บทที่ 83 พอมีฝีมือหมัดมวยอยู่บ้าง

หลัวเฉิงจื้อถามฉินจินจือด้วยท่าทีสนิทสนม “พี่สาม ท่านกลับมาครั้งนี้จะจากไปอีกหรือไม่?”

ฉินจินจือยื่นกล่องใบหนึ่งให้เขาพลางยิ้ม “ก่อนเจ้าจะสอบเป็นจ้วงหยวน ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

หลัวเฉิงจื้อถามด้วยความประหลาดใจ “ให้ข้าหรือ?”

เขาเปิดกล่องออก ภายในมีฝนหมึกสีเขียวมรกตเนื้อเดียว งดงามล้ำค่า ใสสะอาดดุจหยก

ฉินจินจือกล่าวว่า “นี่คือ ‘จ้าวเหยียน’ เพียงเป่าลมใส่ก็เกิดหยดน้ำ ฝนหมึกได้เร็วโดยไม่ทำลายพู่กัน เก็บหมึกได้นานโดยไม่แห้งขอด บัณฑิตที่ใช้จ้าวเหยียนนี้สอบผ่านกันมานักต่อนัก จึงเรียกกันอีกชื่อว่า ‘จ้วงหยวนเหยียน’ พี่สามมอบสิ่งนี้ให้เจ้า ขอให้ปีหน้าเจ้าคว้าอันดับหนึ่งมาครอง!”

“ขอบคุณพี่สาม!”

หลัวเฉิงจื้อดีใจยิ่งนัก ไม่ใช่เพราะฝนหมึกนี้ล้ำค่า แต่เป็นเพราะพี่สามคาดหวังในตัวเขาไว้สูงถึงเพียงนี้

ฉินจินจือส่งหลัวเฉิงจื้อกลับไปยังบ้านที่หลัวเซียงฟูจัดเตรียมไว้ให้ทางทิศใต้ของเมืองหลวง

แม้ไม่ใหญ่โต แต่ดูออกว่าได้รับการดูแลอย่างใส่ใจ ภายในเรือนมีพ่อบ้านชราหนึ่งคน แม่ครัวหนึ่งคน บ่าวชายหนึ่งคน และสาวใช้หนึ่งคน

ทันทีที่ฉินจินจือเดินเข้าประตู สาวใช้ตัวน้อยก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ “คุณชายสาม! ท่านกลับเมืองหลวงแล้ว!”

ฉินจินจือหัวเราะ “เสี่ยวเถาโตเป็นสาวแล้วนะ”

เสี่ยวเถาดีใจมาก “คุณชายสาม ท่านกลับมาเสียที ตลอดสามปีมานี้คุณชายพูดถึงท่านตลอด วันนี้ท่านทานข้าวที่นี่นะเจ้าคะ! ข้าจะให้หม่ามาฉีทำ ‘ฉือโจวเสี่ยวเฉ่า’ เมนูโปรดของท่าน!”

ฉินจินจือพยักหน้ารับ “ได้สิ”

หลัวเฉิงจื้อดึงฉินจินจือไปที่สวนหลังบ้าน สวนนี้ไม่เหมือนกับความประณีตของโถงด้านหน้า แต่ถูกดัดแปลงเป็นลานฝึกยุทธ์ขนาดย่อม

เขาเชิญฉินจินจือนั่งลงด้านข้าง จากนั้นด้วยท่าทีองอาจผึ่งผาย เขาก็หยิบคันธนูจากชั้นวาง แล้วง้างสายเล็งไปทางฉินจินจือจนสุด!

หลัวเฉิงจื้อกล่าวด้วยสีหน้ารอคำชม “พี่สาม! ข้าดึงคันธนูหนึ่งตั้นได้แล้ว!”

ฉินจินจือพยักหน้า “ถือว่าไม่ได้เกียจคร้าน”

หนึ่งตั้นมีน้ำหนักราวหนึ่งร้อยยี่สิบชั่ง การจะดึงให้ตึงได้ต้องหมั่นฝึกฝนวันละสามร้อยครั้งติดต่อกันอย่างน้อยสามปี จึงจะทำได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

นางเดินไปที่ชั้นวาง หยิบคันธนูสองตั้นขึ้นมา ชักลูกธนูจากกระบอกออกมาดอกหนึ่ง เล็งไปยังเป้าที่อยู่ไกลออกไป สายธนูถูกดึงจนตึงชั่วพริบตา เสียงฟิ้วดังขึ้น ลูกธนูก็ปักเข้ากลางเป้าพอดี

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องซ้อมง้างคันธนูวันละห้าร้อยครั้ง จนกว่าจะดึงคันธนูสองตั้นได้!”

หลัวเฉิงจื้อมองฉินจินจือด้วยสายตาเทิดทูน แต่เขาก็ถามด้วยความสงสัย “พี่สาม ข้าไม่ได้จะสอบบู๊จ้วงหยวนเสียหน่อย ทำไมท่านถึงต้องให้ข้าเรียนวรยุทธ์ ขี่ม้า และยิงธนูด้วย?”

ฉินจินจือวางคันธนูคืนที่ “เจ้าว่าในโลกนี้คนดีหรือคนเลวมีมากกว่ากัน?”

หลัวเฉิงจื้อหัวเราะ “ย่อมเป็นคนดีสิ”

ฉินจินจือหันมามองเขา “ถ้าวันหนึ่งเจ้าได้เข้าสู่ราชสำนักจริงๆ แล้วพบเข้ากับคดีอยุติธรรมครั้งใหญ่ แต่ผู้บงการกลับเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มีอำนาจล้นฟ้า เจ้าจะเปิดโปงเขาหรือไม่?”

สีหน้าของหลัวเฉิงจื้อเคร่งขรึมขึ้น “นั่นย่อมแน่นอน หากข้าได้เข้าสู่ราชสำนัก ข้าจะต้องทำให้การปกครองโปร่งใส ไม่เกรงกลัวต่อภยันตราย หากมีเรื่องอยุติธรรมจริง ต่อให้เป็นขุนนางใหญ่โต ข้าก็จะกวาดล้างเนื้องอกของราชสำนักนี้ออกไปให้ได้!”

“แล้วถ้าขุนนางใหญ่ผู้นั้นส่งคนมาฆ่าเจ้าล่ะ?”

หลัวเฉิงจื้อถึงบางอ้อ “ข้าเข้าใจแล้วพี่สาม ท่านต้องการให้ข้าปกป้องตัวเองได้ยามมีอันตราย”

ฉินจินจือเขกหัวเขาหนึ่งที “เพื่อให้เจ้าหนีได้ทันเวลาหากมีอันตรายต่างหาก! หากชีวิตสิ้นไปแล้ว อะไรก็ไร้ความหมาย”

หลัวเฉิงจื้อลูบหัวตัวเอง “งั้นทำไมข้าถึงไม่เรียนวิชาตัวเบาล่ะ?”

“เพราะวิชาตัวเบาไม่สามารถกำจัดคนโง่ได้ รอจนเจ้าเข้าสู่ราชสำนัก เจ้าจะพบว่าคนโง่ในโลกนี้นั้นมีมากมายนัก เมื่อใดที่เจ้าพูดเหตุผลกับคนโง่ไม่รู้เรื่อง เจ้าก็ยังสามารถบอกเขาได้ว่า เจ้าพอจะมีวิชาต่อสู้ติดตัวอยู่บ้าง”

“ข้าเข้าใจแล้วพี่สาม ข้าจะตั้งใจเรียน”

หลัวเฉิงจื้อเทิดทูนฉินจินจือยิ่งนัก แม้ฉินจินจือจะอายุมากกว่าเขาเพียงสองปี แต่กลับดูเหมือนจะเก่งกาจไปเสียทุกเรื่อง! ไม่ว่าจะเป็นวิชาความรู้หรือวรยุทธ์ล้วนสามารถชี้แนะเขาได้! ฉินจินจือคือคนที่เขาเคารพศรัทธาที่สุดในโลกใบนี้แล้ว

ฉินจินจือตรวจการบ้านอย่างอื่นของหลัวเฉิงจื้ออีกเล็กน้อย ซึ่งถือว่าน่าพอใจ

ทั้งสองทานข้าวเสร็จ ฉินจินจือก็เดินตามหลัวเฉิงจื้อไปยังศาลบรรพชนหลังเล็ก ภายในมีป้ายวิญญาณตั้งอยู่ แต่ที่แปลกประหลาดคือบนป้ายนั้นไม่มีตัวอักษรใดๆ เขียนไว้เลย

หลัวเฉิงจื้อส่งธูปให้ฉินจินจือ “ท่านพ่อ พี่สามมาเคารพท่านแล้ว”

ฉินจินจือรับธูปมาแล้วคำนับอย่างนอบน้อมสามครั้ง แววตาของนางไหววูบ

หลังจากปักธูปเสร็จ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “จงตั้งใจอ่านหนังสือ ตั้งใจฝึกยุทธ์ อีกสักพักพี่สามจะมาหาเจ้าใหม่”

หลัวเฉิงจื้อก้มหน้าก้มตาเดินตามฉินจินจือออกจากบ้านไปอย่างอาลัยอาวรณ์

“กลับไปเถิด”

หลัวเฉิงจื้อถามอย่างระมัดระวัง “พี่สาม ท่านจะมาหาข้าอีกเมื่อไหร่ ยามที่ข้าคิดถึงท่าน ข้าไปหาท่านได้หรือไม่?”

พี่สามดีไปเสียทุกอย่าง แต่ไม่เคยยอมให้เขาไปหาเลย จนถึงปัจจุบัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่สามพักอยู่ที่ไหน?

ฉินจินจือมองท่าทางหงอยเหงาของเขาแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะปลดหยกที่เอวส่งให้เขา

“ตอนนี้ข้าทำงานอยู่ในจวนอ๋องเจิ้นเป่ย หากมีเรื่องอะไร ให้นำหยกชิ้นนี้ไปที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยแล้วตามหา ‘ฉินซาน’ แล้วข้าจะออกมาพบเจ้าเอง”

หลัวเฉิงจื้อดีใจขึ้นมาทันตาเห็น “ข้าจะไม่ไปรบกวนท่านพี่สามพร่ำเพรื่อ แต่ท่านต้องมาหาข้าบ่อยๆ นะ!”

ฉินจินจือยิ้ม “กลับไปได้แล้ว”

หลัวเฉิงจื้อกำหยกไว้ในมือแล้วเดินกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

หม่ามาฉีรีบเข้ามาหาหลัวเฉิงจื้อด้วยสีหน้ากังวล “คุณชาย วันที่คุณชายสามมา เขามีท่าทางไม่พอใจหรือไม่เจ้าคะ?”

หลัวเฉิงจื้อทำหน้างง “ไม่นะ มีอะไรหรือ?”

หม่ามาฉีกล่าวอย่างละอายใจ “วันนี้บ่าวได้ยินว่าคุณชายสามมา จึงเตรียม ‘ฉือโจวเสี่ยวเฉ่า’ ไว้ให้ แต่บ่าวดีใจจนลืมใส่เกลือ คุณชายสามจะหาว่าบ่าวตั้งใจละเลยเขาหรือไม่เจ้าคะ!”

หลัวเฉิงจื้อไม่ได้คิดอะไรมาก แม้เขาจะเกิดที่ฉือโจวแต่กลับไม่ชอบอาหารฉือโจวเท่าไหร่นัก ในทางกลับกันพี่สามดูจะชอบมากกว่า ดังนั้น ‘ฉือโจวเสี่ยวเฉ่า’ จานนั้นจึงวางอยู่ตรงหน้าฉินจินจือตลอด

“คงไม่หรอก ข้าเห็นพี่สามทานไปเยอะเหมือนกัน!”

หม่ามาฉียิ่งรู้สึกผิด “คงเป็นเพราะคุณชายสามรักษาน้ำใจบ่าวแน่เลย ไว้คราวหน้าคุณชายสามมาอีก บ่าวจะมาขอขมาด้วยตัวเอง!”

หลัวเฉิงจื้อไม่ได้ใส่ใจ เขาต้องรีบไปอ่านหนังสือต่อ คราวหน้าพี่สามมาเขาจะทำให้ท่านผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อกลับถึงจวน อวิ๋นเชวี่ยก็นำตัวคนผู้หนึ่งมาตรงหน้าฉินจินจือ

“เจ้าจะบอกว่า บ่าวเฝ้าบ้านหลังนั้นแอบเข้าประตูด้านหลังของจวนหลี่ แล้วหลี่เฉาก็ปลอมตัวตามบ่าวเฝ้าบ้านคนนั้นไปที่บ้านหลังนั้น?”

ฉินจินจือขมวดคิ้วแน่น นั่นหมายความว่าหลี่เฉารู้เรื่องที่หลี่มี่เลี้ยงอนุภรรยาไว้ คนที่สาวใช้คนนั้นเรียกว่า ‘ท่านพ่อ’ ไม่ใช่หลี่มี่ แต่เป็นหลี่เฉา!

หลี่เฉาร้อนรนกับหญิงผู้นี้ถึงเพียงนั้น หรือเป็นเพราะเด็กในครรภ์ของนาง?

ฉินจินจือใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “หลี่มี่แต่งงานหรือยัง?”

สายสืบส่ายหน้า “หลี่มี่เป็นบุตรชายคนเล็กของใต้เท้าหลี่ ยังไม่ได้แต่งงานขอรับ”

หลี่เฉากำลังร้อนใจกับทายาทเพียงคนเดียวของบุตรชายตัวเองหรือ? ก็ฟังดูสมเหตุสมผล แต่ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ ชอบกล

ในหัวของฉินจินจือพลันมีภาพบางอย่างแวบผ่านเข้ามา นางหันไปบอกสายสืบ “จับตาดูต่อไป มีสถานการณ์อะไรให้รีบมารายงาน”

“ขอรับ จวิ้นจู่!”

ฉินจินจือลุกขึ้นแล้วหันไปพูดกับอวิ๋นเชวี่ย “อวิ๋นเชวี่ย ไปจวนหลี่กับข้าอีกรอบ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง