บทที่ 81 กลอุบายในห้องทรงพระอักษร

ณ ห้องทรงพระอักษร กุ้ยผินเสิ่นคุกเข่าอยู่บนพื้นสะอึกสะอื้นร่ำไห้

แม้นางจะอายุเกือบสี่สิบปีแล้ว แต่ท่าทางน่าสงสารจับใจนี้กลับไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลย

ฮ่องเต้ทำหน้าบึ้งตึงถามขึ้น “เจ้าขอเข้าพบเรา พอพบแล้วกลับไม่พูดจา ทำตัวเช่นนี้ไปเพื่ออะไร”

วันนี้กุ้ยผินเสิ่นสวมชุดสีเรียบ การแต่งกายไม่ได้ดูยั่วยวนเหมือนวันวาน กลับให้ความรู้สึกไปอีกแบบ

กุ้ยผินเสิ่นปาดน้ำตาเบาๆ “ตระกูลของหม่อมฉันก่อเรื่องเช่นนี้ หม่อมฉันรู้สึกอับอายและโกรธแค้นจนเกินบรรยาย โทษที่หม่อมฉันมิอาจอบรมสั่งสอนพวกเขาให้ดีได้ แต่ฝ่าบาทอย่าได้ทรงกริ้วจนพระวรกายทรุดโทรมเลยเพคะ ช่วงสองสามวันนี้หม่อมฉันเฝ้าแต่วิตกกังวลถึงพระองค์ทั้งวันทั้งคืน แต่ก็กลัวว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงอยากเห็นหน้าหม่อมฉัน”

ฮ่องเต้ถาม “แล้วเหตุใดถึงมาพบเราอีก”

กุ้ยผินเสิ่นพลันทำท่าทางราวกับปิดบังความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ไม่มิด นางร้องไห้เหมือนเด็กสาวผู้น่าสงสาร “หม่อมฉันคิดถึงฝ่าบาทเหลือเกินเพคะ ฝ่าบาทไม่ได้เสด็จมาหาหม่อมฉันตั้งหลายวันแล้ว”

ฮ่องเต้ถอนหายใจราวกับจนใจ “เจ้าเนี่ยนะ จะให้เราทำอย่างไรกับเจ้าดี”

พอกุ้ยผินเสิ่นเห็นว่าฮ่องเต้อารมณ์เย็นลงแล้ว นางก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาฮ่องเต้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ พลางกล่าวทั้งน้ำตา “หม่อมฉันนึกว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงอยากพบหม่อมฉันอีกแล้ว!”

ฮ่องเต้ยื่นมือไปโอบนางไว้ในอ้อมกอด “เราโกรธพ่อของเจ้าที่ตามใจเสิ่นหวนจนเหิมเกริมไม่เกรงกลัวกฎหมาย มือยังเปื้อนเลือดผู้คนมากมายขนาดนี้! หากไม่จัดการเสิ่นหวน เราจะไปตอบแก่ราษฎรทั่วหล้าได้อย่างไร”

ครานี้กุ้ยผินเสิ่นทำตัวราวกับได้รับบทเรียน

“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ หม่อมฉันเองก็นึกไม่ถึงว่าท่านพ่อจะปล่อยปละละเลยเสิ่นหวนจนไม่เห็นหัวกฎหมายเช่นนี้!

ต่อให้หม่อมฉันเป็นอาของเขา ก็มิอาจให้อภัยที่เขาทำร้ายราษฎรตามอำเภอใจ!

ท่านพ่อยังจะปกป้องเขาอีก! ฝ่าบาทลงโทษเขานั้นถูกต้องแล้วเพคะ

หม่อมฉันเองก็ได้ตักเตือนเขาอย่างหนักหนาแล้ว ขอให้ฝ่าบาททรงคลายกริ้วและรักษาพระวรกายด้วย”

ฮ่องเต้มองกุ้ยผินเสิ่น “เจ้าไม่โกรธเราที่ลงโทษหนักขนาดนี้ ถึงขั้นถอดถอนตำแหน่งกุ้ยเฟยของเจ้าเลยรึ?”

กุ้ยผินเสิ่นรีบกล่าว “เรื่องนี้เป็นความผิดของหม่อมฉันที่อบรมสั่งสอนคนไม่ดีเอง หม่อมฉันจะกล้าโกรธเคืองฝ่าบาทได้อย่างไรเพคะ ตราบใดที่ยังได้อยู่เคียงข้างฝ่าบาท อย่าว่าแต่ลดตำแหน่งเป็นกุ้ยผินเลย ต่อให้ต้องเป็นเพียงไฉเหรินตัวเล็กๆ หม่อมฉันก็ยินดีเต็มใจ”

สีหน้าฮ่องเต้ดีขึ้นไม่น้อย “เราบอกแล้วไง ในวังหลวงแห่งนี้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่มีใจให้เราลึกซึ้งที่สุด!”

เสิ่นหมิงถางผละออกจากอ้อมกอดของฮ่องเต้ กล่าวด้วยน้ำเสียงราวกับตัดสินใจเด็ดขาดว่า:

“ฝ่าบาท หม่อมฉันเห็นว่าตระกูลเสิ่นต้องตกต่ำเช่นนี้ล้วนเป็นเพราะคนตระกูลเสิ่นทำตัวเองทั้งนั้น!

หลายปีมานี้ ฝ่าบาททรงโปรดปรานหม่อมฉัน จึงได้ทรงส่งเสริมดูแลคนตระกูลเสิ่นเป็นอย่างดี

แต่ตระกูลเสิ่นกลับไม่รู้จักบุญคุณ ก่อเรื่องให้ฝ่าบาททรงกริ้วถึงเพียงนี้!

หม่อมฉันเห็นว่าฝ่าบาทควรลงโทษสถานเบาเพื่อเป็นการตักเตือน ตระกูลเสิ่นจะได้จดจำพระมหากรุณาธิคุณให้ขึ้นใจ!”

ฮ่องเต้ถามอย่างประหลาดใจ “โอ้? ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร?”

แววตาของเสิ่นหมิงถางฉายประกายมืดหม่น

“คนในตระกูลเสิ่นหลายคนอาศัยพระเมตตาของฝ่าบาทในช่วงหลายปีมานี้ ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญในเมืองหลวง จึงทำให้เสิ่นหวนมีทุนรอนในการทำเรื่องเหิมเกริม

สู้ฝ่าบาทปลดคนตระกูลเสิ่นบางคนออกจากตำแหน่ง แล้วส่งตัวพวกเขากลับเจียงหนานเสียดีกว่า

การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่เป็นการลงโทษเพื่อตักเตือน แต่ยังทำให้ฝ่าบาทสามารถให้คำตอบแก่ราษฎรได้ด้วย

หม่อมฉันไม่อยากให้ตระกูลเสิ่นมาทำให้พระเกียรติยศแห่งองค์ฮ่องเต้ผู้ปรีชาต้องแปดเปื้อนเพคะ!”

ฮ่องเต้ตรัสอย่างซาบซึ้งใจ “พระสนมยินดีแบ่งเบาความทุกข์ให้เราถึงเพียงนี้ เราซาบซึ้งยิ่งนัก!”

“ตราบใดที่สามารถแบ่งเบาความทุกข์ให้ฝ่าบาทได้ หม่อมฉันยินดีทำทุกอย่างเพคะ”

อำนาจตระกูลเบื้องหลังเป็นสิ่งสะท้อนสำคัญของอำนาจที่สนมมีในวังหลัง

หากเป็นยามปกติ เสิ่นหมิงถางไม่มีทางแตะต้องอำนาจตระกูลแน่

แต่เวลานี้ ตระกูลเสิ่นทางเจียงหนานเห็นนางสูญเสียอำนาจ ก็รังเกียจว่าสองแม่ลูกนางเป็นตัวถ่วงความเจริญของตระกูลเสิ่น

หลายปีมานี้ หากไม่มีนาง ตระกูลเสิ่นจะรุ่งเรืองได้ขนาดนี้หรือ!

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นางก็จะให้พวกเขารู้ซึ้งเสียทีว่า แท้จริงแล้วตระกูลเสิ่นต้องพึ่งพาใครกันแน่!

คำพูดของฉินจินจือทำให้นางตื่นตัวทันที ตระกูลเสิ่นกำลังมองนางเป็นเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้ง

หากกลายเป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้ง สองแม่ลูกนางก็ไม่มีทางรอดแล้ว!

คืนนั้น ฮ่องเต้ทรงค้างแรมที่ตำหนักเว่ยยาง

ข่าวที่เสิ่นหมิงถางกลับมาเป็นที่โปรดปรานแพร่สะพัดไปทั่วราชสำนัก

ตั้งแต่วันถัดมา ขุนนางตระกูลเสิ่นจำนวนมากในราชสำนักถูกส่งตัวกลับเจียงหนานเพื่อช่วยเผยจิ่นเหนียนสืบสวนเรื่องอุทกภัย

เรื่องนี้ยังเป็นข้อเสนอของกุ้ยผินเสิ่นคนปัจจุบัน ตระกูลเสิ่นโดนฟาดเข้าที่หัวเต็มแรงแต่กลับประท้วงไม่ได้!

กุ้ยผินเสิ่นคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่!

แต่ละตระกูลขุนนางต่างมีฐานอำนาจหลักอยู่ แต่แทบจะมีเพียงสายตรงเท่านั้นที่จะถูกผลักดันให้เข้าเมืองหลวงมาดำรงตำแหน่งในราชสำนัก!

ข้อเสนอนี้ของกุ้ยผินเสิ่นทำลายความพยายามหลายปีของตระกูลเสิ่นจนย่อยยับ!

ตอนที่ฉินจินจือออกจากวัง ราชโองการของฮ่องเต้ก็ถูกประกาศออกไปเรียบร้อยแล้ว

เสิ่นหมิงถางนี่ใจถึงจริงๆ เล่นส่งคนตระกูลเสิ่นกลับเจียงหนานทีเดียวเยอะขนาดนี้

อวิ๋นเชวี่ยรออยู่ที่หน้าประตูวังมาสักพักใหญ่แล้ว ตอนที่ฉินจินจือกำลังจะก้าวขึ้นรถม้า

เสียงร้อนรนดังมาจากทางด้านหลัง “จวิ้นจู่! จวิ้นจู่!”

ฉินจินจือหันกลับไปมอง เห็นหลี่จิ้นอยู่ในชุดลำลอง มือถือห่อสัมภาระวิ่งตรงมาหานาง

หลี่จิ้นยิ้มร่า “โชคดีที่ทันการ!”

ฉินจินจือเลิกคิ้ว “เจ้าเวรพักหรือ?”

หลี่จิ้นทำหน้าประจบสอพลอ “มิใช่หรือที่ท่านบอกให้ข้าน้อยพิจารณาเรื่องมาทำงานใต้บังคับบัญชาท่าน ข้าน้อยคิดดีแล้วขอรับ”

ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ “แล้วตำแหน่งทหารรักษาพระองค์ของเจ้าล่ะ?”

หลี่จิ้นเหวี่ยงห่อสัมภาระขึ้นบ่า “จวิ้นจู่วางใจได้เลยขอรับ เช้านี้ข้าน้อยลาออกเรียบร้อยแล้ว รอเพียงจะได้ติดตามจวิ้นจู่ไปเท่านั้น”

เขาไม่มีฐานะไม่มีเบื้องหลัง ได้งานเฝ้าประตูวังก็ถือว่าสุดทางแล้ว แต่นังจวิ้นจู่น้อยคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความใจป้ำ ถ้าได้อยู่ข้างกายนาง เงินทองย่อมต้องได้มากกว่าตอนเป็นทหารรักษาพระองค์แน่ ยิ่งไปกว่านั้นจวิ้นจู่น้อยผู้นี้มีฐานะสูงส่ง ติดตามนางไป บางทีอาจจะคว้าอนาคตที่ดีกว่านี้ได้!

ฉินจินจือยิ้มบอกอวิ๋นเชวี่ย “รู้หรือยังว่าทำไมข้าถึงชอบเขา?”

รุกคืบได้ทันใจ รู้จักอ่านสถานการณ์ดีนัก คนเช่นนี้ใช้งานได้เหมาะเหม็ง

นางยกเท้าก้าวขึ้นรถม้า “ขับรถม้าเป็นไหม?”

หลี่จิ้นรีบนั่งลงตรงที่บังคับรถม้า แล้วหันไปพูดกับอวิ๋นเชวี่ย “พี่สาว ท่านเข้าไปนั่งเป็นเพื่อนจวิ้นจู่ข้างในเถอะ ข้าหลี่จิ้นขับรถม้าได้นิ่งที่สุดแล้ว!”

อวิ๋นเชวี่ยเลิกคิ้ว แล้วตามฉินจินจือเข้าไปในรถม้า

เสียงของฉินจินจือดังออกมา “ไปตรอกชิงสุ่ย”

หลี่จิ้นรีบหันหัวรถม้าทันทีโดยไม่ถามความอะไรต่อ

ประมาณครึ่งชั่วยาม หลี่จิ้นก็กล่าว “จวิ้นจู่ ถึงตรอกชิงสุ่ยแล้วขอรับ”

ฉินจินจือลงจากรถม้า บอกหลี่จิ้น “ที่ท้ายตรอกชิงสุ่ยมีครอบครัวแซ่เว่ยอาศัยอยู่หลังหนึ่ง ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีใดก็ตาม ภายในครึ่งเดือน หากเจ้าทำให้ชายแก่บ้านนี้ยอมกลับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยไปกับเจ้าได้ ต่อไปข้าจะให้เบี้ยหวัดเจ้าเดือนละห้าสิบตำลึง!”

เท่าไหร่นะ! หลี่จิ้นสั่นหัวอย่างแรง ตอนเขาประจำการเป็นทหารรักษาพระองค์ เบี้ยหวัดต่อเดือนไม่ถึงสองตำลึงด้วยซ้ำ! จวิ้นจู่เมื่อครู่บอกว่าจะให้เขาเท่าไหร่! ห้าสิบตำลึง! รวยแล้ว!

ฉินจินจือยิ้ม “อย่าเพิ่งดีใจไป ข้างกายข้าไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ หากเจ้าพาคนกลับมาไม่ได้…”

ประโยคถัดมาฉินจินจือไม่ได้พูด แต่หลี่จิ้นก็เข้าใจดี หากทำเรื่องที่จวิ้นจู่สั่งไม่สำเร็จ เขาก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะอยู่ข้างกายจวิ้นจู่ ก็ย่อมต้องกลับไปที่ที่เคยจากมา

แต่การอยู่ข้างกายผู้ยิ่งใหญ่คนไหน หากไร้ความสามารถก็ย่อมคว้าอนาคตไม่ได้ เขาจะต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ!

ฉินจินจือโยนป้ายคำสั่งหนึ่งชิ้นไปให้หลี่จิ้น

“นี่คือป้ายผ่านทางของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ตาแก่นั่นเห็นป้ายก็จะรู้ว่าเจ้าเป็นคนของข้า ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเจ้า”

พูดจบฉินจินจือก็กลับเข้าไปในรถม้า

“จวิ้นจู่โปรดวางใจ ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!”

ฉินจินจือเลิกม่านรถม้าขึ้นมาอีกครั้งแล้วกล่าว “ตาแก่นั่นยังมีลูกชายอีกคน ถ้าเจ้าสามารถพาเขากลับมาด้วยได้ ข้าจะเพิ่มให้อีกสิบตำลึง”

ตาของหลี่จิ้นเป็นประกาย! ต่อให้ต้องแบก! เขาก็จะแบกตาแก่นั่นกลับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยให้ได้!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง