บทที่ 86 ของในบ้านข้า ข้าจะใช้แล้วมันทำไม

จ้าวอู๋จี๋จ้องตาหลิวอีอี “แม่นางหลิว สิ่งที่เจ้าพูดกับท่านพ่อเมื่อครู่ ข้าได้ยินหมดแล้ว ทำเช่นนี้จะดีหรือ?”

หลิวอีอีกล่าวเสียงต่ำ “ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก”

“แต่ว่า…”

“เบาเสียงหน่อยสิ! หากเจ้าทำพ่อข้าหรือศิษย์พี่ตื่นขึ้นมา ข้าจะขโมยยาได้อย่างไร!”

จ้าวอู๋จี๋โอบเอวหลิวอีอี ยืนอยู่หน้าหน้าต่างชั้นสามของหอเก็บยา

หลิวอีอีเร่งเสียงเบา “เร็วเข้า พาข้าเข้าไป!”

จ้าวอู๋จี๋ถึงกับพูดไม่ออก รองเจ้ากรมศาลต้าหลี่ผู้สูงส่งอย่างเขา กลับต้องมาเป็นโจรทุกวันเนี่ยนะ

เขาใช้เครื่องมืองัดกลอนหน้าต่างเบาๆ จนเปิดออก

ก่อนจะผลักหน้าต่างแล้วโผตัวพาหลิวอีอีโดดเข้าไปข้างใน

พอเท้าแตะพื้น หลิวอีอีก็ควักถุงไฟออกมาจุดตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆ

จากนั้นนางก็ล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ

พอดึงจุกขวดออก ก็เห็นแมลงตัวน้อยบินพึ่บออกมา

จ้าวอู๋จี๋ถามอย่างสงสัย “แม่นางหลิว เจ้าทำอะไรน่ะ?”

หลิวอีอีถือตะเกียงเดินตามแมลงตัวนั้นไปพลางเอ่ย “ข้าทากลิ่นหอมพันลี้ไว้ที่กล่องยาฉวี่หลางตัน แมลงนี่กินกลิ่นหอมพันลี้เป็นอาหาร ตราบใดที่ยาฉวี่หลางตันยังอยู่ในห้องนี้ ข้าก็แค่ตามมันไปก็จะเจอมันเอง!”

จ้าวอู๋จี๋ทึ่ง “มีของแบบนี้ด้วยหรือ! ตกลงเจ้าจะมาขโมยยาจริงสินะ?”

หลิวอีอีจิ๊ปาก “นี่บ้านข้า ของในบ้านข้า ข้าจะหยิบไปจะเรียกว่าขโมยได้ยังไง! ท่านพ่อมีลูกสาวคนเดียว ของของเขาก็คือของของข้า!”

จ้าวอู๋จี๋ฟังแล้วก็ขำออกมา “แต่ฟังจากที่เจ้าพูดเมื่อตอนบ่าย ดูเหมือนท่านพ่อจะส่งต่อไป๋เฉ่าถังให้ศิษย์พี่ของเจ้า ถ้าอย่างนั้นยานี่ก็ตกเป็นของศิษย์พี่เจ้าแล้วมิใช่หรือ”

“ท่านพ่อแค่ส่งต่อร้านยาให้เขา ไม่ได้บอกว่าจะยกสมบัติทั้งหมดให้เขาสักหน่อย! ท่านพ่อข้าไม่ได้เลอะเลือนนะ!”

แมลงตัวน้อยบินไปวนเวียนอยู่เหนือกล่องไม้ใบหนึ่งไม่ยอมห่าง

หลิวอีอีทำหน้าดีใจ “เจอแล้ว!”

นางรีบวิ่งไปเปิดกล่องไม้ ในนั้นมียาฉวี่หลางตันอยู่จริงๆ

จ้าวอู๋จี๋มองหลิวอีอีที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบของใส่แขนเสื้อแล้วหัวเราะ “แม่นางหลิว เจ้าไม่เหมือนสตรีคนอื่นที่ข้าเคยพบเลยนะ ข้ายังนึกว่าเจ้าจะยอมแต่งงานเพื่อแลกกับยานี่เสียอีก”

หากนางใช้เรื่องแต่งงานไปแลกยาจริง เกรงว่าฉินจินจือคงได้คว้ากระบี่แทงนางตาย แล้วแทงตัวเองตายตามให้จบๆ กันไปทั้งคู่นั่นแหละ

หลิวอีอีไม่รู้ว่าฉินจินจือบอกความลับเรื่องพิษปี้ลั่วกับจ้าวอู๋จี๋ไปมากน้อยแค่ไหน จึงไม่ได้พูดถึงเรื่องพิษ

“แม่นางผู้นี้จะเป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้า ให้ข้าแต่งงานน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ!”

“แต่โบราณว่าไว้ คำสั่งบิดามารดา คำแนะนำของแม่สื่อ เรื่องแต่งงานอย่างไรก็ต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพ่อแม่!”

หลิวอีอีมองค้อนจ้าวอู๋จี๋ “ใต้เท้าจ้าวอายุยังน้อย เหตุใดความคิดถึงได้หัวโบราณคร่ำครึเยี่ยงคนแก่นัก?”

จ้าวอู๋จี๋ลูบจมูกตัวเอง “พ่อแม่รักมากจึงเข้มงวดมาก ก็เพื่อความหวังดีต่อบุตรหลานทั้งนั้น”

หลิวอีอีทำท่าหยุด “ฉินจินจือเคยพูดประโยคหนึ่งไว้ คำว่าหวังดีที่ออกมาจากปากคนอื่นน่ะ เป็นแค่คำลวงทั้งเพ ข้าว่านางพูดถูกเป๊ะเลย เรื่องอะไรจะดีหรือไม่ดี ข้ารู้ตัวข้าดี ต้องให้คนอื่นมาบอกทำไม!”

จ้าวอู๋จี๋เห็นท่าทางเอาแต่ใจของหลิวอีอีแล้วขำ “คำพูดของจวิ้นจู่มีเหตุผลเสมอแหละ”

“นางไม่ได้อยู่ตรงนี้ เจ้าประจบประแจงไปนางก็ไม่ได้ยินหรอก เอาเถอะ รีบไปๆ เดี๋ยวท่านพ่อจับได้”

จ้าวอู๋จี๋โอบเอวหลิวอีอีทะยานออกจากไป๋เฉ่าถัง

ระหว่างทางหลิวอีอีตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “ใต้เท้าจ้าว บุญคุณครั้งนี้ข้าติดค้างเจ้าแล้ว เอาเป็นว่าหลังจากนี้ ต่อให้ต้องลุยไฟลุยน้ำ… อื้ม… ช่างเถอะ เอาเป็นว่าวันหน้าหากเจ้าป่วยไข้มาหาข้า ข้าจะรักษาให้ฟรีเป็นการตอบแทน! ส่วนเรื่องลุยไฟลุยน้ำอะไรนั่น ข้าไม่ไหวจริงๆ”

จ้าวอู๋จี๋หัวเราะ “ตกลงตามนี้ ค่ารักษาของหมอเทวดาอันดับหนึ่งในอนาคตคงแพงน่าดู เห็นทีข้าจะกำไรแล้ว แต่ว่าข้าก็นึกไม่ถึงจริงๆ ว่ามือเทวดาเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวงอย่างท่านหมอหลิวหยวนชิงจะเป็นท่านพ่อของเจ้า สมกับที่เป็นตระกูลแพทย์โดยแท้”

หลิวอีอีทำหน้าเชิด “วิชาแพทย์ของข้าไม่เกี่ยวกับท่านพ่อสักนิด วิชาของข้าข้าศึกษาเองทั้งนั้น”

จ้าวอู๋จี๋แปลกใจ “ทำไมล่ะ?”

หลิวอีอีสะบัดมือ “เฮ้อ ก็เรื่องเดิมๆ นั่นแหละ วิชาไม่ส่งต่อให้สตรี สตรีเป็นหมอไม่ได้ ท่านพ่อเลยถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้ศิษย์พี่ข้าน่ะสิ”

จ้าวอู๋จี๋ไม่ได้ปลอบใจ กลับมองนางด้วยสายตาเลื่อมใส “ถ้าอย่างนั้นแม่นางหลิวเจ้าก็เก่งกาจมากนะ ศึกษาเองได้ถึงขั้นนี้!”

หลิวอีอีสะบัดผม “นี่แหละที่เรียกว่าอัจฉริยะ!”

จ้าวอู๋จี๋ถามอย่างกังวล “ยานี่ล้ำค่าขนาดนี้ เจ้าขโมย… แอบเอามาแบบนี้ ท่านพ่อเจ้าจะไหวหรือ?”

หลิวอีอีทำหน้าเหมือนรู้ล่วงหน้า “วันนี้ข้าแอบจับชีพจรเขาแล้ว สุขภาพแข็งแรงดี เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้เขาโมโหจนล้มหมอนนอนเสื่อหรอก”

จ้าวอู๋จี๋พยักหน้าอย่างโล่งใจ ทั้งสองมาถึงหน้าจวนอ๋องเจิ้นเป่ยแล้ว

“แม่นางหลิว ถึงจวนอ๋องเจิ้นเป่ยแล้ว ข้าขอตัวลา”

หลิวอีอีคารวะ “วันนี้ขอบพระคุณใต้เท้าจ้าวมาก! วันหน้าข้าจะตอบแทนให้อย่างงาม!”

หอเก็บยานั่นถ้าไม่มีจ้าวอู๋จี๋ นางปีนขึ้นไปไม่ได้แน่!

จ้าวอู๋จี๋พยักหน้าทีหนึ่ง แล้วทะยานร่างหายไป

หลิวอีอีรีบร้อนวิ่งไปที่เรือนของฉินจินจือ

ฉินจินจือยังไม่นอน เห็นหลิวอีอีมาหาดึกดื่นก็แปลกใจ “คนในจวนไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้เจ้าไม่กลับมา?”

หลิวอีอีหยิบฉวี่หลางตันออกมาอวดประหนึ่งของล้ำค่า “แท่น แทน แท๊น! ดูสิ นี่คืออะไร?”

ฉินจินจือหัวเราะขำ “แม่นางหมอเทวดาหลิว ช่วยบอกข้าทีว่านี่คืออะไร?”

หลิวอีอีเปิดกล่อง “นี่คือยาฉวี่หลางตัน ยาศักดิ์สิทธิ์แดนไกลที่สูญหายไปนาน ไม่ว่าเจ้าจะโดนพิษอะไรมา เพียงแค่กินยานี้เข้าไป ก็สามารถกดพิษเอาไว้และต่อชีวิตให้เจ้าได้อีกสามปี”

ฉินจินจือถึงบางอ้อ ที่แท้วันนี้หลิวอีอีรีบร้อนจากไปเพราะเรื่องนี้นี่เอง

“ได้มาจากไหน?”

“ของท่านพ่อข้า”

“ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่าถ้าไม่ได้เป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งใต้หล้าจะไม่กลับบ้านหรอกรึ?”

“ก็หญ้าหลานจือมันหายากเกินไป แล้วพิษเจ้าก็กำเริบเร็วเหลือเกิน ถ้าไม่มีฉวี่หลางตัน เจ้ามีเวลาเหลือไม่ถึงสองเดือนแล้วนะ”

“ท่านพ่อเจ้าให้มาง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?”

หลิวอีอีลูบจมูก “ข้าบอกว่าถ้าให้ยาฉวี่หลางตันมา ข้าจะยอมแต่งงานกับศิษย์พี่”

ฉินจินจือหรี่ตาลง ปล่อยกลิ่นอายอันตรายออกมา

หลิวอีอีรีบพูด “หลอกเขาหรอกน่า ข้าให้ใต้เท้าจ้าวพาไปขโมยมาต่างหาก ของในบ้านข้า ข้าเอามาใช้ก่อนจะเป็นไรไป! เจ้ากินเร็วเข้า!”

ฉินจินจือยังคงจ้องนาง

หลิวอีอีพูดซ้ำอย่างจริงจัง “ขโมยมาจริงๆ เจ้ากินเถอะ ไม่ไหวจริงๆ พรุ่งนี้เจ้าก็ส่งเงินไปที่ไป๋เฉ่าถัง ถือว่าเราซื้อมาละกัน”

ฉินจินจือได้ยินดังนั้นจึงหยิบยาฉวี่หลางตันเข้าปาก

หลิวอีอีหัวเราะร่า “ยานี่ ค่าตัวเท่ากับเรือนสามชั้นเลยนะ!”

ฉินจินจือกลืนยาลงคอ แล้วเลิกคิ้ว “พรุ่งนี้ข้าส่งเงินไปที่ไป๋เฉ่าถัง นี่ก็เท่ากับข้าซื้อเองไม่ใช่หรือ!”

หลิวอีอีเต้นเร่า “คนหน้าไม่อาย! คนร้ายกาจ!”

ทว่า ยาฉวี่หลางตันสมกับเป็นยาลับจากแดนไกลจริงๆ

พอฉินจินจือกลืนลงไป พลันรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดจางๆ ที่สัมผัสได้ทางจมูก

ทันใดนั้น นางก็กระอักเลือดดำออกมาคำหนึ่ง ก่อนภาพตรงหน้าจะมืดดับไป

ฉินจินจือหมดสติลง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง