าเสิ่นหวนเป็นคนโง่ เขายังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง

เพราะจวิ้นจู่ฉลาดหลักแหลม การที่นางมองว่าเสิ่นหวนโง่ก็เป็นเรื่องปกติ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะโง่จริงถึงเพียงนี้!

นี่เขาได้รับราชโองการจากฝ่าบาทให้เข้ามาจับตัวคนถึงจวนกั๋วกงแท้ๆ เสิ่นหวนเอาสมองส่วนไหนคิดว่าฝ่าบาทจะปล่อยตัวเขาไป?

จ้าวอู๋จี๋รู้สึกว่าการที่จวิ้นจู่ให้เขาเชิญคนพวกนี้มาดู กลายเป็นเรื่องใหญ่โตเกินความจำเป็นไปเสียแล้ว

เขาหันกลับไปพูดอีกครั้ง “ขันทีหง ท่านได้ยินชัดเจนแล้วใช่หรือไม่?”

ทันใดนั้นก็มีคนอีกคนเดินออกมาจากมุมมืด

เขาคือขันทีหง คนสนิทข้างกายฝ่าบาทนั่นเอง

เสิ่นหวนเห็นขันทีหงเดินเข้ามาก็รีบร้องบอกทันที "ขันทีหง! ขันทีหงช่วยข้าด้วย! ท่านรีบไปทูลฝ่าบาทสิ บอกให้ฝ่าบาทปล่อยตัวข้าเสียที! ยังไงเขาก็เป็นท่านอาเขยของข้านะ! รอข้าออกไปได้ ข้าจะตบรางวัลให้เจ้าอย่างงามเลย!"

ขันทีหงทำหน้าตายพลางกล่าวกับจ้าวอู๋จี๋ "ใต้เท้าจ้าว สิ่งที่ควรฟัง ข้าได้บันทึกไว้หมดแล้ว ข้าจะกลับวังไปรายงานฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ ใต้เท้ามีสิ่งใดจะฝากกราบทูลฝ่าบาทหรือไม่"

จ้าวอู๋จี๋หยิบคำสารภาพและหลักฐานความผิดบนโต๊ะข้างๆ ส่งให้ขันทีหง

"เรื่องนี้ต้องรบกวนขันทีหงนำไปถวายฝ่าบาท โปรดให้ฝ่าบาททรงวินิจฉัยด้วยพะยะค่ะ"

ขันทีหงเก็บของเหล่านั้นให้เรียบร้อย "ข้าจะกลับวังแล้ว"

จ้าวอู๋จี๋ผายมือ "ข้าจะไปส่งท่าน"

เสิ่นหวนตะโกนไล่หลังอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ขันทีหง! ข้าคือเสิ่นหวนนะ! เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง! ไอ้ขันทีสารเลว! เจ้ากับไอ้ลูกผสมตัวนี้พวกเดียวกันสินะ! รอข้าออกไปได้ ข้าจะให้ท่านอาจัดการสั่งประหารแล่เนื้อเจ้าไอ้ขันทีไร้ราก! ไอ้แก่บัดซบ เจ้าคอยดูเถอะ!"

เสิ่นหวนด่ากราดอยู่ในห้องขัง แต่ไม่มีใครสนใจตอบเขาสักคำ

วันถัดมา ในการประชุมขุนนางช่วงเช้า

กรมตุลาการพร้อมใจกันถวายฎีกาฟ้องร้องเสิ่นกั๋วกงว่าสั่งสอนคนในตระกูลไม่ดี อาศัยอำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้อื่น และไม่เห็นค่าชีวิตคน

พระสนมเอกเสิ่นไร้ซึ่งคุณธรรมที่จะครองตำแหน่ง ปล่อยปละละเลยให้หลานชายลักพาตัวหญิงชาวบ้าน

แม้แต่เรื่องที่เสิ่นฉาละเลยหน้าที่เมื่อหลายวันก่อนก็ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเช่นกัน

ท้องพระโรงเกิดความโกลาหลขึ้นทันที

"ฝ่าบาท! กระหม่อมถูกใส่ร้ายพะยะค่ะ!"

เสิ่นกั๋วกงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกรมตุลาการถึงพร้อมใจกันถวายฎีกาได้ถึงเพียงนี้!

ในวันที่เสิ่นหวนถูกจับตัวไป เขาได้เข้าวังไปพบพระสนมเอกเสิ่นแล้ว

"พระสนม! เหตุใดฝ่าบาทถึงมีรับสั่งให้จับตัวหวนเอ๋อร์ไปที่ศาลต้าหลี่! เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่าเมล็ดงาแท้ๆ ไฉนถึงทำให้ฝ่าบาททรงกริ้วได้!"

ปกติเสิ่นหวนจะทำตัวอันธพาลก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็มีพวกเขาคอยคุ้มกะลาหัวอยู่

แต่ถ้าเรื่องมันถึงพระเนตรพระกรรณฝ่าบาท ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว!

พระสนมเอกเสิ่นเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ "ข้าไม่อยากจะตำหนิท่านเลย ขนาดคนคนเดียวยังดูแลไม่ได้ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับหนีออกมาจากจวนกั๋วกงได้ วิ่งไปตีกลองร้องทุกข์หน้าประตูวัง ฝ่าบาทจะไม่ทรงทราบได้อย่างไร!"

เสิ่นกั๋วกงขมวดคิ้วแน่น "อะไรนะ! ถึงขั้นตีกลองร้องทุกข์เชียวหรือ! เช่นนี้จะทำอย่างไรดี พระสนม ท่านต้องช่วยหวนเอ๋อร์นะ เขาเป็นหลานชายแท้ๆ ของท่านเชียวนะ!"

พระสนมเอกเสิ่นจิ๊ปาก

"กลัวอันใดเล่า!

ทั้งเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ว่าเสิ่นหวนเป็นหลานชายของเสิ่นกั๋วกง!

ในเมื่อเด็กนั่นเล่นตีโพยตีพายต่อหน้าฝ่าบาท ก็ต้องให้คำอธิบายแก่ฝ่าบาทสักหน่อยสิ!"

เสิ่นกั๋วกงพูดด้วยสีหน้าร้อนรน "แล้วจะทำอย่างไรดี ท่านจะนิ่งเฉยเรื่องหวนเอ๋อร์ไม่ได้นะ! ความทุกข์ทรมานในคุกนั่นเขาจะทนได้อย่างไร!"

พระสนมเอกเสิ่นแค่นเสียง “แค่ถูกขังไม่กี่วัน ทำไมท่านต้องร้อนรนปานนั้นด้วย? ตอนที่เสิ่นฉาถูกโบยหลายสิบไม้จนป่านนี้ยังนอนซมอยู่บนเตียง ข้าไม่เห็นท่านจะกระวนกระวายถึงเพียงนี้เลย?”

เสิ่นกั๋วกงรีบแก้ต่าง “นั่นจะเหมือนกันได้อย่างไร หวนเอ๋อร์ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งแต่เด็ก ไม่เคยลำบากตรากตรำที่ไหน อีกอย่างเสิ่นฉาพักรักษาตัวอยู่ที่จวนก็ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต ท่านเป็นถึงพระสนม การจะปล่อยตัวใครสักคน ก็แค่เป็นเพียงคำพูดคำเดียวของท่านไม่ใช่หรือ”

พระสนมเอกเสิ่นลุกพรวดขึ้นทันที

“ท่านพูดน่ะมันง่าย! ฝ่าบาทเพิ่งจะสั่งขังคนไปหยกๆ หากข้าสั่งปล่อยคนออกมาทันที จะไม่เท่ากับตบหน้าฝ่าบาทฉาดใหญ่หรอกหรือ?”

“หากฝ่าบาทกริ้วข้าขึ้นมา แล้วเมื่อไหร่เสิ่นฉาจะได้กลับไปรับราชการเหมือนเดิม!”

“ข้าไม่สนหรอกว่าเขาจะทนความทุกข์ในคุกได้หรือไม่ ช่วงนี้เขาต้องขังตัวอยู่ในนั้นให้เรียบร้อย! หากการกระทำของท่านส่งผลกระทบต่ออนาคตของเสิ่นฉา หลานชายสุดที่รักของท่านก็เตรียมรอรับพระอาญาจากฝ่าบาทได้เลย!”

“แต่ว่า… แต่ว่า…”

พระสนมเอกเสิ่นทำหน้าไม่สบอารมณ์ “อย่าแต่ว่าเลย รอให้เรื่องเงียบลงสักพักค่อยว่ากัน ข้าจะส่งข่าวไปจัดการให้เอง แล้วคนก็จะออกมาเองนั่นแหละ!”

เสิ่นกั๋วกงเห็นดังนั้นก็จำต้องยอม แต่เขาก็ไม่ได้กังวลใจมากนัก ในเมื่อนางบอกว่าจะจัดการเรื่องเสิ่นหวน หวนเอ๋อร์ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร เขาจึงฝากคนให้ไปติดสินบนคนในศาลต้าหลี่ไว้บ้าง คงจะไม่ลำบากอะไรนัก

ใครจะไปคาดคิด ว่าวันนี้กรมตุลาการไม่รู้ไปกินยาผิดสำแดงอะไรมา จู่ๆ ถึงได้พร้อมใจกันดาหน้ามายื่นฎีกาฟ้องร้อง

ฝ่าบาททรงกริ้วจัด ทรงปาปึกหลักฐานความผิดของเสิ่นหวนใส่หน้าเสิ่นกั๋วกงเต็มแรง

ในบัญชีความผิดนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องลักพาตัวหญิงสาวเพียงเรื่องเดียว!

เสิ่นหวนก่อคดีคร่าชีวิตผู้คนไปหลายสิบศพ! รังแกหญิงสาวและชาวบ้าน ยึดครองที่ดินโดยมิชอบ แถมยังร่วมมือกับบ่อนพนันปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหด บีบคั้นให้ชาวบ้านต้องเดือดร้อนทุกข์ยากไปเท่าไหร่แล้ว!

เสิ่นกั๋วกงกวาดสายตามองแต่ละเรื่องแต่ละราวที่เขียนไว้ ก็รู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ

“ฝ่าบาท! เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นคำใส่ร้ายของพวกมัน! พวกมันกำลังปรักปรำหวนเอ๋อร์ ฝ่าบาทต้องให้ความเป็นธรรมกับหวนเอ๋อร์ด้วยนะพะยะค่ะ! หวนเอ๋อร์เป็นคนจิตใจดีมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีทางทำเรื่องเลวระยำเช่นนี้แน่!”

เหล่าตุลาการต่างโกรธแค้นจนเดือดดาล “เสิ่นกั๋วกงก็รู้ด้วยหรือว่าเรื่องพวกนี้มันเลวระยำ! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาราวกับภูเขา! เสิ่นกั๋วกงยังจะแก้ตัวอะไรอีก ในนั้นยังมีคำให้การของเสิ่นหวนด้วยตนเองเลยนะ!”

เสิ่นกั๋วกงน้ำตานองหน้า “ฝ่าบาท นี่ต้องมีคนหลอกใช้หวนเอ๋อร์แน่! ท่านอย่าได้หลงเชื่อคำยุยงพวกนี้เลยนะพะยะค่ะ!”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองเสิ่นกั๋วกงด้วยสายตาเย็นชา

“เราหลงเชื่อคำยุยงไปไม่น้อยจริงๆ! ถึงได้หูหนวกตาบอดมาจนถึงขั้นนี้!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง