บทที่ 84 เกิดปัญหาที่ใด

ฉินจินจือและอวิ๋นเชวี่ยย่างกรายเข้าไปในลานบ้านที่เคยมีโลงศพของหลี่เฉาตั้งอยู่ด้วยความคุ้นเคยประหนึ่งมาเป็นครั้งที่สอง

เพียงแต่คราวนี้ ที่นั่นกลับว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่แล้ว

แม้แต่ศาลาก็ถูกรื้อถอนจนไม่เหลือชิ้นดี

ฉินจินจือปรายตามองอวิ๋นเชวี่ยแวบหนึ่ง อวิ๋นเชวี่ยจึงทะยานร่างจากไปในทันที

ครึ่งชั่วยามต่อมา อวิ๋นเชวี่ยก็กลับมายังเรือนของหลี่มี่

นางส่ายหน้าเบาๆ

โลงศพถูกเคลื่อนย้ายออกไปจากจวนหลี่จนหมดสิ้น อีกทั้งภายในจวนยังไร้วี่แววว่าจะจัดงานศพแต่อย่างใด

ช่างน่าสนุกยิ่งนัก

คดียังไม่ทันปิด หลี่เฉากลับรีบร้อนจัดงานศพฝังร่างไปเสียแล้ว

ในเวลานั้น เสียงสนทนาดังแว่วมาจากนอกเรือน

เสียงหนึ่งสะอื้นไห้กล่าวว่า "คุณชายยังไม่ทันครบเจ็ดวันแรก นายท่านก็สั่งให้ฝังศพเสียแล้ว! ยังไม่ทันหาตัวคนร้ายพบ คุณชายของข้าก็ตายไปอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่เช่นนี้!"

"นายท่านสั่ง เจ้ากล้าขัดหรือ? คุณชายเป็นคนดีถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงมาพบเจอคนชั่วเช่นนี้ นายท่านต้องจับตัวคนร้ายให้ได้นะ!"

"อย่าให้ข้ารู้เชียวว่าใครเป็นคนฆ่าคุณชายข้า! ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยชีวิต!"

"จุ๊ๆ รีบไปที่เรือนคุณชายกันเถอะ คนโบราณกล่าวไว้ กลางคืนห้ามพูดเรื่องผี!"

ฉินจินจือหรี่ตามองคนทั้งสองพลางส่งสัญญาณมือให้อวิ๋นเชวี่ย

อวิ๋นเชวี่ยเข้าใจความหมายในทันที นางซัดฝ่ามือออกไปครั้งหนึ่ง ต้นไม้ข้างเรือนก็โอนเอนไหวไปมา ท่ามกลางความเงียบสงัดของเรือนเล็ก ดูวังเวงพิกล

บ่าวรับใช้สองคนนั้นตกใจจนสะดุ้งโหยง

อวิ๋นเชวี่ยซัดฝ่ามือออกไปอีกครั้ง คราวนี้ต้นไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง

"หน้าอกข้า… อึดอัดเหลือเกิน…" ฉินจินจือกดเสียงต่ำ แสร้งทำเป็นเสียงโหยหวนประหลาด

"กรี๊ด!!! ผีหลอก!!!" บ่าวทั้งสองคนทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวทันที

เสียงที่สะอื้นไห้เมื่อครู่เอ่ยถามด้วยความสั่นเครือ "คุณชาย! เป็นท่านหรือ? คุณชาย!"

อีกเสียงหนึ่งร้องออกมาด้วยความตระหนกสุดขีด "เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร! คุณชาย ไม่ใช่พวกข้าที่ฆ่าท่านนะ อย่ามาเอาชีวิตพวกข้าเลย!"

"หน้าอกข้า… อึดอัดเหลือเกิน…"

เสียงหนึ่งสั่นเทาพึมพำ "คุณชายบอกว่าหน้าอกของเขาถูกกดทับจนอึดอัด!"

"ต้องเป็นเพราะวันนี้ที่นายท่านสั่งฝังศพคุณชายแน่ ดินนั่นมันทับคุณชายจนหายใจไม่ออก!"

ทันใดนั้น เงินสองก้อนก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

"ไปพรวนดินให้คุณชายหน่อย หน้าอกคุณชายถูกทับจนอึดอัดมาก!"

บ่าวที่กำลังสะอื้นไห้เห็นเงินก็ร้องไห้ออกมาทันที เป็นคุณชายจริงด้วย! คุณชายดีกับเขาที่สุด ยามมีชีวิตไม่เคยทุบตี ไม่เคยด่าทอ มีของกินของเล่นอะไรก็แบ่งปันตลอด แม้แต่ตอนตายไปแล้วยังอุตส่าห์นึกถึงเขา ให้เงินรางวัลเขาเพื่อไปพรวนดิน!

"คุณชาย! ข้าน้อยจะไปพรวนดินให้ท่านเดี๋ยวนี้ขอรับ!"

บ่าวผู้นั้นไม่สนความหวาดกลัวอีกต่อไป วิ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่งทันที

ฉินจินจือและอวิ๋นเชวี่ยสบตากันแล้วติดตามไป

นี่นับว่าเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์ เมื่อครู่ฟังจากน้ำเสียง น่าจะเป็นบ่าวข้างกายของหลี่มี่ ความสัมพันธ์คงลึกซึ้งไม่น้อย ไม่รู้ว่าคนผู้นี้จะรู้อะไรเพิ่มเติมหรือไม่

บ่าวผู้นั้นถือจอบวิ่งเข้าไปในป่าไผ่หลังจวนหลี่

เห็นเพียงเนินดินเล็กๆ กองหนึ่งตั้งอยู่ตรงนั้น

ฝังศพคนแบบลวกๆ เช่นนี้จริงๆ แม้แต่ป้ายหลุมศพก็ไม่ปักไว้

บ่าวคนนั้นทั้งร้องไห้ไปทั้งพรวนดินไป ขุดอยู่ครู่ใหญ่ก็หันไปทางเนินดิน พลางร้องไห้คร่ำครวญ "คุณชาย! ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่ขอรับ!"

ฉินจินจือเกือบหลุดขำออกมา ยุคสมัยนี้ยังมีคนเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจอยู่อีกหรือ

นางเหลือบมองอวิ๋นเชวี่ย อวิ๋นเชวี่ยดีดหินใส่จนบ่าวผู้นั้นสลบไป

ทั้งสองเดินไปยังหน้าเนินดิน อวิ๋นเชวี่ยคว้าจอบจากมือบ่าวคนนั้นแล้วเริ่มขุดหลุมศพ

ไม่นานโลงไม้ก็โผล่ออกมา อวิ๋นเชวี่ยขุดต่อไปอีกสองสามครั้งจนโลงศพโผล่พ้นดิน จึงถีบฝาโลงออก

ร่างของหลี่มี่อยู่ในนั้นจริงๆ

อวิ๋นเชวี่ยขมวดคิ้ว กลิ่นเน่าเปื่อยนี้ช่างไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

ฉินจินจือกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาใด นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาส่งให้อวิ๋นเชวี่ย "ปิดบริเวณดวงตาเขาไว้"

อวิ๋นเชวี่ยปิดดวงตาที่กลวงโบ๋ของหลี่มี่ลง ในชั่วพริบตานั้นนางก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดสตรีที่อยู่ในเรือนวันนั้นถึงดูคุ้นตานัก

เมื่อปิดดวงตาของหลี่มี่ไว้ โครงหน้าของเขากับสตรีที่พยายามฆ่าตัวตายคนนั้นกลับคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด

โดยเฉพาะช่วงจมูก!

ไม่ใช่แค่สองคนนั้น แต่ยังมีอีกคน!

หลี่เฉา!

ฉินจินจือพินิจพิจารณาใบหน้าของทั้งสามคนในห้วงความคิด หากปิดดวงตาของทั้งสามคนไว้ ใบหน้าของพวกเขาช่างคล้ายคลึงกันยิ่งนัก!

สาวใช้ในเรือนเรียกสตรีผู้นั้นว่าคุณหนู เรียกหลี่เฉาว่านายท่าน เช่นนั้นสตรีผู้นั้นก็คือบุตรสาวของหลี่เฉาหรือ?

ฉินจินจือแค่นหัวเราะ "ข้าจำได้ว่าหลี่เฉามีเพียงบุตรชายสองคน ไม่มีบุตรสาว… เช่นนั้นนางก็คือบุตรนอกสมรสหรือ? อนุที่หลี่มี่เลี้ยงไว้นอกจวน แท้จริงเป็นบุตรสาวนอกสมรสของหลี่เฉาอย่างนั้นรึ?"

อวิ๋นเชวี่ยเกาหัว รู้สึกสับสนเล็กน้อย!

ฉินจินจือยิ้ม สิ่งที่หลี่เฉาต้องการปกปิด คือการที่เขามีบุตรสาวนอกสมรส หรือว่าอนุของบุตรชายแท้จริงแล้วคือบุตรสาวของตนเอง หรือว่าบุตรสาวคนนั้นตั้งครรภ์ทั้งที่ยังไม่ออกเรือน…

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด ก็ช่างน่าสนุกยิ่งนัก!

ไม่ว่าเรื่องใดถูกเปิดเผยออกไป ชื่อเสียงของเขาต้องป่นปี้ไม่เหลือซาก!

แล้วเหวยจื่อหมิงเข้ามาเกี่ยวข้องอะไรด้วย?

ฉินจินจือมีลางสังหรณ์ว่า หากนางไขปริศนานี้ได้ นางจะต้องได้รับผลตอบแทนที่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน!

ทั้งสองกลับถึงจวนอ๋อง อวิ๋นจิ่นก็ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งมาให้

"จวิ้นจู่ จดหมายจากจวนอัครเสนาบดีชุยเจ้าค่ะ"

ฉินจินจือคลี่จดหมายออกอ่านอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปถามอวิ๋นจิ่น "คนของจวนอัครเสนาบดีชุยกลับไปหรือยัง?"

อวิ๋นจิ่นส่ายหน้า "บ่าวคนนั้นบอกว่าคุณหนูของพวกเขาให้เขารอคำตอบจากจวิ้นจู่อยู่ที่หน้าประตูเจ้าค่ะ"

"บอกเขาไปว่า ราชโองการปลดคำสั่งกักบริเวณจะส่งไปถึงจวนอัครเสนาบดีชุยในวันพรุ่งนี้!"

มาถึงได้ไม่ถือว่าช้า

หากเป็นผู้อื่น อัครเสนาบดีชุยคงไม่คิดใส่ใจ

แต่หากเป็นตู้จ้ง นั่นถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับเขาอย่างยิ่ง!

ยิ่งถูกกักบริเวณในจวนนานขึ้นเท่าใด สถานการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายลงเท่านั้น

อัครเสนาบดีชุยผู้นี้คงนั่งไม่ติดแล้ว

ยามนี้ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดเพียงสายลมตะวันออกที่จะพัดมาจากเจียงหนานเท่านั้น!

ยามที่หลิวอีอีเดินเข้ามา เห็นฉินจินจือกรอกยาเม็ดใส่ปากถึงสองเม็ดรวด นางก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

นางเดินปราดเข้าไปจับชีพจรที่ข้อมืออีกฝ่ายพลางเอ่ย "เหตุใดเจ้าถึงกินยาเพิ่มเป็นสองเท่าอีกแล้ว! ยานี้ก็แทบประคองอาการเจ้าไม่ได้แล้วไม่ใช่รึ?"

ครู่หนึ่ง หลิวอีอีกล่าวด้วยความกังวลใจอย่างถึงที่สุด "หรือว่าสัมผัสการรับกลิ่นของเจ้าก็เริ่มมีปัญหาแล้ว!"

ฉินจินจือนึกถึงศพของหลี่มี่ นึกถึงสภาพที่อวิ๋นเชวี่ยรับรู้กลิ่นได้ แต่นางกลับไม่ได้กลิ่นอะไรเลย

หลิวอีอีเห็นท่าทางของนางก็รู้ทันทีว่าตนทายถูก

"เช่นนี้จะทำอย่างไรดี! หากประสาทสัมผัสทั้งห้าของเจ้าเลือนหายไปทั้งหมด ต่อให้หาหญ้าหลานจือพบ ก็คงสายเกินแก้แล้ว! เหตุใดถึงเร็วเช่นนี้!"

หลิวอีอีเดินวนไปมาด้วยความร้อนรน

คนที่ส่งไปตามหาจริงจังกันบ้างหรือไม่! เหตุใดถึงยังหาไม่พบเสียที!

ฉินจินจือกลับทำใจได้สบายๆ "เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใด?"

เรื่องที่นางจะตายเมื่อไหร่ นางล้วนยอมรับได้ทั้งสิ้น

เดิมทีหลิวอีอีตั้งใจจะมาถามเรื่องสำนักหมอหลวง แต่ยามนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของฉินจินจืออีกแล้ว

ตามที่นางคาดการณ์ไว้ ฉินจินจือควรจะเริ่มมีอาการประสาทสัมผัสทั้งห้าเลือนหายไปอย่างน้อยต้องอีกหนึ่งปี ไม่รู้ว่าจุดไหนที่ผิดพลาดไป ประสาทสัมผัสของฉินจินจือถึงเริ่มบกพร่องไปถึงสามส่วนแล้ว!

กระนั้นฉินจินจือยังทำตัวเรื่อยเปื่อย วิ่งวุ่นไปทั่ว!

ยังมีหน้ามาทำลายชีวิตคนอื่นโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าอีก!

บ้าชัดๆ คนวิปริต!

ไม่ได้ นางจะรอต่อไปไม่ได้แล้ว ยามนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่ากับการรักษาชีวิตของฉินจินจือเอาไว้!

หลิวอีอีหมุนตัวเดินจากไป

ฉินจินจือชะงัก "เจ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเจ้ามาหาข้าเรื่องอะไร!"

"ไม่สำคัญ!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง