บทที่ 82 ใต้เท้าหลี่ผู้แปลกประหลาด

อวิ๋นเชวี่ยมองแผ่นหลังที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นของหลี่จิ้นด้วยความเห็นอกเห็นใจ

ไอ้แก่แซ่เว่ยด่าน่าฟังเสียที่ไหน!

ขอไว้อาลัยให้เขาล่วงหน้าแล้วกัน

ฉินจินจือกลับจวนอ๋องพร้อมอวิ๋นเชวี่ย พอตกเย็นก็นุ่งชุดบุรุษแล้วตรงไปหอเทียนเซียงอีกรอบ

ด้วยยาของหลิวอีอี อาการบาดเจ็บของหลัวเซียงฟูดีขึ้นมาก เพียงแต่เสียงยังแหบแห้งอยู่บ้าง

"แม่เล้าหลัวนี่สมกับเป็นยอดหญิงจริงๆ บาดแผลเยอะขนาดนี้ ไม่กี่วันก็แทบจะหายดีแล้ว"

หลัวเซียงฟูสะบัดผ้าเช็ดหน้า "แน่นอน ข้าหลัวเซียงฟูมีเทวดาคุ้มครอง ดวงแข็งตายยาก!"

ฉินจินจือนั่งลงหน้าโต๊ะ "เรื่องที่ให้ไปสืบเป็นอย่างไรบ้าง"

หลัวเซียงฟูทำหน้าอยากรู้อยากเห็นทันที

"คราวที่แล้วที่เจ้าบอกว่าสงสัยว่าหลี่มี่ลูกชายของหลี่เฉาไปพัวพันเรื่องความรักข้างนอก เจ้าเดาถูกเผง!

หลี่มี่แอบพ่อเลี้ยงอนุภรรยาไว้ข้างนอก

แถมยังจัดแจงบ่าวไพร่คนรับใช้ไว้ปรนนิบัติเพียบ แม้แต่องครักษ์ก็จัดมาให้ไม่น้อย

คนของข้ากลับมารายงานว่า ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะตั้งครรภ์แล้วด้วย!"

สรุปว่าเป็นผู้หญิงจริงๆ ด้วยสินะ

คราวที่แล้วตอนฉินจินจือพาคนไปชันสูตรศพ นางก็รู้สึกแปลกใจ

ศพของหลี่มี่ชัดเจนว่ามีคนระบายความแค้นใส่

โดยเฉพาะไอ้ส่วนเจ้าโลกนั่นที่ถูกฟันขาด

แถมหลิวอีอีบอกว่าแขนซ้ายของหลี่มี่ถูกฟันหลายครั้งกว่าจะขาด

นั่นพิสูจน์ว่าคนที่ลงมือหั่นศพคนแรกมีแรงน้อยมาก

นางอดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าต้องเป็นผู้หญิงที่มีเรื่องผิดใจกับหลี่มี่เป็นคนฆ่าเขา

เพียงแต่คงมีคนช่วยนางนำศพไปโยนทิ้งที่หอเทียนเซียง

แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่แปลกที่สุด

เรื่องที่แปลกที่สุดคือตัวหลี่เฉา

เขาไม่ไปตรวจสอบสาเหตุการตายของลูกชาย เอาแต่เค้นถามหลัวเซียงฟูว่าใครเป็นคนหนุนหลัง

ไม่เหมือนคนที่อยากรู้ว่าใครเป็นฆาตกร แต่เหมือนกำลังเค้นถามว่าหลัวเซียงฟูรู้อะไรมาบ้างเสียมากกว่า

แถมยังไม่ทันปิดคดี หลี่เฉาก็นำศพลูกชายกลับจวน

ตอนที่หลิวอีอีตรวจสอบศพ บนร่างของหลี่มี่ไม่มีร่องรอยของการชันสูตรเลย

หลี่เฉาในฐานะเสนาบดีกรมอาญา การชันสูตรหาฆาตกรคือขั้นตอนแรกของการไขคดี

เขาจะไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ได้อย่างไร?

หากจะบอกว่าเสียใจจนนึกไม่ออก วันที่ฉินจินจือไปเยือนจวน ดูท่าทางเขาก็ไม่ได้สติแตกขนาดนั้น

ในบทสนทนากับนาง นอกจากความโกรธและความสงสัย ยังมีความกังวลแฝงอยู่

เขาจะกังวลเรื่องอะไร?

มุมปากของฉินจินจือยกขึ้น เรื่องราวน่าสนุกขึ้นมาแล้ว

นางหันไปมองหลัวเซียงฟู "ทางด้านองค์ชายหก ติดต่อเจ้าบ้างหรือไม่?"

หลัวเซียงฟูหัวเราะร่าเมื่อได้ยิน

"อย่าได้เอ่ยถึงเลย นับตั้งแต่ที่ทั่วเมืองหลวงลือกันว่าองค์ชายหกเป็นเจ้าของเบื้องหลังหอเทียนเซียง ไอ้โง่นั่นก็ไม่กล้าโผล่หัวมาหาข้าอีกเลย

คนของข้ากลับมารายงานวันนั้นว่า ตอนที่หยางเหวินซวนออกจากจวนองค์ชายหก เลือดท่วมหน้า สงสัยคงกลับไปร้องไห้กับเมียที่บ้านแล้วล่ะ"

ฉินจินจือหัวเราะตาม นางนึกภาพอาที่ดีของนางที่กำลังเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟออกเลย

"พรุ่งนี้ข้าตั้งใจจะไปหาเฉิงจื้อ เจ้ามีอะไรจะฝากไปให้เขาบ้างหรือไม่"

หลัวเซียงฟูไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย นางยื่นห่อผ้าให้ "หากเจ้าไม่พูด ข้าก็คงให้คนอื่นไปแล้ว"

ฉินจินจือรับห่อผ้ามา "มีอะไรจะฝากพูดไหม"

"บอกเจ้าเด็กตัวแสบให้ตั้งใจเรียนด้วย พอข้าว่างเมื่อไหร่จะไปหาเขา"

"แค่นี้?"

"แค่นี้แหละ"

ฉินจินจือถือห่อผ้าลุกขึ้นจากไป

พอออกมาจากหอเทียนเซียง ฉินจินจือมองที่อยู่ในมือที่หลัวเซียงฟูสืบมา นางต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนฆ่าหลี่มี่จริงหรือไม่

รถม้าหยุดลงที่ทางแยกถนนสายตะวันตก ฉินจินจือกับอวิ๋นเชวี่ยทะยานร่างข้ามกำแพงเข้าไปในจวนแห่งหนึ่ง

ทั้งสองคนย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบเพื่อตามหาผู้หญิงคนนั้น

จวนแห่งนี้เงียบสงบ ดูออกเลยว่าเจ้าของใส่ใจดูแลอย่างดี

ทั้งสองคนปีนขึ้นไปบนหลังคาเรือน ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา

ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดนอนปล่อยผมสยายเดินออกมาจากห้อง

ท้องของนางนูนเด่นออกมา ดูแล้วน่าจะตั้งครรภ์ได้สี่ห้าเดือนแล้ว

เห็นนางเดินเท้าเปล่ามุ่งหน้าไปทางไหนสักแห่งอย่างเร่งรีบ

ฉินจินจือกับอวิ๋นเชวี่ยสะกดรอยตามหลังหญิงคนนั้นไปอย่างเงียบกริบ

สุดท้ายนางก็วิ่งเข้าไปในลานบ้านแห่งหนึ่ง

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นในจวน "คุณหนูหายไปแล้ว! รีบหาตัวคุณหนูเร็ว!"

"คุณหนู! ท่านอยู่ที่ไหน!"

ผู้หญิงคนนั้นได้ยินเสียงเรียกแต่ก็ไม่หันหลังกลับ นางตรงดิ่งไปที่บ่อน้ำแล้วกระโดดลงไปทันที

อวิ๋นเชวี่ยเบิกตากว้าง หันมามองฉินจินจือ จะช่วยหรือไม่?

ฉินจินจือมองด้วยสายตาเรียบเฉย ก็ไม่ใช่อนุภรรยาของข้านี่

แต่พอนางเห็นว่าเสียงตะโกนยังอยู่ไกล นางจึงหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาใส่กระเบื้องมุงหลังคาไม่ไกลจนมันร่วงกราว!

โครมคราม!

"เสียงอะไรน่ะ!"

"มาจากสวนหลังจวน!"

"รีบไปดูเร็ว!"

"หลังจวนมีบ่อน้ำ คุณหนูคงไม่ได้กระโดดน้ำหรอกนะ!"

"รีบไปหาเร็ว!"

ไม่นาน สาวใช้ตัวน้อยก็พาองครักษ์กลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามา

การจมน้ำตายเป็นกระบวนการที่ทรมานมาก ต่อให้เป็นการฆ่าตัวตายก็ยังอดดิ้นรนไม่ได้

พอองครักษ์มาถึงขอบบ่อก็เห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ในบ่อ!

"รีบช่วยคุณหนูเร็ว! ช่วยคุณหนูเร็ว!"

องครักษ์คนหนึ่งรีบกระโดดลงไป ไม่นานคนที่อยู่ข้างบนก็โยนเชือกลงไปดึงทั้งคู่ขึ้นมา

ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเขียวคล้ำ ฉินจินจือเห็นว่าบนหน้าผากของนางยังพันผ้าพันแผลเอาไว้ พอโดนน้ำก็มีรอยเลือดซึมออกมา

ที่ข้อมือทั้งสองข้างก็พันผ้าเอาไว้ด้วย

ประกอบกับท่าทีที่ตัดสินใจกระโดดลงบ่อน้ำอย่างเด็ดเดี่ยว

ผู้หญิงคนนี้คิดจะฆ่าตัวตายมาตลอดหรือ?

หรือว่ากลัวความผิดจนคิดสั้น?

แต่ท่าทีของคนในจวนกลับดูเหมือนกลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นอะไรไป

"รีบตามหมอมาเร็ว! ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไป นายท่านไม่เอาพวกเจ้าไว้แน่!"

นายท่านที่สาวใช้คนนี้พูดถึงคือหลี่มี่อย่างนั้นหรือ? ข่าวการตายของหลี่มี่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว แต่จวนแห่งนี้ยังไม่ได้รับข่าว

หลี่มี่ยังมีผู้หญิงคนอื่นอีก?

แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าเล็กที่ซูบผอมของผู้หญิงคนนั้น

ดวงตาของนางปิดสนิท

ฉินจินจือขมวดคิ้วมุ่น ผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นหน้าเหลือเกิน!

รอจนทุกคนแยกย้ายไปหมด

ฉินจินจือกับอวิ๋นเชวี่ยก็ปีนออกจากจวน

"อวิ๋นเชวี่ย เจ้ามีความรู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นผู้หญิงคนนั้นที่ไหนมาก่อนหรือไม่"

อวิ๋นเชวี่ยก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่คิดอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

"ส่งคนมาจับตาดูที่นี่กับจวนหลี่ไว้"

วันต่อมา ฉินจินจือแต่งกายเป็นบุรุษมุ่งหน้าไปยังกั๋วซื่อเจี้ยน

นางเปลี่ยนไปใช้รถม้าสีดำสนิททั้งคัน ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ ของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเลย

พอมาถึงหน้ากั๋วซื่อเจี้ยนก็เป็นเวลาที่นักเรียนเลิกเรียนพอดี

เด็กหนุ่มหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเห็นรถม้าที่หน้าประตูก็วิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เขามายืนข้างม่านรถม้าแล้วร้องเรียกอย่างมีความสุข "พี่สาม!"

ฉินจินจือได้ยินเสียงก็เลิกม่านรถขึ้น มองดูเด็กหนุ่มที่รูปร่างสูงโปร่งขึ้นมากด้วยรอยยิ้ม

"ขึ้นมา"

เด็กหนุ่มขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าเบิกบาน

"พี่สาม! ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่! ข้าคิดถึงท่านจนแทบแย่!"

เด็กหนุ่มพูดพลางจะพุ่งตัวเข้าไปกอดฉินจินจือ

ฉินจินจือหัวเราะพลางห้ามไว้ "พี่สามมีแผลอยู่"

เด็กหนุ่มทำหน้าตื่นตระหนก "พี่สามไปบาดเจ็บมาได้อย่างไร!"

ฉินจินจือกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "บาดเจ็บเล็กน้อยน่ะ ว่าแต่พอดีเลย ท่านแม่ของเจ้าตัดชุดใหม่มาให้ ข้าเลยเอาติดมือมาด้วย"

หลัวเฉิงจื้อมีสีหน้าเศร้าสร้อยลงเล็กน้อย "พี่สาม ท่านแม่ทำไมถึงยุ่งตลอดเลย ข้าไม่ได้เจอหน้านางมาเกือบปีแล้ว ท่านก็ด้วย หายไปทีตั้งสามปี ข้าเกือบจะกลายเป็นเด็กไม่มีใครต้องการแล้วนะ!"

ฉินจินจือหัวเราะ "เผลอแป๊บเดียวผ่านไปสามปี เจ้าอายุสิบหกแล้วนะ ยังจะทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กสาวไปได้"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง