ตอนที่ 80
บทที่ 80 ตั้งคณะละครสักโรง
minibunny · 6,338 ตัวอักษร
ให้ตายสิ ทำไมไม่มีใครบีบคอไอ้เด็กเหลือขอนี่ให้ตายไปสักที!
ฉินจินจือจิ๊ปาก “ประตูบานนี้ขวางเท้า ขัดขวางการเดินของจวิ้นจู่อย่างข้า ยกออกไป! ยกออกไปเดี๋ยวนี้!”
ทหารรักษาพระองค์รีบยกประตูออกไปทันที “หากจวิ้นจู่ไม่มีเรื่องใดแล้ว กระหม่อมขอตัว!”
หัวหน้าหน่วยยืนอยู่ตรงกรอบประตู ด้านในมองไม่เห็นใบหน้าของเขา
ขำตายล่ะ มันก็ฉลาดเหมือนกันนี่นา!
ฉินจินจือโบกมือไล่
ทหารรักษาพระองค์หนึ่งหน่วยแบกประตู ถือเสาไม้ วิ่งหนีเร็วกว่าถูกสุนัขไล่กวดเสียอีก!
ฉินจินจือเดินเข้าตำหนักหลักของตำหนักเว่ยยางราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเอง
ตอนเดินผ่านเสิ่นหมิงถาง นางก็หันไปสั่งสาวใช้ของอีกฝ่ายว่า “รินน้ำชามาให้ข้าสักถ้วย”
พอเข้าห้องไปเห็นรังนกบนโต๊ะ ก็หันหลังกลับมาสั่งอีก “รังนกนี่ เอามาให้ข้าถ้วยหนึ่งด้วย”
เสิ่นหมิงถางกัดฟันกรอดพูด “เจ้าไม่กลัวข้าจะวางยาพิษเจ้าหรือไง!”
ฉินจินจือยักไหล่หัวเราะ “ก็ดีน่ะสิ หากข้าตายที่นี่ เสด็จปู่ต้องประหารเจ้าแน่นอน ถึงตอนนั้นในวังก็ไม่มีคนที่ขวางหูขวางตาเสด็จย่าอีกต่อไป”
เสิ่นหมิงถางโกรธจนลมหายใจติดขัด ฉินจินจือมองสาวใช้ที่ยืนทำหน้าโกรธแค้นอยู่ข้างกายเสิ่นหมิงถางแล้วกล่าว “มัวยืนบื้ออะไรอยู่? ถ้ายังไม่รีบไป ข้าจะเชือดคอตัวเองตายตรงนี้เดี๋ยวนี้แหละ”
พูดพลางชักมีดสั้นออกมาจากข้างขา ทำท่าจะปาดคอตัวเองจริงๆ
เสิ่นหมิงถางหน้าถอดสีรีบสั่งทันที “รีบไปทำมาให้สิ!”
ฉินจินจือผู้นี้เป็นเพียงคนบ้าตัวน้อย หากนางเกิดเรื่องขึ้นในตำหนักเว่ยยางจริงๆ ฝ่าบาทต้องลงโทษนางแน่!
ฉินจินจือมองแผ่นหลังสาวใช้ที่วิ่งไปแล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมา “กุ้ยผินเสิ่นนี่ขวัญอ่อนจริงๆ ข้าล้อเล่นหรอก เจ้ามีค่าพอให้ข้าสละชีวิตหรือไง? ฮ่าๆ”
สีหน้าเสิ่นหมิงถางเขียวคล้ำ โกรธจนตัวสั่น “เจ้ามาที่นี่ทำไมกันแน่!”
ฉินจินจือนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มแล้วไขว่ห้าง “ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ ก็มาหาเรื่องเจ้าไง”
เสิ่นหมิงถางรู้อยู่แล้ว ทันทีที่นางถูกลดขั้น ไอ้เด็กเหลือขอนี่จะปล่อยโอกาสเยาะเย้ยนางไปได้อย่างไร!
เพียงแต่ไม่คิดเลยว่านางจะอุกอาจถึงเพียงนี้! กล้าบุกมาเยาะเย้ยถึงหน้าประตู!
“ฉินจินจือ ต่อให้ข้าจะถูกลดตำแหน่ง ข้าก็ยังเป็นสนมของฝ่าบาท เป็นพระมารดาขององค์ชายสิบเจ็ด! ตระกูลเสิ่นของเรายังอยู่! ยังไม่ถึงตาเจ้ามาปีนเกลียวรังแกข้าหรอกนะ!”
แต่ก่อนเพราะเกรงใจฝ่าบาทอยู่บ้าง เสิ่นหมิงถางจึงยังพอเสแสร้งสุภาพกับฉินจินจือได้
แต่ตอนนี้ไอ้เด็กเหลือขอนี่บุกมาถึงที่ หากนางยังเกรงใจอีก คงถูกมองว่าเป็นลูกพลับนิ่มให้บีบเล่นแล้ว!
ใครจะคิดว่าฉินจินจือฟังแล้วกลับหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม “ลูกชายเจ้าใกล้ตายแล้ว แต่ก็นับว่าโชคดีนะ เจ้ายังเหลือลูกสาวโง่เง่าอยู่อีกคน”
เสิ่นหมิงถางลุกพรวดขึ้น “เจ้ากล้าแช่งองค์ชาย! ฉินจินจือ เจ้ากล้ามากนะ! ต่อให้เจ้าได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท แต่การแช่งองค์ชายเป็นโทษมหันต์! ข้าจะไปฟ้องฝ่าบาท!”
ฉินจินจือพูดด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ “ข้าไม่ได้แช่งเขานะ วันนี้ที่สนามม้าไม่รู้มีกลุ่มนักฆ่ามาจากไหน ลูกชายเจ้าตอนนี้บาดเจ็บสาหัสสลบไสลไปแล้ว แต่ข้าดูโหงวเฮ้งเขาแล้ว หน้าตาเหมือนคนอายุสั้น คงใกล้ตายเต็มทีแล้วล่ะ”
เสิ่นหมิงถางลุกพรวด “เจ้าว่าอะไรนะ! เซียวชวนถูกลอบสังหาร! เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ!”
ฉินจินจือรุกเข้าไปใกล้เสิ่นหมิงถาง “เสิ่นหลิวอิ๋งเป็นคนตระกูลเสิ่นของเจ้าใช่หรือไม่? เจ้าส่งนางเข้าไปในตำหนักตะวันออก หวังจะให้สถานะตระกูลเสิ่นของพวกเจ้ามั่นคงไม่สั่นคลอนงั้นรึ?”
เสิ่นหลิวอิ๋งอะไร? ตำหนักตะวันออกอะไรกัน? เสิ่นหมิงถางขมวดคิ้วแน่น ฉินจินจือต้องการจะพูดอะไรกันแน่!
“เซียวชวนเป็นอย่างไรบ้าง!”
ฉินจินจือไม่ตอบ สายตาเริ่มเย็นชาลง “หากเสิ่นหลิวอิ๋งคนนั้นกล้าทำอะไรที่ตำหนักตะวันออก ข้าจะฆ่านางทิ้งเสีย”
เสิ่นหมิงถางโกรธจัด “เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้ากันแน่!”
สาวใช้ของนางถือรังนกเดินเข้ามาพอดี รีบกล่าวขึ้น “จวิ้นจู่จินจือ! เจ้าจะทำอะไรกุ้ยผินเสิ่น!”
พูดพลางเดินตัวสั่นไปยืนขวางหน้าเสิ่นหมิงถาง ป้องกันนางไว้
ฉินจินจือยกชามรังนกขึ้นมาหัวเราะ “รังนกนี่ข้าไม่กินแล้ว กลัวสาวใช้ของเจ้าแอบถ่มน้ำลายใส่น่ะ”
พูดจบก็ปล่อยมือทิ้งชามลงที่ข้างเท้าของเสิ่นหมิงถาง รังนกกระเด็นเปรอะเปื้อนเต็มตัวนาง
นางเลิกคิ้วมองเสิ่นหมิงถาง “กุ้ยผินเสิ่น เจ้าก็น่าจะรู้นิสัยข้านะ”
พูดเสร็จก็หมุนตัวเดินออกจากตำหนักเว่ยยางไป
เสิ่นหมิงถางโกรธจนมืดหน้า แทบเป็นลมล้มพับไป
นางใช้ชีวิตสุขสบายมาหลายปี เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ที่ไหนกัน!
สักวันหนึ่ง นางจะต้องฉีกร่างฉินจินจือเป็นหมื่นๆ ชิ้น!
“นังเด็กสารเลวนั่นบอกว่าเซียวชวนสลบไม่ได้สติ! เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่!”
สาวใช้พูดอย่างร้อนรน “พระสนม เป็นความจริงเพคะ ข่าวเพิ่งส่งมา บ่าวยังไม่ทันได้บอกพระสนมเลย!”
ร่างกายเสิ่นหมิงถางแทบยืนไม่อยู่ หากเซียวชวนของนางเป็นอะไรไป!
นางจะมีความหวังอะไรเหลืออยู่อีก!
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“ว่ากันว่ามีนักฆ่าบุกเข้าไปในสนามม้า มุ่งเป้าไปที่องค์ชายโดยตรง แม้จะจับนักฆ่าได้แล้ว แต่องค์ชายกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเพคะ”
“เป้าหมายคือเซียวชวน! ใครกันที่คิดจะฆ่าเซียวชวน!”
ร่างของเสิ่นหมิงถางทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้
ทันใดนั้น คำพูดของฉินจินจือเมื่อครู่ก็ดังก้องขึ้นในหัว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเสิ่นหมิงถางได้รับความโปรดปรานอย่างล้นหลามในวัง ตระกูลเสิ่นพยายามส่งลูกสาวคนอื่นเข้าวังเพื่อค้ำจุนอำนาจหลายครั้ง แต่นางก็ปฏิเสธไปหมด
มีเพียงเสิ่นหลิวอิ๋งคนเดียวที่เข้ามาทางเส้นทางสาวใช้ แถมยังเป็นตระกูลเสิ่นที่จัดการไปก่อนค่อยรายงานทีหลัง
นางเห็นว่าเสิ่นหลิวอิ๋งคนนั้นมีหน้าตางดงามจึงสั่งย้ายนางไปที่อื่น
หากความโปรดปรานของนางถูกแบ่งไป อำนาจของนาง เส้นทางการเมืองของเซียวชวน และอนาคตขุนนางของเสิ่นฉาล้วนได้รับผลกระทบ!
นางเกือบลืมคนผู้นี้ไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าตระกูลเสิ่นจะส่งคนไปที่ตำหนักตะวันออก!
นี่เห็นนางตกต่ำลง ก็เตรียมเขี่ยนางทิ้งเป็นเบี้ยแล้วสินะ!
นางตีสนิทกับไท่จื่อ ก็เพราะเห็นว่าไท่จื่อเป็นแค่พวกไร้น้ำยา แต่ฮ่องเต้กลับคอยปกป้องนักหนา
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นางจึงสนับสนุนไท่จื่อ รอให้ไท่จื่อขึ้นครองราชย์ แล้วค่อยบีบให้เขาหมอบบัลลังก์ให้เซียวชวน ก็จะดูชอบธรรม!
แต่พี่น้องที่ไหนจะชอบธรรมเท่าลูกชายกันเล่า!
นี่คงเตรียมให้ไท่จื่อเป็นหุ่นเชิด เพื่อที่ตระกูลเสิ่นจะได้กุมอำนาจสั่งการใต้หล้า!
พวกเขาวางแผนกันได้ฉลาดนัก!
เสิ่นหมิงถางกัดฟัน “พอจะรู้หรือไม่ว่านักฆ่านั่นใครส่งมา?”
สาวใช้ส่ายหน้า “นักฆ่าเหล่านั้นถูกคุมตัวไว้หมดแล้ว ได้ยินเพียงว่ามาจากเจียงหนานเพคะ”
เสิ่นหมิงถางโกรธจนหัวเราะออกมา ฟาดโต๊ะดังปัง “ตระกูลเสิ่นพวกเนรคุณ! นี่คงเห็นว่าเราแม่ลูกขวางทางพวกมันแล้วสินะ!”
สาวใช้รีบกล่าว “พระสนม พวกเราจะทำอย่างไรดีเพคะ!”
แววตาเสิ่นหมิงถางเย็นเยียบ “ปิดประตู แล้วมาแต่งตัวให้ข้า ข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท!”
สาวใช้ตอบเสียงอ่อย “พระสนม… ประตูถูกยกไปแล้วเพคะ”
เสิ่นหมิงถางโกรธจัดกวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงพื้น
ฉินจินจือ! แกคอยดูกันต่อไป!
ทันทีที่ฉินจินจือเดินออกจากตำหนักเว่ยยาง ก็เห็นเฟยเยี่ยนย่อตัวรออยู่ข้างประตู
เฟยเยี่ยนกอดเสื้อคลุมไว้ในอ้อมอก พอเห็นฉินจินจือออกมาก็รีบลุกขึ้นทันที
“จวิ้นจู่ ท่านออกมาแล้ว”
พูดพลางนำเสื้อคลุมมาห่มให้ฉินจินจือ
ฉินจินจือหยิกแก้มเล็กๆ ของนาง “ไม่เสียแรงที่เอ็นดูเจ้า”
เฟยเยี่ยนหัวเราะแหะๆ ล้วงเอาผลไม้รสเปรี้ยวออกมาจากอกเสื้อ บอกด้วยท่าทางภูมิใจ “เพิ่งเก็บมาสดๆ เลยเจ้าค่ะ”
ครั้งนี้ฉินจินจือหัวเราะออกมาจากใจจริง หยิบผลไม้รสเปรี้ยวขึ้นมากัดคำหนึ่ง
ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักของฮองเฮา
“เฟยเยี่ยน ต่อไปถ้าเจ้าออกจากวังไป เจ้าอยากทำอะไร?”
“ไม่ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ รอให้จวิ้นจู่เลี้ยงดูหม่อมฉัน!”
“เจ้าว่าถ้าวันหน้าข้าเปิดคณะละครสักโรงจะเป็นอย่างไร? ข้ารู้สึกว่าข้าคงร้องงิ้วได้ไม่เลวเลยนะ?”
“หา? แต่จวิ้นจู่ หม่อมฉันร้องงิ้วไม่เป็นนะคะ”
“เจ้าก็นั่งเก็บเงินก็พอแล้วน่า!”
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น