บทที่ 76 คนโง่งมผู้ยิ่งใหญ่

"พวกเจ้าเป็นใครกันแน่! บังอาจรบกวนขบวนเสด็จ ทั้งยังลอบสังหารจวิ้นจู่ แล้วยังทำร้ายองค์ชายจนบาดเจ็บสาหัส! บอกมา! ใครส่งพวกเจ้ามา!"

ขันทีหงตวาดถามเหล่าชาวบ้านผู้ประสบภัยที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยน้ำเสียงกึกก้อง

"ฝ่าบาททรงพระเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ! พวกกระหม่อมไม่ได้มีเจตนาลอบสังหาร เพียงแต่อยากเข้ามาหาทางรอดชีวิตเท่านั้น!"

ขันทีหงกล่าวขึ้นทันที "พวกเจ้าไม่ได้คิดจะลอบสังหาร แล้วเหตุใดจึงพุ่งเป้าไปที่จวิ้นจู่ ล้อมนางเอาไว้! องค์ชายหกกับองค์ชายสิบเจ็ดก็ได้รับบาดเจ็บจนหมดสติไปเพราะพวกเจ้าแท้ๆ ยังจะกล้าปากแข็งบอกว่าไม่ใช่การลอบสังหารอีกหรือ!"

เป้าหมายของชาวบ้านพวกนี้ชัดเจนเกินไปแล้ว!

แทบจะทันทีที่เห็นฉินจินจือ พวกเขาก็พุ่งเข้าหานางโดยไม่ลังเล!

ไม่ได้พุ่งไปทางอัฒจันทร์ที่ประทับเลยแม้แต่น้อย

ชายชราที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือจากฉินจินจือรีบกล่าวขึ้นว่า "พวกเราไม่ได้คิดจะลอบสังหารจวิ้นจู่พ่ะย่ะค่ะ! เพียงแต่เห็นว่าผู้ที่สวมอาภรณ์งดงามที่สุดน่าจะเป็นผู้ที่มีฐานะสูงส่งที่สุด จึงได้พากันมาร้องทุกข์ต่อจวิ้นจู่เท่านั้น!"

เหล่าหนุ่มสาวในสนามต่างสวมชุดหูฝูที่คล่องตัว ส่วนเหล่าขุนนางที่ไม่ได้ลงแข่งก็สวมอาภรณ์สีเข้มแบบเรียบง่าย มีเพียงฉินจินจือที่แต่งกายหรูหราราวกับจะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองในวังหลวง ฝ่าบาทและฮองเฮาเองก็ประทับอยู่บนอัฒจันทร์ที่ไกลออกไป

ทว่าผู้คนที่มาร่วมงานแข่งโปโลกลับไม่รู้สึกว่ามีความผิดปกติอะไร

ฉินจินจือเป็นคนฟุ่มเฟือยมาแต่ไหนแต่ไร เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนเป็นเนื้อผ้าชั้นเลิศ

เครื่องประดับก็ล้วนล้ำค่าที่สุด

ดังนั้นตามคำกล่าวของชาวบ้าน การใช้เสื้อผ้าอาภรณ์ที่งดงามในการคัดกรองคน ก็ถือว่าไม่ได้ผิดอะไรนัก!

ฮ่องเต้ฟังแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างใจเย็น เจ้าเด็กเหลือขอนี่ยังถือว่ามีจิตสำนึกอยู่บ้าง

ที่ไม่ปล่อยให้พวกชาวบ้านพวกนี้พุ่งตรงเข้าไปหาพระองค์กับฮองเฮาโดยตรง ใช่แล้ว วันนี้ฉินจินจือจงใจแต่งกายให้สะดุดตาขนาดนี้

ส่วนสาเหตุที่พวกเขาคิดเช่นนั้น ก็เพราะคนที่นำทางพวกเขามาที่นี่ได้ให้คำใบ้ไว้ล่วงหน้าแล้วนั่นเอง

หากมีเพียงฮ่องเต้อยู่ที่นั่น ฉินจินจือคงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แล้วโยนภาระชาวบ้านพวกนี้มาให้รับมือทันที

แต่นี่มีเสด็จย่าอยู่ด้วยทั้งคน

ทว่าฉินจินจือก็กลัวว่าหากคนเยอะแล้วเกิดคุมไม่อยู่ จะไปทำร้ายสองผู้เฒ่าเข้าจริงๆ

ชายวัยกลางคนอีกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นรวบรวมความกล้ากล่าวว่า:

"ท่านผู้สูงศักดิ์ พวกกระหม่อมทุกคนล้วนเป็นชาวบ้านผู้ประสบภัยจากเจียงหนานพ่ะย่ะค่ะ!

เจียงหนานเกิดอุทกภัย ชาวบ้านต้องพลัดถิ่นฐาน ไร้ที่อยู่อาศัย แต่ขุนนางในเจียงหนานกลับไม่คิดจะสนใจพวกเราเลย!

พวกเราไม่มีทางรอดชีวิตแล้วจริงๆ พอได้ยินว่าวันนี้ที่สนามม้ามีผู้มีอำนาจวาสนาจัดงานเลี้ยง จึงคิดบุกเข้ามาเพื่อหาทางรอดให้กับพวกชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเราพ่ะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้ฟังแล้วกริ้วโกรธถึงขีดสุด "เจียงหนานเกิดอุทกภัย เหตุใดจึงไม่มีใครกราบทูล! หากไม่ใช่เพราะพวกชาวบ้านเข้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว เรายังต้องถูกปิดหูปิดตาไปถึงเมื่อใด!"

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

เหล่าขุนนางที่ตามเสด็จต่างพากันคุกเข่าลงทันที

การปิดบังเรื่องภัยพิบัติถือเป็นความผิดมหันต์!

"พวกเจ้าเป็นใบ้กันไปหมดแล้วหรือไง! ทั้งสิบหกเขตของเจียงหนาน กลับไม่มีขุนนางท้องที่คนใดกราบทูลเรื่องภัยพิบัติเลย! ช่างดีเหลือเกินจริงๆ!"

ฉินจินจือเดินนวยนาดไปหยุดข้างกายเผยจิ่นเหนียน แล้วกระซิบเสียงแผ่วว่า "ตอนนี้ เดินไปตรงนั้น แล้วคุกเข่าลงซะ"

เผยจิ่นเหนียนยังไม่ทันได้สติจากเหตุการณ์ม้าตื่น พอได้ยินคำพูดของฉินจินจือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขากระทำตามคำสั่งนางไปโดยสัญชาตญาณ

ทว่าเมื่อคุกเข่าลงไปแล้ว เขาก็นึกขึ้นได้ว่าจะถามฉินจินจือว่า เขาคุกเข่าทำไมกัน?

ฮ่องเต้เห็นเผยจิ่นเหนียนเดินมาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าอย่างกะทันหันก็ชะงักไป "เจ้าหนุ่มตระกูลเผย เจ้าทำอะไรของเจ้า?"

สมองของเผยจิ่นเหนียนอื้ออึงไปหมด เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขามาทำอะไร!

เขาหันไปมองฉินจินจือ แต่นางไม่มีทีท่าว่าจะช่วยแก้ต่างให้เขาเลย

เพียงแค่เชิดคางไปทางกลุ่มชาวบ้าน แล้วใช้นิ้วจิ้มที่ขมับตัวเอง

เผยจิ่นเหนียนค่อยๆ ยกมือขึ้นทำความเคารพ "ฝ่าบาท ภัยพิบัติในเจียงหนานรุนแรงถึงเพียงนี้แต่กลับไม่มีขุนนางคนใดรายงานเข้ามา เห็นทีจะต้องมีคนคอยขัดขวางข้อมูลข่าวสารเอาไว้ เป็นไปได้ว่าขุนนางท้องที่บางคนอาจสมคบคิดกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในเมืองหลวง กระหม่อมยินดีอาสาแทนฝ่าบาทลงใต้ไปสืบหาความจริงเกี่ยวกับภัยพิบัติพ่ะย่ะค่ะ!"

เขาเหลือบมองไปทางฉินจินจือ หมายความว่าแบบนี้ใช่หรือไม่?

ฉินจินจือสั่งให้เขาต้องมาร่วมงานแข่งโปโลให้ได้ การที่กลุ่มชาวบ้านบุกเข้ามาคราวนี้จะเป็นฝีมือนางที่จงใจจัดฉากไว้หรือเปล่านะ!

นางเคยบอกว่าจะผลักดันให้เขาขึ้นเป็นเจ้าเมืองหลวง การลงใต้ไปสำรวจภัยพิบัติ ไม่ว่าจะอย่างไรก็นับเป็นผลงานชิ้นโบแดง

หากถึงเวลานั้นเขารับตำแหน่งเจ้าเมืองหลวงต่อก็จะยิ่งดูสมเหตุสมผลมากขึ้น!

ฉินจินจือถึงกับกำลังปูทางให้เขาเชียวหรือนี่!

ในชั่วขณะนั้น เผยจิ่นเหนียนรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

ฉินจินจือไม่รู้ว่าเผยจิ่นเหนียนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่จากปฏิกิริยาของเขา นางก็ถือว่าพึงพอใจอยู่ไม่น้อย

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เผยจิ่นเหนียนทำตัวเหมือนคนโง่งมไม่มีผิด

ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง นางเกือบจะสงสัยแล้วว่าฉายาบุตรมังกรแห่งตระกูลเผยนี่ เผยจิ่นเหนียนแอบจ้างคนมาป่าวประกาศเองหรือเปล่า

เจ้าโง่ไม่พูดอะไร เอาแต่ซาบซึ้งใจอยู่ฝ่ายเดียว

ตู้จ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ หรี่ตาลงแล้วกล่าวขึ้นทันที "ฝ่าบาท ไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ! เผยจิ่นเหนียนไม่มีตำแหน่งหน้าที่ใดๆ การให้เขาลงใต้ไม่สมเหตุสมผล สู้ให้กระหม่อมไปแทนฝ่าบาทดีกว่า กระหม่อมจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างแจ้งแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!"

ฉินจินจือเดินเข้าไปใกล้ตู้จ้งแล้วกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "ใต้เท้าตู้ ท่านขี่ม้าเป็นหรือไม่?"

คำพูดคำจาที่ตู้จ้งเตรียมมานับร้อยพันถูกฉินจินจือทำลายจนหมดสิ้น

"กระหม่อมร่างกายชราภาพแล้ว ย่อมขี่ม้าไม่ไหวพ่ะย่ะค่ะ"

ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ "แต่เผยจิ่นเหนียนขี่ได้นี่เจ้าคะ ท่านเพิ่งจะเห็นไปเองไม่ใช่หรือ ถึงแม้ฝีมือการเล่นโปโลของเขาจะไม่ได้เรื่องเท่าไหร่ แต่ทักษะการขี่ม้าก็ยังใช้ได้นะเจ้าคะ"

ตู้จ้งขมวดคิ้ว "จวิ้นจู่พูดเรื่องนี้ทำไม? ตอนนี้กำลังหารือเรื่องภัยพิบัติอยู่ ขอให้จวิ้นจู่อย่าทำตัวไร้สาระ!"

ฉินจินจือจิ๊ปาก "ในเมื่อใต้เท้าตู้ร่างกายชราภาพ การเดินทางย่อมต้องนั่งรถม้า จากเมืองหลวงไปเจียงหนาน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน ท่านไปสำรวจภัยพิบัติแล้วเดินทางกลับอีกหนึ่งเดือน รวมเป็นสองเดือน จะต้องมีคนตายอีกกี่คนกันเจ้าคะ? ขอให้ใต้เท้าตู้เลิกทำตัวไร้สาระเสียทีเถิดเจ้าค่ะ"

แม้จะดูไม่ถูกกาลเทศะเท่าไรนัก แต่ขุนนางหลายคนก็ยังแอบก้มหน้าลง

ตู้จ้งอายุอานามก็ไม่ใช่น้อยแต่กลับถูกว่าไร้สาระ จวิ้นจู่จินจือนี่ไม่ได้กำลังด่าตู้จ้งว่าแก่แต่ไม่รู้จักวางตัวเป็นผู้ใหญ่หรอกหรือ?

ตู้จ้งคาดไม่ถึงว่าฉินจินจือจะทำตัวเหลือขอได้ถึงเพียงนี้ "เจ้า!"

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เผยจิ่นเหนียนก็กล่าวขึ้นว่า "ฝ่าบาท กระหม่อมร่างกายแข็งแรง บากบั่นเดินทางทั้งวันทั้งคืน หากควบม้าเร็วออกจากเมืองหลวง ใช้เวลาเพียงเจ็ดวันก็ถึง ไปกลับรวมแล้วใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็เพียงพอ ขอฝ่าบาทโปรดประทานอนุญาตให้กระหม่อมลงใต้แทนพระองค์ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

มิน่าเล่าฉินจินจือถึงต้องให้เขาลงแข่งให้ได้

ฉินจินจือนางวางแผนทุกย่างก้าวไว้หมดแล้วจริงๆ!

"ฝ่าบาท! ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!"

ทว่าฮ่องเต้กลับตรัสขึ้นว่า "เราเห็นว่าที่จิ่นเหนียนพูดมานั้นเข้าที! เพราะเขาไม่มีตำแหน่งหน้าที่นี่แหละ เราถึงวางใจ!"

อุทกภัยในเจียงหนานรุนแรงขนาดนี้ การที่ขุนนางท้องที่สมคบคิดกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักนั้นเป็นเรื่องที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

ฝ่ายขุนนางในราชสำนักมีขั้วอำนาจซับซ้อน จะส่งใครไปก็ล้วนมีโอกาสที่จะไปร่วมหัวจมท้ายด้วยกันทั้งสิ้น!

แต่เผยจิ่นเหนียนนั้นต่างออกไป เขาไม่มีตำแหน่งหน้าที่ ทว่ากลับมีสัญญาหมั้นหมายกับจวิ้นจู่จินจือ

งานเลี้ยงวันเกิดอ๋องเจิ้นเป่ยที่ใต้เท้าเผยไปร่วมงานด้วยตนเองนั้น ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าตระกูลเผยยอมรับความสัมพันธ์ฉันเครือญาติกับจวนอ๋องเจิ้นเป่ย

ส่วนจวิ้นจู่จินจือก็เติบโตมาในอ้อมอกของฝ่าบาทและฮองเฮามาตั้งแต่เล็ก เมื่อทั้งสองแต่งงานกัน เผยจิ่นเหนียนอาจจะเรียกฝ่าบาทว่าเสด็จปู่ตามฉินจินจือไปด้วยซ้ำ

หากพูดกันตามตรง เผยจิ่นเหนียนก็นับว่าเป็นคนของฝ่าบาทนั่นแหละ!

ยิ่งไปกว่านั้น เผยจิ่นเหนียนยังถูกตระกูลเผยเลี้ยงดูมาเพื่อเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป การก้าวเข้าสู่ราชสำนักย่อมเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ฝ่าบาททรงรักและเอ็นดูจวิ้นจู่จินจือถึงเพียงนี้ ใครจะไปรู้ว่านี่อาจเป็นการหนุนหลังเผยจิ่นเหนียนเพื่อให้เขามีข้ออ้างในการก้าวเข้าสู่ราชสำนักก็เป็นได้!

"เผยจิ่นเหนียนรับราชโองการ!

เราแต่งตั้งให้เจ้าเป็นข้าหลวงปลอบขวัญเจียงหนาน แทนเราเพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับภัยพิบัติ

เจ้ามีอำนาจสั่งการขุนนางท้องที่ในเจียงหนานได้ทั้งหมด หากภัยพิบัติเป็นเรื่องจริง ให้สั่งการทั้งสิบหกเขตให้ร่วมมือกันบรรเทาทุกข์

และเจ้ามีอำนาจตัดสินโทษได้ก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลัง!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง