บทที่ 75 ไว้ชีวิตพวกมัน

“ช่วยด้วย! ช่วยพวกเราด้วย!”

ชาวบ้านผู้ประสบภัยหลายร้อยคนพากันกรูกันเข้ามาในสนามแข่งม้าในชั่วพริบตา!

ปากต่างร้องตะโกนก้องว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์! ช่วยพวกเราด้วย!”

ก่อนที่เหล่าองครักษ์จะทันตั้งตัว พวกเขาก็ล้อมฉินจินจือและคนอื่นๆ ในสนามไว้จนมิด!

“มีนักฆ่า! คุ้มกันฝ่าบาทและฮองเฮา!”

ทันทีที่ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นฉินจินจือถูกชาวบ้านผู้ประสบภัยที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนล้อมไว้ พระนางก็ทรงลุกขึ้นยืนทันที!

“รีบไปช่วยจินจือของข้า!!! ไปเร็วเข้า!”

หากไม่ใช่เพราะมีคนคอยรั้งไว้ ฮองเฮาคงแทบอยากจะวิ่งไปช่วยด้วยพระองค์เองแล้ว

ฮ่องเต้เองก็ทรงลุกขึ้นยืนด้วยความร้อนพระทัย “เกิดเรื่องอันใดขึ้น! รีบจับตัวพวกมันไว้!”

พระองค์จ้องมองลงไปยังใต้เวทีด้วยสายตาเกรี้ยวกราดแล้วตรัสเสียงเข้ม “ตู้ชง! นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

ตู้ชงที่ใบหน้ายังมีผ้าพันแผลพันอยู่ ไม่สนใจว่าแผลจะยังไม่หายดี รีบละล่ำละลักกล่าว “ฝ่าบาท! กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะว่านี่มันเรื่องอะไร?”

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นเขายังคงคุกเข่าอยู่ก็ทรงตวาด “แล้วยังไม่รีบไปช่วยคนอีก! หากจวิ้นจู่เป็นอะไรไป ข้าจะเอาเรื่องเจ้าให้ถึงที่สุด!”

เหล่าคุณหนูและคุณชายที่กำลังตื่นตระหนก รวมถึงเหล่าเครือญาติผู้สูงศักดิ์ที่มาด้วยกัน เมื่อได้ยินรับสั่งของฮ่องเต้ ก็ยิ่งตระหนักได้อีกครั้งถึงสถานะของจวิ้นจู่จินจือผู้นี้

ขนาดโอรสของฝ่าบาททั้งสองพระองค์ยังติดอยู่ แต่ฝ่าบาทกลับทรงห่วงใยจวิ้นจู่ตัวน้อยผู้นี้เป็นอันดับแรก!

ตู้ชงรีบนำคนวิ่งกรูกันเข้าไป

องครักษ์ส่วนหนึ่งถูกทิ้งไว้เพื่อคุ้มกันฝ่าบาท ฮองเฮา และเหล่าเชื้อพระวงศ์ ส่วนที่เหลือทั้งหมดต่างพุ่งเข้าไปช่วยคน

ชุยอิ๋งแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!

ฉินจินจือถึงกับกระชากองค์ชายสิบเจ็ดลงจากหลังม้า!

“คนมาเร็ว! องค์ชายสิบเจ็ดกำลังตกอยู่ในอันตราย!”

คนพวกนี้ไม่รู้ทำไม ถึงได้พุ่งเป้ามาที่พวกเขาโดยเฉพาะ

ชาวบ้านผู้ประสบภัยมีจำนวนมหาศาล ล้อมฉินจินจือและคนอื่นๆ ไว้อย่างหนาแน่น

เซียวชวนรู้สึกเพียงว่าตนเองกำลังถูกผู้คนนับไม่ถ้วนเหยียบย่ำ ทั้งใบหน้า ร่างกาย และขา ซี่โครงเขาราวกับจะหักไปหลายซี่! รอบข้างยังมีคนคอยเขย่าร่างเขาไม่หยุด แต่คนส่วนใหญ่กลับไปเบียดเสียดอยู่รอบตัวฉินจินจือ

องครักษ์ร้อนใจจึงรีบชักดาบออกมา ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยต้องสังเวยชีวิตในที่เกิดเหตุ

ทันใดนั้น เสียงโอดครวญ เสียงกรีดร้อง และเสียงตะโกนก็ดังระงม

ชาวบ้านเริ่มวิ่งหนีไปทั่วทิศทาง แต่คนที่ล้อมรอบฉินจินจือกลับยังไม่ยอมสลายตัว! ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่อยู่แนวหน้าถึงกับจะยื่นมือมาฉุดฉินจินจือลงจากหลังม้า!

เหล่าองครักษ์ร้อนใจจนลงมือหนักขึ้นกว่าเดิม! คนที่อยู่ในสนามแข่งม้านี้ล้วนเป็นบุคคลระดับสูงของเมืองหลวงทั้งสิ้น หากใครเป็นอะไรไป หัวของพวกเขาก็คงไม่เหลือติดบ่า โดยเฉพาะจวิ้นจู่ตัวน้อยผู้นี้ ฮองเฮาและฝ่าบาทร้อนพระทัยจนแทบอยากจะกระโดดลงมาจากอัฒจันทร์แล้ว!

ม้าของชุยอิ๋งตกใจกลัว มันยืนสองขาขึ้นพร้อมกับส่งเสียงร้องและทำท่าจะสะบัดชุยอิ๋งตกลงมาจากหลังม้า! นางต้องกัดฟันยื้อไว้จึงไม่ถูกเหวี่ยงลงพื้น แม้นางจะมีวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่การขี่ม้าไม่ใช่ความถนัดของนาง

ในขณะที่นางคิดว่าจะต้องถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรงอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งคว้าตัวนางไป!

“อุ๊บ…”

ท้องของชุยอิ๋งกระแทกเข้ากับอานม้าจนจุก ร่างนางนอนพาดขวางอยู่บนหลังม้าของฉินจินจือ

เห็นเพียงฉินจินจือชักแส้ออกจากเอวอย่างรวดเร็ว แส้นั้นตวัดพันรอบตัวม้าหนึ่งรอบ ก่อนจะฟาดลงไปที่กลุ่มคนที่เบียดเข้ามาด้วยเสียง “เพียะ!”

พื้นที่รอบข้างปรากฏช่องว่างชั่วขณะ

เผยจิ่นเหนียนเองก็นั่งอยู่บนหลังม้าอย่างโงนเงน ฉินจินจือขี่ม้าเข้าไปใกล้เขา แล้วยกมือคว้าบังเหียนของเขาไว้ หันหัวม้ากลับไป แล้วฟาดลงบนสะโพกม้าหนึ่งที เผยจิ่นเหนียนจึงถูกม้าพาตัววิ่งไปทางกลุ่มองครักษ์ และถูกองครักษ์ขวางไว้ในอีกไม่กี่ก้าวถัดมา

เหล่าองครักษ์พุ่งเข้ามาหาฉินจินจือ “จวิ้นจู่! ท่านไม่เป็นอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ!”

องครักษ์ฉวยโอกาสที่ฝูงชนแตกกระจาย รีบเข้ามาสมทบข้างกายฉินจินจือและคุ้มกันนางไว้ด้านหลัง

ฉินจินจือมองลงมาแล้วกล่าวว่า “ยังไม่รีบจับตัวคนพวกนี้ไว้อีก! หากองค์ชายทั้งสองเป็นอะไรไป พวกเจ้าทุกคนหัวหลุดจากบ่าแน่!”

องครักษ์ได้ยินดังนั้นก็รีบพุ่งไปหาองค์ชายหกที่ติดอยู่ และองค์ชายสิบเจ็ดที่ถูกฝูงชนทับถมอยู่!

ฉินจินจือขี่ม้าพาชุยอิ๋งไปส่งให้คนของจวนตระกูลชุย จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปที่หน้าอัฒจันทร์แล้วกล่าวกับฮ่องเต้ว่า “เสด็จปู่ ขอกงเฉียนคุน!”

กงเฉียนคุนเดิมทีเป็นรางวัลสำหรับการแข่งขันโปโลในครั้งนี้ จึงถูกแขวนไว้หน้าอัฒจันทร์ของฝ่าบาทและฮองเฮา

ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งทันที “รีบส่งคันธนูให้นาง!”

องครักษ์รีบไปนำคันธนูมา นับว่าไหวพริบดีที่ไม่ลืมนำกระบอกลูกธนูมาด้วย

ฉินจินจือหยิบลูกธนูสามดอกออกจากกระบอก ยกมือขึ้นพาดสายธนู! นางขมวดคิ้วแน่นแล้วง้างธนูจนเต็มแรง ลูกธนูทั้งสามดอกพุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่ชายสามคนที่อยู่หน้าสุดของเหตุจลาจล! พวกเขาคือคนที่พยายามจะฉุดฉินจินจือและชุยอิ๋งลงจากหลังม้านั่นเอง

“เดี๋ยวนี้! จงยอมจำนนเสีย ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า! มิเช่นนั้นจะถูกสังหารให้หมดในทันที!”

น้ำเสียงของฉินจินจือแฝงความเย็นเยียบ ทว่าถ้อยคำกลับหนักแน่นก้องกังวาน!

เสียงแห่งความหวาดกลัว ความตระหนก การร้องขอความเป็นธรรม และเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั่ว พวกเขาเพียงต้องการมาเรียกร้องความเป็นธรรมเท่านั้น อุทกภัยที่เจียงหนานทำให้พวกเขาต้องไร้ที่อยู่อาศัย เมื่อได้ข่าวว่าวันนี้มีงานเลี้ยงของเหล่าผู้สูงศักดิ์ จึงคิดหาทางรอดให้แก่ตนเอง ในชั่วพริบตา ชาวบ้านผู้ประสบภัยที่กำลังวิ่งหนีต่างถูกควบคุมตัวไว้ได้หมด!

ทว่าในขณะนั้นเอง ตู้ชงกลับได้รับสัญญาณบางอย่างจากตู้จ้ง

ตู้ชงเบิกตากว้าง ท่านปู่รองถึงกับสั่งให้เขาสังหารชาวบ้านผู้ประสบภัยเหล่านี้ให้สิ้น ตู้จ้งแห่งตระกูลตู้เป็นคนคำไหนคำนั้น ตู้ชงจึงส่งสัญญาณให้ลูกน้องของตนทันที

องครักษ์คนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดจู่ๆ ก็ชักดาบแทงเข้าไปในร่างของชาวบ้านที่อยู่ใกล้ที่สุด

ฉินจินจือคว้าลูกธนูออกมาดอกหนึ่ง เล็งไปยังลำคอขององครักษ์คนที่กำลังยกดาบเตรียมจะลงมือสังหารอีกครั้ง ภายใต้คมดาบของเขามีชายชราคนหนึ่งอยู่ ในจังหวะที่ชายชรากำลังหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง พลันรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลลงมาบนใบหน้า

พอลืมตาขึ้น ก็เห็นคอขององครักษ์ตรงหน้าถูกลูกธนูยิงทะลุ! ของเหลวอุ่นๆ นั่นคือเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมา!

ตู้ชงคำรามด้วยความโกรธแล้วพุ่งตรงไปหาฉินจินจือ “ฉินจินจือ! เจ้าทำอะไรลงไป!”

ฉินจินจือมีแววโทสะบนใบหน้า นางสะพายธนูไว้ข้างหลัง ก่อนจะตวัดแส้ในมือรัดคอตู้ชงไว้ทันที! นางใช้เท้าข้างหนึ่งยันไหล่ตู้ชงไว้ แล้วดึงแส้ในมือจนตึง!

“ข้าบอกแล้วว่าให้ไว้ชีวิตพวกมัน หูหนวกหรืออย่างไร?”

ลูกน้องของตู้ชงเห็นเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งถูกยิงตายและเห็นตู้ชงที่กำลังจะถูกรัดคอจนขาดใจต่างก็เสียขวัญ มือที่ถือดาบอยู่ทำอะไรไม่ถูก

ในวินาทีนั้น เสียงราวกับมาจากขุมนรกก็ดังขึ้น “ใครยังอยากลองดีกับธนูของข้าอีกไหม?”

ตู้ชงมองสีหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของฉินจินจือ มือของเขาพยายามงัดแส้ออกสุดชีวิต กลัวว่าถ้าคลายออกแม้แต่นิดเดียว ตนเองคงขาดใจตาย! ฉินจินจืออยากจะรัดคอเขาให้ตายจริงๆ!

ลูกน้องของตู้ชงทุกคนก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก

ตู้จ้งรีบก้าวออกมากล่าว “จวิ้นจู่จินจือ! เจ้าทำอะไรลงไป! รีบปล่อยตู้ชงเดี๋ยวนี้!”

ฉินจินจือแม้แต่จะชายตามองเขาก็ไม่ทำ นางหันไปสั่งองครักษ์คนอื่นๆ ว่า “ใครกล้าลงมืออีก ข้าจะสังหารทิ้งให้หมด! คุมตัวชาวบ้านพวกนี้ไปพบเสด็จปู่และเสด็จย่าของข้าเดี๋ยวนี้!”

จากนั้นนางก็คลายแส้แล้วเตะตู้ชงล้มลงกับพื้นหนึ่งที แล้วควบม้ากลับไปหาฝ่าบาทและฮองเฮา

ผู้คนในสนามแข่งม้าหลายคนเปลี่ยนสีหน้าไปตามๆ กัน ท่ามกลางความวุ่นวาย หลายคนคาดเดาฐานะของชาวบ้านเหล่านี้ได้แล้ว! เพียงแต่ชาวบ้านเหล่านี้บุกเข้ามาในสนามแข่งม้าได้อย่างไร! เรื่องภัยพิบัติที่พวกเขาพยายามปิดบัง กลับมาปรากฏต่อหน้าฝ่าบาทจนได้!

ตู้จ้งมองดูตู้ชงที่นอนหอบหายใจถี่อยู่บนพื้น ในใจก่นด่าอย่างเจ็บแค้นว่า “คนไร้ประโยชน์!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง