บทที่ 77 สีหน้าชวนให้น่าหมั่นไส้

เผยชิงไม่นึกฝันว่าความเร็วในการจัดการงานของฉินจินจือจะรวดเร็วถึงเพียงนี้!

เป็นถึงทูตพิเศษ… ได้ไปเจียงหนานแทนฝ่าบาทเชียวหรือ!

ขอเพียงเผยจิ่นเหนียนจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย เมื่อกลับถึงเมืองหลวง การก้าวเข้าสู่ราชสำนักของเขาก็จะเป็นเรื่องที่ชอบธรรมและสมเหตุสมผล การจะรับตำแหน่งเจ้าเมืองหลวง ใครในเมืองหลวงก็ย่อมไร้ข้อกังขา

นางวางแผนการทุกอย่างไว้รอบคอบยิ่งนัก

ในรอบเกือบสามสิบปีมานี้ เผยชิงไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องใช้คำว่า 'เฉลียวฉลาดดุจปีศาจ' กับคนรุ่นลูกรุ่นหลานเช่นนี้

แต่จากวินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลเผยได้เผชิญหน้ากับเหล่าตระกูลขุนนางอื่นอย่างเต็มตัวแล้ว

อุทกภัยในเจียงหนานครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะมีฝ่ายใดต้องเข้ามาพัวพันบ้าง

หากเผยจิ่นเหนียนจัดการเรื่องนี้ได้สำเร็จ ตระกูลเผยย่อมขยับฐานะขึ้นไปอีกขั้น

ทว่าเหล่าขุนนางที่ถูกลากเข้ามาพัวพัน จะยอมรามือไปง่ายๆ หรือ!

วินาทีนี้เอง เผยชิงถึงได้เข้าใจความหมายของฉินจินจือ

การเดินทางครั้งนี้ของเผยจิ่นเหนียนย่อมเต็มไปด้วยอันตราย แทบเอาชีวิตไม่รอด

เผยชิงไม่ได้รู้สึกว่าสมองแทบไหม้เช่นนี้มานานมากแล้ว!

ฮ่องเต้มีรับสั่งให้จัดการที่พักอาศัยแก่เหล่าผู้ลี้ภัย ทุกคนต่างทยอยถอนตัวออกจากสนามโปโล

ยามฉินจินจือเตรียมตัวกลับ นางก็สังเกตเห็นว่ามีคนสองคนเดินตามหลังมาด้วย

ไม่กล้าเข้ามาใกล้ แต่ก็เดินตามต้อยๆ

ฉินจินจือเห็นแล้วก็พูดไม่ออก จึงสั่งอวิ๋นเชวี่ยว่า "เจ้าไปลากนกกระทาสองตัวนั้นขึ้นมาบนรถม้าที"

ยามชุยอิ๋งกับเผยจิ่นเหนียนขึ้นมาบนรถม้า ทั้งคู่ต่างมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ!

*เจ้ามาทำอะไร?*

*แล้วเจ้าล่ะ มาทำไม?*

ชุยอิ๋งขยับตัวเข้าไปใกล้ฉินจินจืออย่างเงียบๆ

ฉินจินจือถอนหายใจเฮือก "พวกเจ้าสองคนไม่กลับจวนจะตามข้ามาทำไมกัน!"

ชุยอิ๋งตวัดค้อนให้นางวงหนึ่ง

*เรื่องของเราสองคน คนนอกห้ามฟัง!*

เผยจิ่นเหนียนปรายตามองชุยอิ๋ง คุณหนูชุยนี่เป็นอะไรไป สิ่งที่เขาจะพูด นางห้ามฟังต่างหาก!

ในชั่วพริบตา ทั้งสองต่างมองเห็นความรังเกียจในดวงตาของอีกฝ่าย

ฉินจินจืออยากจะเกาหัว สองคนนี้ดูเหมาะสมกันออกจะตาย นางจะไปขัดขวางพวกเขาทำไมกันเนี่ย!

นางหันไปบอกอวิ๋นเชวี่ย "เจ้าไปส่งคุณชายเผยที่จวนก่อนไป"

เผยจิ่นเหนียนปรายตามองชุยอิ๋ง แล้วหันกลับมามองฉินจินจือด้วยแววตานิ่งสนิท

ชุยอิ๋งกลับขยับเข้าไปใกล้ฉินจินจืออีกนิด

ฉินจินจือหลับตาลงดื้อๆ

เวรกรรมจริงๆ!

ตลอดทาง เผยจิ่นเหนียนกับชุยอิ๋งเอาแต่นั่งจ้องตากันไปมา เงียบกริบไม่มีใครปริปากพูดสักคำ

พอถึงจวนตระกูลเผย เผยจิ่นเหนียนทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ชะงักไปก่อน

ฉินจินจือเอ่ยเรียบๆ "ไปกันเถอะ"

พูดจบก็ลุกขึ้นก้าวลงจากรถม้า

เผยจิ่นเหนียนรู้ดีว่าฉินจินจือต้องการจะคุยกับเขาตามลำพัง เขาวาดสีหน้าลำพองใจแวบหนึ่ง ก่อนจะปรายตามองชุยอิ๋งแล้วก้าวตามฉินจินจือลงจากรถม้าไป

ชุยอิ๋งแค่นเสียงด้วยความเอือมระอา "ทำหน้าทำตาชวนสะอิดสะเอียนอะไรอย่างนั้น!"

ถึงจะลงจากรถม้าไปแล้ว เผยจิ่นเหนียนก็ยังไม่วายหันกลับมามองรถม้าด้วยความเป็นห่วง

ฉินจินจือเอ่ยขึ้น "วางใจเถอะ นางไม่ได้ยินหรอก"

เผยจิ่นเหนียนดูประหม่าขึ้นเล็กน้อย "ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้าออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ ข้ารู้ดีว่าเจ้ากำลังปูทางให้ ข้าจะจัดการธุระครั้งนี้ให้สำเร็จลุล่วงอย่างแน่นอน ไม่ต้องห่วง"

ฉินจินจือโยนป้ายคำสั่งให้เขา "ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันเจ้า หากมีอันตรายพวกเขาก็จะปกป้องเจ้า แต่จำไว้ว่าพวกเขาทำหน้าที่แค่คุ้มกันเท่านั้น จะไม่เอาชีวิตมาเสี่ยงแทนเจ้าเด็ดขาด หากเจอเรื่องที่แก้ไม่ได้…พวกเขาทิ้งเจ้าหนีไปทันที"

เผยจิ่นเหนียนที่กำลังดีใจกลับเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด

"ข้ารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้อันตราย ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นเองว่า ข้ามีคุณสมบัติมากพอที่จะให้ตระกูลเผยร่วมมือกับเจ้า"

ฉินจินจือหมุนตัวเดินจากไป "ข้าดูแค่ผลลัพธ์เท่านั้น"

เผยจิ่นเหนียนกุมป้ายคำสั่งในมือแน่น สายตามองตามรถม้าที่เคลื่อนห่างออกไป

ฉินจินจือกลับขึ้นรถม้า ก็เห็นชุยอิ๋งกำลังชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พอเห็นนางกลับเข้ามาก็ชะงักท่าทีลนลานเหมือนถูกจับได้ "ข้าไม่ได้แอบฟังนะ"

"รถม้าคันนี้เป็นแบบพิเศษ ม่านลงเมื่อไหร่ คนข้างในก็ไม่ได้ยินเสียงข้างนอกหรอก"

ชุยอิ๋งเบิกตากว้าง "มิน่าเล่า ถึงได้เงียบเชียบขนาดนี้!"

ฉินจินจือเอนกายพิงเบาะนุ่ม พลางนวดขมับเบาๆ

"เจ้าตามหาข้ามีธุระอะไร?"

ชุยอิ๋งรีบตอบทันควัน "เจ้าเคยบอกไว้ว่า หากข้าเล่นโปโลเป็นเพื่อนเจ้า เจ้าจะบอกเหตุผลที่ยอมช่วยข้า"

ฉินจินจือลืมตาขึ้นมองนาง "เรื่องวันนี้ เจ้าคิดเห็นอย่างไร?"

ชุยอิ๋งตั้งท่าจะกระซิบ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าข้างนอกไม่ได้ยินเสียงอะไร ก็กระแอมไอเบาๆ

"กลุ่มผู้ประสบภัยวันนี้ เป็นเจ้าใช่ไหมที่ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา?"

ฉินจินจือเลิกคิ้ว "พูดต่อสิ"

ชุยอิ๋งพูดต่อ "ชุดที่เจ้าใส่ในวันนี้ รวมทั้งที่ให้ข้าไปเล่นโปโลกับเผยจิ่นเหนียนและองค์ชายสิบเจ็ด ทั้งหมดนั่นเจ้าจงใจทำ…แถมข้ายังเห็นกับตา! เป็นเจ้าที่ทำให้องค์ชายสิบเจ็ดตกจากม้า!"

ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ "แล้วข้าทำไปเพื่ออะไรล่ะ?"

"เจ้าต้องการให้เผยจิ่นเหนียนไปตรวจสอบภัยพิบัติที่เจียงหนาน!"

"แล้วอะไรอีก?"

ชุยอิ๋งขยับเข้าไปใกล้ฉินจินจืออย่างระวัง "สายหลักของตระกูลเสิ่นอยู่ที่เจียงหนาน…เจ้าคงไม่ได้คิดจะจัดการตระกูลเสิ่นหรอกนะ?"

ฉินจินจือมองนางพลางยิ้ม "บทวิเคราะห์ที่ทำให้พี่ชายคนที่สองของเจ้าโด่งดังในคราวนั้น เป็นฝีมือเจ้าเขียนใช่หรือไม่?"

ชุยอิ๋งคาดไม่ถึงว่าฉินจินจือจะรู้เรื่องนี้

ได้แต่นิ่งเงียบไม่ตอบ

"พี่ชายเจ้าได้รับแต่งตั้งเป็นอวี้สื่อจงเฉิงเป็นกรณีพิเศษจากฝ่าบาทก็เพราะบทความนั้น มีหน้าที่ตรวจสอบความชั่วร้ายของเหล่าขุนนาง ทำนุบำรุงระเบียบวินัย เรื่องใหญ่นำขึ้นถกในราชสำนัก เรื่องเล็กก็นำขึ้นทูลถวายฎีกา ตำแหน่งนั้นใหญ่ครอบคลุมตั้งแต่ระดับอัครเสนาบดีลงไปจนถึงขุนนางชั้นผู้น้อย… ซึ่งล้วนอยู่ในขอบเขตการตรวจสอบของเขา ตำแหน่งที่เจ้าอยากนั่ง เขากลับได้นั่งแทนเจ้า แต่สิ่งที่เจ้าอยากจะทำ เขากลับไม่เคยลงมือทำสักอย่าง"

ชุยอิ๋งกล่าวแก้เกี้ยว "พี่ชายข้าก็มีความสามารถอยู่หรอก เพียงแต่ในราชสำนักมีตระกูลขุนนางคอยแทรกแซงกันไปมา เรื่องบางอย่างเขาก็ไม่อาจจัดการได้"

ฉินจินจือชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงนางดูผ่อนคลาย แต่ทว่าคำพูดกลับดังก้องไปถึงโสตประสาท

"แต่สิ่งที่เขาทำไม่ได้… ข้านี่แหละที่ทำได้!"

ชุยอิ๋งรู้สึกอย่างแท้จริงว่าฉินจินจือนั้นร้ายกาจ ร้ายจนไม่กลัวใครรู้ แถมยังเหี้ยมโหดไม่เห็นค่าชีวิตคนแม้แต่น้อย

วันนี้ตู้ชงเห็นชัดว่าได้รับคำสั่งมาเพื่อฆ่าปิดปาก แต่ฉินจินจือกลับจัดการทหารผู้นั้นด้วยการยิงธนูเจาะลำคออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

หากไม่ใช่เพราะใต้เท้าตู้เอ่ยปาก นางยังสงสัยเลยว่าฉินจินจืออาจจะบีบคอตู้ชงตายตรงนั้นไปแล้ว!

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับชุยอิ๋ง คือนางกลับรู้สึกว่าสิ่งที่ฉินจินจือทำนั้นไม่ผิด!

หากนางมีอำนาจเช่นนี้ นางเองก็จะทำแบบเดียวกัน!

เพียงแต่อาจจะยังรักษาภาพลักษณ์บ้าง ไม่ทำตัวร้ายกาจโจ่งแจ้งเหมือนจวิ้นจู่ตรงหน้า

ทว่าด้วยความที่ฉินจินจือร้ายกาจ เหิมเกริม และโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ผู้คนในเมืองหลวงกลับไม่มีใครรู้สึกว่าผิดปกติ!

ก็เพราะนางเป็นคนชั่วร้ายแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว!

หากไม่ใช่เพราะฉินจินจือจงใจเปิดเผยด้านนี้ให้เห็น นางก็คงไม่มีวันล่วงรู้เลยว่าจวิ้นจู่ผู้นี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่

"อยากลิ้มลองรสชาติของอำนาจนี้ดูหรือไม่?"

ฉินจินจือมองนางด้วยสายตาสบายๆ ทว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับคล้ายเสียงกระซิบของปีศาจที่กำลังล่อลวงนางอย่างแนบเนียน

หากมีอำนาจเช่นนี้ สิ่งที่นางอยากทำเพื่อราษฎร… ก็จะไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป!

ชุยอิ๋งเบิกตากว้าง "งั้นก็ให้ฝ่าบาทแต่งตั้งข้าเป็นจวิ้นจู่ด้วยสิ! ถ้าเจอคนอย่างเสิ่นหวนอีก ข้าจะได้บีบคอตายสักสองสามคนเล่น!"

ฉินจินจือหลุดขำกับท่าทางของชุยอิ๋ง นี่คือเหตุผลที่นางเลือกชุยอิ๋ง ฉลาด มีพื้นเพ มีความคิดเป็นของตัวเอง ในหัวมีของ ไม่มีความคิดแบบแม่พระ นี่คือคนที่ได้รับการอบรมมาในตระกูลใหญ่ คนที่ใจดีเกินไปน่ะ อยู่ข้างกายนางไม่ได้หรอก ที่สำคัญที่สุดคือนางเสแสร้งเก่งมาก หลายปีมานี้มีสตรีมากมายในเมืองหลวงที่สนิทสนมกับนาง แต่กลับไม่มีใครมองออกเลยว่าตัวตนจริงๆ ของนางเป็นเช่นไร

ฉินจินจือยื่นฎีกาฉบับหนึ่งให้ชุยอิ๋ง

"ข้ากำลังจะทูลขอให้ฝ่าบาทจัดตั้งหน่วย 'เชียนเหนี่ยวเว่ย' ขึ้นมา!

ตอนนี้ยังขาดรองผู้บัญชาการอยู่คนหนึ่ง เจ้าจะมาไหม?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง