บทที่ 85 ฉวี่หลางตัน

จ้าวอู๋จี๋ก้าวออกจากศาลต้าหลี่ก็เห็นหลิวอีอีเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตู ทันทีที่นางเห็นเขาเดินออกมา ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปหาทันที

“ใต้เท้าจ้าว!”

จ้าวอู๋จี๋ไม่เห็นเงาของฉินจินจือจึงเอ่ยถาม “จวิ้นจู่มีเรื่องอันใดให้แม่นางหลิวมาบอกกระนั้นหรือ?”

หลิวอีอีหันมองรอบกายก่อนจะลากจ้าวอู๋จี๋ไปด้านข้าง

“ไม่ใช่จวิ้นจู่ที่หาท่าน แต่เป็นข้าต่างหาก!”

จ้าวอู๋จี๋แปลกใจเล็กน้อย เขาไม่ค่อยคุ้นเคยกับแม่นางหลิวผู้นี้เท่าใดนัก

หลิวอีอีลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า “ข้ามีเรื่องอยากขอให้ใต้เท้าจ้าวช่วย! หากท่านช่วยข้า หลิวอีอีจะเป็นหนี้บุญคุณท่านคนหนึ่ง!”

…

หลิวอีอีมาถึงหน้าโรงหมอแห่งหนึ่ง เดินวนไปวนมาอยู่ครู่หนึ่ง

คล้ายกำลังเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง แล้วจึงก้าวเท้าเข้าไปในร้าน

เด็กรับใช้หน้าร้านพอเห็นหลิวอีอีก็ร้องขึ้นทันที “คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว!”

พอได้ยินเสียง ชายหนุ่มท่าทางปัญญาชนก็รีบเดินออกมาจากห้องด้านใน

“ศิษย์น้อง!”

หลิวอีอีเห็นใบหน้าชายหนุ่มก็ไม่ได้แสดงท่าทีกระตือรือร้นนัก เพียงแต่เอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหมายจะกุมมือหลิวอีอีแต่ถูกนางเบี่ยงตัวหลบไปอย่างแนบเนียน

“อาจารย์คิดถึงเจ้ามาก ข้าก็ด้วย สามปีที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา? อาจารย์เห็นจดหมายที่เจ้าทิ้งไว้ก็โกรธอยู่นานเลย”

หลิวอีอีกล่าวเรียบๆ ว่า “ศิษย์พี่ เรื่องสัพเพเหระเอาไว้คุยกันทีหลัง ข้าอยากพบท่านพ่อ”

ชายหนุ่มรีบพูดทันที “ใช่ๆ อาจารย์เห็นเจ้ากลับมาต้องดีใจมากแน่! อาจารย์อยู่ที่สวนหลังบ้าน ข้าจะพาเจ้าไปเดี๋ยวนี้!”

หลิวอีอีตามชายหนุ่มมาที่สวนหลังบ้าน

ชายชราท่าทางเซียนกำลังตากสมุนไพรอยู่

“อาจารย์ ข้าบอกแล้วว่าให้พวกเด็กๆ ทำไป ท่านจะลงมือเองทำไมอีก!”

ชายชราหันหลังให้ทั้งคู่ “สมุนไพรพวกนี้หายาก เด็กพวกนั้นทำอะไรไม่ระวัง สู้ข้าตากเองไม่ได้หรอก”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงยินดี “อาจารย์ ท่านดูสิว่าใครกลับมา?”

ร่างของชายชราหยุดชะงัก ในมือยังถือกระด้งใส่สมุนไพรไว้

เขาค่อยๆ หันกลับมา ก็เห็นหลิวอีอียืนอยู่หลังชายหนุ่ม

“ท่านพ่อ! ไม่เจอกันสามปี ท่านสบายดีไหม”

ชายชราหันหัวกลับไปอีกทาง “ยังไม่ตายหรอก ไม่รู้ลมอะไรหอบเอาท่านหมอเทวดาหลิวมาถึงไป๋เฉ่าถังของข้าได้”

หลิวอีอีได้ยินคำพูดชายแก่ก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป “ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านมียาฉวี่หลางตันหนึ่งเม็ด ท่านได้มาโดยบังเอิญตอนอยู่ชายแดน ไม่ว่าจะโดนพิษอะไร แค่กินยานี้เข้าไปก็ต่อชีวิตได้สามปี ข้าต้องการฉวี่หลางตัน!”

ชายชราได้ยินดังนั้นก็โยนกระด้งในมือลงบนชั้นวางอย่างแรง

“สามปีก่อนเจ้าหนีออกจากบ้านโดยไม่บอกกล่าวสักคำ พอกลับมาก็มาขอฉวี่หลางตันจากข้า เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่าถ้าไม่ได้เป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้าจะไม่ยอมหยุด? เป็นยังไงล่ะ? ท่านหมอเทวดาหลิวก็มีพิษที่แก้ไม่ได้เหมือนกันหรือ?”

หลิวอีอีไม่สนใจคำถากถางของเขา “ต้องทำอย่างไรท่านถึงจะให้ฉวี่หลางตันกับข้า!”

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นทั้งคู่เริ่มเปิดศึกกัน จึงรีบก้าวเข้ามา “ศิษย์น้อง เจ้าพบเจอปัญหาอันใดอยู่หรือ? เหตุใดต้องเอาฉวี่หลางตันให้ได้ มีคนถูกพิษหรืออย่างไร? สู้เจ้าพาคนผู้นั้นมา แล้วข้ากับท่านอาจารย์จะ…”

“ศิษย์พี่คิดว่าวิชาแพทย์ของท่านเก่งกาจกว่าข้าอย่างนั้นหรือ?”

ชายหนุ่มได้ยินเข้าก็ชะงัก สีหน้าซีดลงเล็กน้อย

ชายชราได้ยินดังนั้นก็ตะโกนขึ้นทันที “เจ้าพูดจากับศิษย์พี่เช่นนี้ได้อย่างไร! เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามปีมานี้ ไป๋เฉ่าถังดูแลจัดการโดยจวิ้นเซิงมาตลอด…”

“นี่มิใช่สิ่งที่ท่านต้องการอยู่แล้วหรือ?”

ชายชราอึ้งงันไป

แววตาของหลิวอีอีเย็นชาลง “ตอนนั้นท่านรังเกียจที่ข้าเป็นสตรี ไม่ยอมถ่ายทอดวิชาของไป๋เฉ่าถังให้ข้า บอกว่าสตรีมิอาจเป็นหมอที่ดีได้ วิชาแพทย์ตระกูลหลิวของเรา ท่านก็ถ่ายทอดให้ศิษย์พี่ฟางไปจนหมดสิ้นแล้ว การดูแลไป๋เฉ่าถังจึงเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว มิใช่หรือ!”

หลิวหยวนชิงคำรามลั่น “เจ้าพูดกับพ่อบังเกิดเกล้าเช่นนี้หรือ? ข้าสั่งสอนเจ้ามาแบบนี้หรืออย่างไร!”

หลิวอีอีแค่นยิ้ม “ท่านพ่อ ท่านลืมไปแล้วหรือ ทุกสิ่งที่ข้ามีในวันนี้ มิใช่สิ่งที่ท่านสอนสักนิด!”

“ไสหัวไป! ข้าไม่มีลูกสาวเช่นเจ้า!”

หลิวอีอีมิได้จากไป นางจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธของชายชราพลางกล่าว “หากท่านมอบฉวี่หลางตันให้ข้า ข้าจะยอมแต่งงานกับศิษย์พี่ฟาง ต่อไปจะอยู่เหย้าเฝ้าเรือน ไม่แตะต้องเรื่องรักษาคนอีกต่อไป”

หลิวหยวนชิงมองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ “จริงหรือ?”

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน หลิวอีอีที่หนีออกจากบ้านไป ก็เพราะถูกบิดาบังคับให้แต่งงานกับฟางจวิ้นเซิงนั่นเอง!

“ท่านบอกมาว่าจะตกลงหรือไม่! หากไม่ตกลง ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

เห็นหลิวหยวนชิงยังคงเงียบ หลิวอีอีขบฟันแน่น หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไปจริงๆ

“เดี๋ยว!”

หลิวอีอีหยุดเท้า หันกลับไปมองหลิวหยวนชิง

เห็นหลิวหยวนชิงเอ่ยอย่างเชื่องช้า “วันที่ห้าเดือนหน้าเป็นวันมงคล กำหนดวันแต่งงานเป็นวันนั้น หลังเสร็จพิธี ข้าจะมอบฉวี่หลางตันให้เจ้า”

หลิวอีอีขมวดคิ้วถาม “ท่านรับปากแล้วนะ?”

หลิวหยวนชิงแค่นเสียง “ข้าเป็นถึงอาจารย์ พูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว!”

หลิวอีอีแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ จากนั้นถอนหายใจ “ได้ ข้าตกลงตามท่าน แต่ข้าต้องขอดูฉวี่หลางตันก่อน หากข้าแต่งกับศิษย์พี่ฟางแล้วท่านกลับไม่มีฉวี่หลางตันให้ ข้าจะทำอย่างไร?”

หลิวหยวนชิงโกรธจนหอบหายใจแรง “ลูกอกตัญญู! จวิ้นเซิง ไปหยิบฉวี่หลางตันมาให้ดูหน่อย!”

ฟางจวิ้นเซิงแทบไม่อยากจะเชื่อหู ศิษย์น้องที่หนีออกจากบ้านไปสามปี พอกลับมาถึงก็บอกว่าจะแต่งงานกับเขาแล้ว!

ชายหนุ่มยืนโง่งมหัวเราะร่าอยู่กับที่

“จวิ้นเซิง! จวิ้นเซิง!”

ฟางจวิ้นเซิงใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะรู้สึกตัว “ยังจะยืนบื้ออยู่อีก! รีบไปเอาฉวี่หลางตันมาให้เขาสิ เผื่อคนอื่นจะหาว่าข้าเป็นพ่อประสาอะไร ถึงได้หลอกลวงเด็ก!”

“ขอรับ!”

ฟางจวิ้นเซิงรีบวิ่งเหยาะๆ ไปยังห้องเก็บยา

ไม่นานนักเขาก็ถือกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ กลับออกมา

“ศิษย์น้อง นี่ของเจ้า”

หลิวอีอีเปิดกล่องออก เห็นยาเม็ดสีดำสนิทวางอยู่ข้างใน

ไม่มีกลิ่นสมุนไพร แต่กลับมีกลิ่นหอมประหลาดเข้มข้นโชยออกมา

ฉวี่หลางตันของจริง!

ฉินจินจือรอดแล้ว!

เพียงกินยานี้เข้าไป ฉินจินจือก็จะต่อชีวิตได้อีกอย่างน้อยสามปี!

สามปีเชียวนะ! นางไม่เชื่อหรอกว่าจะปรุงยาแก้พิษไม่ได้ จะหาหญ้าหลานจือไม่พบ!

หลิวอีอีโผเข้ากอดหลิวหยวนชิง “ท่านพ่อ! ขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ!”

หลิวหยวนชิงเห็นท่าทางอ่อนลงของลูกสาว หัวใจก็พลอยอ่อนยวบตามไปด้วย

“พ่อทำไปก็เพื่อตัวเจ้าเองทั้งนั้น”

“เจ้าตั้งใจรอแต่งงานอยู่ที่บ้านเถอะ ต่อไปกับจวิ้นเซิงก็ใช้ชีวิตให้ดี พอเจ้ากับจวิ้นเซิงแต่งงานกัน ก็ถือว่าสืบทอดไป๋เฉ่าถังนี้แล้ว หากเจ้าอยากรักษาคนจริงๆ ก็เปิดห้องตรวจเพิ่มอีกห้องที่ด้านในเถิด พ่อจะไม่ห้ามเจ้าอีก!”

หลิวหยวนชิงเองก็ถูกนิสัยดื้อรั้นของหลิวอีอีทำเอาหวาดกลัวเหมือนกัน จึงได้ยอมอ่อนข้อให้เป็นครั้งคราว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีวันยอมให้หลิวอีอีตรวจรักษาคนไข้แน่!

แต่หลิวอีอีหนีออกจากบ้านไปสามปี ไร้ข่าวคราว เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ เขาเหลือลูกสาวคนนี้เพียงคนเดียว จะไม่คิดถึงได้อย่างไร

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”

หลิวอีอีจับข้อมือหลิวหยวนชิงแล้วยิ้มเอาใจ

ขณะมองดูฟางจวิ้นเซิงเก็บยาฉวี่หลางตันกลับเข้าห้องเก็บยา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวอีอีก็ค่อยๆ จางหายไป

ฉินจินจือ คราวนี้เจ้าเป็นหนี้บุญคุณแม่นางผู้นี้ก้อนโตเชียว!

เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง