บทที่ 58 ประคองไว้จนกว่าจะถึงวันประหาร

หากปรารถนาจะให้ผู้ใดพินาศ ย่อมต้องทำให้เขาคลุ้มคลั่งเสียก่อน

คำกล่าวที่สืบทอดกันมานับพันปีนี้ย่อมมีเหตุผลของมัน

การที่ฝ่าบาทตามใจฉินจินจือจนแทบไร้ขีดจำกัด ทำให้พวกคนทะเยอทะยานที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดพากันกำเริบเสิบสาน!

ตราบใดที่มีอำนาจมากพอ พวกมันก็ทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องเกรงกลัว

ในฐานะตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ ความเย่อหยิ่งจองหองของพวกมันจึงแผ่ขยายออกไปไม่หยุดหย่อน พวกมันยิ่งทำตัวอุกอาจไร้ความเกรงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

ในสายตาของคนเหล่านั้น ชาวบ้านเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ แล้วชีวิตของมดปลวกจะมีใครสน? พวกมันดูถูกคนชั้นต่ำเหล่านั้น คอยกดขี่ ขูดรีด เกาะกินเลือดเนื้อของพวกเขา! ต่อให้กลายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังจะถูกรีดเค้นไขกระดูกหยดสุดท้ายออกไปจนหมดสิ้น

สุดท้าย พวกมันก็เช็ดปาก มองซากศพเหล่านั้นด้วยความรังเกียจ สัมผัสเพียงนิดก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง

หลักฐานความผิดเหล่านี้เริ่มเก็บรวบรวมมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? เหมือนจะเป็นหลายปีก่อน ฉินจินจือเองก็จำไม่ได้แล้ว

ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืน “เสิ่นกั๋วกงสั่งสอนบุตรไม่ดี ปล่อยให้เสิ่นหวนกระทำความผิดมหันต์เช่นนี้ ให้ถอดถอนบรรดาศักดิ์สืบตระกูลของจวนกั๋วกง ยึดทรัพย์สินเข้าหลวง เพื่อชดเชยให้แก่ครอบครัวผู้ตายที่ไร้ความผิด

ส่วนพระสนมเอกเสิ่น ในฐานะพระสนม ไม่อาจควบคุมตระกูลตนเองได้ คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง เห็นแก่ความดีความชอบที่คลอดองค์ชาย จึงลดตำแหน่งลงเป็นกุ้ยผิน เพื่อเป็นการลงโทษ!

ส่วนเสิ่นหวน ต้องโทษตายสถานหนักให้สาสม พรุ่งนี้ยามบ่าย ให้ประหารชีวิตที่ตลาดสด!”

เสิ่นกั๋วกงได้ยินดังนั้นก็ทรุดตัวลงกับพื้น “ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! หวนเอ๋อร์ยังเด็กนัก โปรดฝ่าบาทไว้ชีวิตเขาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

ขุนนางอาลักษณ์กล่าวขึ้นทันที “เขาเข้าพิธีบรรลุนิติภาวะแล้ว! ยังจะเรียกเด็กอยู่อีกหรือ เหยื่อที่ถูกเขาเบียดเบียนจนตายเหล่านั้น ไม่มีคนที่เด็กกว่าเขาหรืออย่างไร? การกระทำของฝ่าบาทครั้งนี้ถือเป็นคุณธรรมอันยิ่งใหญ่! ฝ่าบาททรงพระปรีชา!”

“ฝ่าบาททรงพระปรีชา!”

เหล่าขุนนางพากันขานรับ

ขุนนางอาลักษณ์ต่างรู้สึกยำเกรงในตัวฝ่าบาทจากใจจริง!

พระสนมเอกเสิ่นครองความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวในวังหลังมาหลายปี ตระกูลเสิ่นก่อเรื่องเล็กเรื่องน้อยมาไม่น้อย ต่างก็รอดพ้นมาได้เพราะพระสนมเอกเสิ่นทูลขอความเมตตา นึกว่าครั้งนี้ตระกูลเสิ่นจะรอดไปได้อีกครั้ง ไม่คาดคิดว่าฝ่าบาทจะทรงเด็ดขาดถึงเพียงนี้! ถึงกับใช้มาตรการรุนแรงจัดการคนตระกูลเสิ่นเสียสิ้น แม้แต่ตำแหน่งสืบตระกูลของจวนกั๋วกงก็ยังถูกริบไป!

ยามที่พระสนมเอกเสิ่นได้ยินราชโองการ ก็รู้สึกราวกับหูดับไปฉับพลัน เกิดเสียงอื้ออึงในหัว เบื้องหน้าพร่ามัวไปหมด กว่าจะถามออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ พูดอีกรอบสิ”

ขันทีหงทำเพียงกล่าวว่า “รับราชโองการแล้ว กุ้ยผินเหนียงเหนียง รับราชโองการเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ เป็นไปไม่ได้! ฝ่าบาทจะไม่ทำกับข้าเช่นนี้! ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท! ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท!”

ขันทีหงกล่าวอย่างเชื่องช้า “เหนียงเหนียง สายฟ้าหรือหยาดฝน ล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณทั้งสิ้น ข้าขอตัวลา”

กล่าวจบก็วางราชโองการทิ้งไว้ข้างๆ แล้วพาทุกคนจากไป

พระสนมเอกเสิ่น… อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเป็นกุ้ยผินเสิ่นแล้ว นางคว้าราชโองการมาดูอย่างบ้าคลั่ง

เสิ่นหวน! เสิ่นหวน! ทั้งหมดเป็นเพราะเสิ่นหวน! หากไม่ใช่เพราะเขา นางจะร่วงจากตำแหน่งพระสนมเอกได้อย่างไร! นางวางแผนมาตั้งกี่ปี อีกก้าวเดียวก็จะถึงตำแหน่งฮองเฮาแล้ว ทุกอย่างพินาศหมดแล้ว!

ฉินจินจือเอนกายตากแดดอยู่ในสวน แสงแดดนี้ดีจริงหนอ

ร่างกายของจ้าวอิงเอ๋อร์หลังจากทายาของหลิวอีอีก็เริ่มขยับได้แล้ว หลิวอีอีประคองนางเดินโซเซเข้าไปหาฉินจินจือ

“จวิ้นจู่ ท่านเรียกข้าหรือเจ้าคะ?”

ฉินจินจือมองท้องฟ้าสีครามแล้วกล่าวอย่างสบายอารมณ์ “ไปกันเถอะ พวกเจ้าตามข้าไปที่แห่งหนึ่ง”

ตอนนี้จ้าวอิงเอ๋อร์มีความรู้สึกพึ่งพิงฉินจินจืออย่างตาบอดสนิท ไม่ว่าฉินจินจือจะให้ทำอะไรนางก็จะตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ส่วนหลิวอีอีตอนนี้ถูกฉินจินจือทำให้หวาดกลัวจนเสียขวัญ นางถามอย่างมีลับลมคมใน “มีอันตรายไหมเจ้าคะ?”

“จะพูดมากไปทำไม! รีบไปสิ”

หลิวอีอีเบะปาก ถ้าเดี๋ยวมีอันตราย นางจะรีบหนี!

รถม้าแล่นออกจากวังหลวง ครึ่งชั่วยามต่อมาก็จอดลงที่หน้าศาลต้าหลี่

จ้าวอู๋จี๋กำลังรออยู่ที่หน้าประตู เห็นรถม้าก็รีบก้าวเข้ามา “จวิ้นจู่!”

หลิวอีอีพอได้ยินเสียงนี้ก็ชะโงกหน้าออกมาทันที “ใต้เท้าจ้าว! ที่แท้ก็มาพบท่านนี่เอง เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว!”

จ้าวอู๋จี๋วรยุทธ์สูงส่งขนาดนี้ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นศาลต้าหลี่ ต้องไม่มีอันตรายแน่ นางหันกลับไปประคองจ้าวอิงเอ๋อร์ลงจากรถม้า

จ้าวอู๋จี๋กล่าว “จวิ้นจู่ กระหม่อมได้ย้ายเหล่าเวรยามคุกไปยังที่อื่นหมดแล้ว ด้านในจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีใครได้ยินพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินจินจือไม่ใส่ใจนัก “ได้ยินก็ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”

ทั้งสามคนตามจ้าวอู๋จี๋เข้าไปยังส่วนลึกของคุกหลวง

ที่ตรงนี้มีเพียงนักโทษเสิ่นหวนคนเดียว เป็นห้องขังที่ตระกูลเสิ่นติดสินบนไว้เพราะกลัวเสิ่นหวนจะถูกรังแกในคุก ซึ่งนับว่าสะดวกสำหรับฉินจินจือพอดี

เสิ่นหวนหันกลับมาเห็นจ้าวอู๋จี๋พาฉินจินจือเดินเข้ามาก็รีบยืนเกาะลูกกรงทันที

“ฉินจินจือ เจ้ามาทำไมที่นี่! เจ้าคิดจะมาดูเรื่องตลกของข้าเรอะ! ฝันไปเถอะ! ท่านอาของข้ากับท่านปู่ของข้าจะช่วยข้าออกไปในไม่ช้า!”

ฉินจินจือเพียงแค่หันไปพูดกับจ้าวอู๋จี๋ “หักขาเขาสักข้าง”

จ้าวอู๋จี๋ได้ยินดังนั้นก็ไปไขประตูคุก

เสิ่นหวนเบิกตากว้างแล้วถอยหลังกรูด “ฉินจินจือ! เจ้าจะทำอะไร! เจ้ากล้าแตะต้องข้าเรอะ! ท่านปู่ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”

จ้าวอู๋จี๋เดินเข้าไปในห้องขัง เสิ่นหวนจนมุมไม่มีที่ให้ถอยอีก ดวงตาแดงก่ำกล่าว “ข้าจะสู้กับเจ้า!”

พูดจบก็พุ่งเข้าใส่จ้าวอู๋จี๋

จ้าวอู๋จี๋ไม่ได้หลบแม้แต่น้อย เตะเปรี้ยงเข้าที่ขาซ้ายของเสิ่นหวน

“อ๊ากกกกกกกกกกก!”

เสิ่นหวนกอดขาด้วยความเจ็บปวดจนดวงตาแทบถลนออกมา

“ฉินจินจือ! ต่อให้ข้ากลายเป็นผี ข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “รอกลายเป็นผีก่อนค่อยว่ากัน แต่มีคนอยากเจอเจ้าหน่อย”

จ้าวอิงเอ๋อร์ก้าวออกมาจากด้านหลังของฉินจินจือด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

เสิ่นหวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะด่าออกมาทันที “นังแพศยา! ข้าก็นึกว่าเจ้าหนีออกไปได้อย่างไร ที่แท้ก็ไปเกาะแข้งเกาะขาฉินจินจือนี่เอง! รอให้ข้าออกไปก่อนเถอะ ข้าจะจัดการฆ่าเจ้าทิ้งซะ!”

ฉินจินจือดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากข้างบูทแล้วส่งให้จ้าวอิงเอ๋อร์

“เหลือลมหายใจไว้หน่อย พรุ่งนี้เขาต้องไปตายที่ลานประหาร”

จ้าวอิงเอ๋อร์กำมีดเล่มนั้นไว้แน่นแล้วเดินเข้าไปหาเสิ่นหวน

เสิ่นหวนกล่าวอย่างหวาดกลัว “นังแพศยา! เจ้ากล้าเรอะ! ฉินจินจือเมื่อกี้เจ้าพูดอะไร! ลานประหารอะไร! พูดมาสิ!”

เสิ่นหวนจะโง่แค่ไหนก็พอมองออกแล้วว่าจ้าวอู๋จี๋เป็นคนของฉินจินจือ!

“เจ้าจะทำอะไร! เจ้าอยากให้ข้าตายงั้นหรือ?”

ขาของเขาถูกจ้าวอู๋จี๋เตะหักไปแล้ว ลุกขึ้นยืนยังไม่ได้เลย เห็นจ้าวอิงเอ๋อร์บีบเข้ามา ก็ทำได้เพียงฝืนความเจ็บปวดถอยกรูดไปด้านหลัง

“ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรแย่งตัวเจ้าเข้าจวน รอข้าออกไปก่อนข้าจะให้คนในตระกูลเสิ่นจ่ายให้เจ้าหนึ่งพันตำลึงเป็นอย่างไร! ไม่… หนึ่งหมื่นตำลึง! หนึ่งหมื่นตำลึง เจ้าไม่ต้องลำบากไปทั้งชีวิตแล้ว!”

จ้าวอิงเอ๋อร์ราวกับนางยักษ์ที่เพิ่งคลานขึ้นมาจากขุมนรก “เงินหนึ่งหมื่นตำลึงทำให้พ่อแม่ข้าฟื้นขึ้นมาได้ไหม?”

เสิ่นหวนรีบกล่าวทันที “ไม่ใช่ข้าที่ฆ่าพ่อแม่เจ้า เป็นเหวยเสวียอี้! มันอยากประจบท่านปู่ข้า! เจ้าไปหามันสิ! มันนั่นแหละที่เป็นคนฆ่าพ่อแม่เจ้า”

จ้าวอิงเอ๋อร์เงื้อมีดสั้นขึ้นสุดแรงแล้วแทงใส่ร่างของเสิ่นหวน

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

จ้าวอิงเอ๋อร์อันที่จริงไม่ได้มีแรงมากนัก แผลที่แทงไปจึงไม่ลึกเท่าไหร่ แต่เมื่อแทงบ่อยเข้าเลือดก็ไหลออกมาไม่น้อย นางจ้องเขม็งไปที่เสิ่นหวนที่เจ็บจนหมดแรง “ในเมื่อชอบสตรีนกนัก งั้นชาติหน้าเจ้าก็ไปเป็นสตรีเสียสิ!”

จ้าวอิงเอ๋อร์ใช้แรงทั้งหมดที่มีแทงมีดเล่มนั้นเข้าไปที่หว่างขาของเสิ่นหวน

“อ๊ากกกกกกกกกกก!”

ฉินจินจือนึกรังเกียจเล็กน้อย มีดเล่มนี้คงใช้ต่อไม่ได้แล้ว นางหันกลับไปพูดกับหลิวอีอี “อย่าให้เขาตายล่ะ ทำให้เขาอยู่รอดไปถึงวันประหารพรุ่งนี้”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง