บทที่ 79 พังประตูให้ข้าซะ

อวิ๋นเชวี่ยมองแผ่นหลังที่รีบร้อนของชุยอิ๋งแล้วใช้มือทำท่าสื่อสาร

นางจะมาจริงหรือเจ้าคะ

ฉินจินจือตอบด้วยท่าทีสบายๆ “นางมาแน่”

คนที่มีความทะเยอทะยานในใจย่อมมีไฟอยู่กองหนึ่ง

ขอเพียงมีคนช่วยสุมเชื้อไฟ ไฟนั้นย่อมลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

เผาไหม้ทุกสิ่งที่เอื้อมถึงจนหมดสิ้น

อวิ๋นเชวี่ยถามต่อ เหตุใดต้องเป็นคุณหนูชุยเจ้าคะ? คนที่ฉลาดกว่านางมีถมไป อีกอย่างหากนางมาอยู่ข้างกายจวิ้นจู่ วันหน้าตอนกวาดล้างตระกูลขุนนางอาจเกิดปัญหาโดยไม่จำเป็นได้นะเจ้าคะ

ฉินจินจือตอบอย่างมั่นใจ “คนที่ฉลาดมีถมไปก็จริง แต่ต้องเป็นนางคนนี้เท่านั้น!”

ขุนนางฝ่ายนอกกับฝ่ายในมีความเกี่ยวพันกันลึกซึ้ง

แต่กลับไม่มีหญิงสาวตระกูลชุยอยู่ในวังหลังเลย

สตรีจากตระกูลขุนนางที่ได้เป็นสนมล้วนมีโอรสกันทั้งสิ้น ดังนั้นตระกูลที่หนุนหลังพวกนางจึงเป็นกำลังสำคัญในการสนับสนุนเหล่าองค์ชายเหล่านั้น

ตระกูลเดิมของฮองเฮาสิ้นสูญแล้ว ไท่จื่อไม่มีใครหนุนหลัง

หากวันใดฝ่าบาทสวรรคต ไท่จื่อคงไม่มีทางชนะศึกชิงบัลลังก์เป็นแน่

และตระกูลที่หนุนหลังองค์ชายซึ่งได้ครองบัลลังก์ย่อมเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

ศึกชิงบัลลังก์กำลังจะปะทุ หากปราศจากแรงหนุนในวังหลัง วันที่โอรสสวรรค์องค์ต่อไปขึ้นครองราชย์ ตระกูลชุยจะยังรักษาอำนาจและสถานะตอนนี้ไว้ได้หรือ?

ในสายตาผู้คนทั่วไป ชุยอิ๋งกับฉินจินจือแทบจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน รอจนกระทั่งอัครเสนาบดีชุยได้กลับมารับตำแหน่งและฉีกหน้าตระกูลตู้ขาดสะบั้น อัครเสนาบดีชุยกลับปล่อยให้บุตรสาวสายตรงที่เขาภาคภูมิใจที่สุดมาทำงานภายใต้ฉินจินจือ เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าตระกูลชุยได้เลือกยืนข้างฝ่าบาทแล้ว

ตระกูลเผยเป็นเพียงจุดเริ่มต้น การแปรพักตร์ของตระกูลชุยต่างหากที่เป็นจุดเริ่มของการพังทลายของสัญญาพันธมิตรตระกูลขุนนาง!

ดังนั้น คนผู้นี้ต้องเป็นชุยอิ๋ง!

ต้องเป็นชุยอิ๋งเท่านั้น!

ฉินจินจือมองอวิ๋นเชวี่ยที่ทำหน้าครุ่นคิดแล้วเอ่ยถาม “ยาที่หลิวอีอีให้เจ้าไป ผลเป็นอย่างไรบ้าง?”

อวิ๋นเชวี่ยโบกมือทำท่าสื่อสารว่า พิษปี้ลั่วนั้นร้ายแรงนัก คงไม่หายเร็วขนาดนั้น จวิ้นจู่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ

“บอกให้หลิวอีอีตั้งใจหน่อย บอกนางว่าหากนางรักษาคอของเจ้าให้หายได้ เรือนสามลานที่ข้าเคยบอกไว้ จวิ้นจู่อย่างข้าจะโอนให้นางทันที”

อวิ๋นเชวี่ยยิ้มบาง แม่นางหลิวคงดีใจจนตัวลอยแน่ๆ

รถม้าส่งชุยอิ๋งเสร็จก็ไม่ได้กลับจวนอ๋องเจิ้นเป่ย แต่เลี้ยวไปทางพระราชวัง

หลี่จิ้นเห็นฉินจินจือลงจากรถม้าในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้

จวิ้นจู่น้อยผู้นี้งดงามล่มเมืองเกินไปแล้ว

ใครจะไปนึกว่านางกับนางยักษ์ที่ฆ่าคนไม่กระพริบตาจะเป็นคนเดียวกันได้

ได้ยินมาว่าวันนี้เกือบจะบีบคอตู้ชงตายแล้วด้วย!

หลี่จิ้นพูดกับทหารองครักษ์ข้างกาย “ไปตามเกี้ยวมา”

จากนั้นเขาก้าวเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม “ถวายบังคมจวิ้นจู่ กระหม่อมเตรียมเกี้ยวไว้ให้แล้ว โปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”

ฉินจินจือมองหลี่จิ้นแล้วเลิกคิ้วถาม “ข้าว่าเจ้าไม่เหมาะกับการเฝ้าประตูที่นี่หรอก”

หลี่จิ้นชะงักไป นี่เขาไปทำอะไรให้จวิ้นจู่น้อยขุ่นเคืองใจตอนไหน เขารีบกล่าว “กระหม่อมโง่เขลา ไม่ทราบว่าไปทำอะไรให้จวิ้นจู่ไม่พอใจที่ใด จวิ้นจู่โปรดบอกมาเถิดว่าจะให้กระหม่อมไปอยู่ที่ไหน กระหม่อมจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินจินจือยิ้มพริ้มพราย “อย่าเกร็งไป ข้าค่อนข้างถูกชะตากับเจ้า สนใจมาทำงานให้ข้าไหม?”

หลี่จิ้นเบิกตากว้าง

จวิ้นจู่น้อยหมายความว่าอย่างไร?

ชอบเขาหรือ?

จวิ้นจู่น้อยก็ไม่ได้ตาบอดนี่นา?

ถึงเขาจะหน้าตาดูดีอยู่บ้างก็เถอะ

ปกติเป็นคนกะล่อนแท้ๆ สมองเขากลับตื้อไปชั่วขณะ พอดีเกี้ยวมาถึง ฉินจินจือจึงขึ้นเกี้ยวไป

“ลองไปคิดดูก่อนนะ”

พูดจบก็ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลัง

องครักษ์ข้างกายทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ “พี่หลี่ จวิ้นจู่จินจือชอบท่านหรือเปล่าเนี่ย?”

หลี่จิ้นถลึงตาใส่เขาทันที “เจ้าคิดว่าจวิ้นจู่ตาบอดหรือไง? ห้ามพูดจาเหลวไหลนะ ระวังจวิ้นจู่จะจับเจ้าไปเสียบประจานแบบตู้ชง!”

ภาพความสยดสยองของตู้ชงยังคงติดตาองครักษ์เหล่านี้ไม่หาย

องครักษ์นายนั้นรีบหดคอทันที

เกี้ยวไม่ได้ตรงไปที่ตำหนักฮองเฮา แต่ไปที่ตำหนักเว่ยยางของกุ้ยผินเสิ่น

ประตูตำหนักปิดสนิท

แม้ฮ่องเต้จะไม่ได้กักบริเวณเสิ่นหมิงถาง

แต่จวนกั๋วกงพังพินาศ นางจึงถูกลดตำแหน่งจากพระสนมเอกกุ้ยเฟยเหลือเพียงกุ้ยผิน

เสียหน้าถึงเพียงนี้ ช่วงนี้ตำหนักเว่ยยางจึงปิดประตูเงียบไม่ต้อนรับแขก

ฉินจินจือมาถึงหน้าตำหนักเว่ยยาง

ขันทีน้อยที่ติดตามมากล่าว “จวิ้นจู่ ให้บ่าวไปเคาะประตูเถิดขอรับ”

“ไม่ต้อง”

คำพูดของฉินจินจือทำให้ขันทีน้อยงุนงง ไม่ใช่ว่าจะมาพบกุ้ยผินเสิ่นหรอกหรือ แล้วทำไมถึงไม่เข้าล่ะ

ในขณะที่ขันทีน้อยกำลังงงงวย ฉินจินจือก็ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางมองลงมาที่เขา มุมปากยกยิ้มกวนประสาท “รื้อประตูบานนี้ออกให้ข้า!”

หัวใจที่แขวนอยู่ของขันทีน้อยดับวูบลงสนิท

เขาอยู่ในวังมาไม่น้อยและเคยปะทะกับจวิ้นจู่มาหลายครั้ง

ลับหลังพวกนางกำนัลและขันทีต่างก็มีคำพูดหยอกล้อกันว่า

จวิ้นจู่น้อยวันนี้ไปก่อเรื่องที่ไหนนะ?

วันนี้จวิ้นจู่น้อยไปก่อเรื่องที่ตำหนักเว่ยยางนั่นไง!

ขันทีน้อยสูดหายใจลึก “บ่าวจะไปตามพวกขันทีมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”

เขานี่ช่างฉลาดเสียจริง!

ถึงกุ้ยผินเสิ่นจะถูกลดขั้น แต่ใครจะรู้ว่าวันไหนนางจะกลับมาเป็นที่โปรดปรานอีก

แต่จวิ้นจู่น้อยนี่ห้ามทำให้โกรธเด็ดขาด

เขาไปตามคนมาแล้วก็ชิ่งหนีทันที

แบบนี้ก็ได้ทำงานให้จวิ้นจู่ แถมกุ้ยผินเสิ่นก็หาตัวเขาไม่เจอด้วย

ฉินจินจือส่ายนิ้ว “ไม่ต้อง ไปเรียกทหารรักษาพระองค์ที่เดินตรวจตราอยู่ให้นำไม้ซุงสำหรับพังประตูมาด้วย”

ขันทีน้อยรับคำ “พ่ะย่ะค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!”

ขำตายล่ะ ใครจะหาเขาเจอก็ให้มันรู้ไป!

ทหารรักษาพระองค์รีบนำไม้ซุงมาอย่างรวดเร็ว หัวหน้าหมวดคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม “จวิ้นจู่ ไม่ทราบว่าจะให้พวกเรานำไม้ซุงมาพังอะไรหรือขอรับ”

ฉินจินจือบุ้ยปากไปยังประตูตำหนักเว่ยยาง “พังประตูให้ข้า”

หัวหน้าหมวดหันไปมองประตูตำหนักเว่ยยางอย่างลำบากใจ “จวิ้นจู่ ที่นี่คือตำหนักของกุ้ยผินเสิ่น เห็นทีจะไม่…”

พอหันกลับมาก็เกือบจะชนเข้ากับหยกพกชิ้นหนึ่ง ฉินจินจือถือตราหยกหงส์ไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็เท้าคางยิ้มหวาน

“พัง!”

หัวหน้าหมวดสูดหายใจลึกก่อนหันไปสั่ง “พัง!”

ขำตายล่ะ จวิ้นจู่น้อยมีตราหยกหงส์ด้วยนะ

ใครจะกล้าขัดคำสั่งนางกัน?

นางกำนัลคนสนิทของเสิ่นหมิงถางกำลังปรนนิบัติให้เสิ่นหมิงถางทานรังนก

รังนกยังไม่ทันถึงปาก เสียง “โครม! โครม! โครม!” ดังสนั่นมาจากหน้าประตู

ทำเอาเสิ่นหมิงถางตกใจจนรังนกหกเลอะเทอะเต็มตัว!

เสิ่นหมิงถางโกรธจัดจนลุกขึ้นยืน “ข้าอยากรู้นักว่าไอ้ตัวซวยหน้าไหนมันกล้ามาทำให้ข้าตกใจถึงที่นี่!”

นางเปิดประตูห้องออกไปก็เห็นประตูตำหนักเว่ยยางที่ปิดล็อกไว้ “ปัง!” ล้มลงกองกับพื้น

เสิ่นหมิงถางเบิกตากว้าง

พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉินจินจือนั่งไขว่ห้างอยู่บนเกี้ยว เอียงคอโบกมือทักทายนางอย่างสบายอารมณ์ “พระสนมเอกเสิ่น เอ๊ะ ไม่สิ กุ้ยผินเสิ่น ไม่เจอกันนานเลยนะ”

เสิ่นหมิงถางโกรธจนเสียงสั่น “ฉินจินจือ! เจ้าทำอะไรของเจ้า! เจ้าคิดว่าตำหนักเว่ยยางเป็นที่ที่เจ้าจะมาอาละวาดเล่นได้ตามใจชอบหรือไง!”

ฉินจินจือลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า จัดกระโปรงของตัวเองให้เรียบร้อย

จากนั้นก็ฉีกยิ้มสดใส “ก็ข้าไม่ได้เจอกุ้ยผินเสิ่นนาน เลยคิดถึงน่ะสิ ใครจะไปคิดว่าประตูตำหนักเว่ยยางจะปิดตายไว้เล่า ไม่มีวิธีอื่น ข้าเลยต้องให้คนช่วยพังประตูออกให้”

เสิ่นหมิงถางรู้สึกเหมือนเลือดเดือดพล่านขึ้นสมอง “เจ้าเคาะประตูไม่เป็นหรือไง!”

ฉินจินจือย่นจมูก “หากกุ้ยผินเสิ่นรู้ว่าเป็นข้าแล้วไม่ยอมเปิดประตูให้ ข้าจะทำอย่างไรเล่า?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง