บทที่ 87 ฝ่าบาทเห็นกระหม่อมเป็นคนบ้างไหม

ยามที่ฉินจินจือฟื้นสติขึ้นมา สิ่งแรกที่รับรู้คือรสคาวเลือดเข้มข้นในปาก

นางขมวดคิ้วลืมตาขึ้น กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารพลันโชยมาปะทะจมูก

ฉินจินจือเอียงคอไปมอง เห็นหลิวอีอีกับอวิ๋นจิ่นกำลังใช้พัดโบกกลิ่นหอมจากจานอาหารบนโต๊ะมาทางนาง ทั้งสองมองนางด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น หลิวอีอีถึงกับโบกมือตรงหน้าจมูกนาง

“ได้กลิ่นอะไรบ้างหรือไม่?”

ฉินจินจือยันกายลุกขึ้นนั่ง อวิ๋นเกอรีบกุลีกุจอเข้ามาสวมรองเท้าให้นาง

“ห้องเครื่องเล็กทำข้าวอบแปดสมบัติซีอิ๊วหรือ?”

หลิวอีอีตาวาว รีบเข้ามาลากนางไปที่โต๊ะ “ลองชิมดูสิ!”

ฉินจินจือเลิกคิ้วขึ้น ในเมื่อประสาทการรับกลิ่นฟื้นกลับมาแล้ว สัมผัสส่วนอื่นที่หายไปเล่า ฟื้นกลับมาด้วยหรือไม่?

นางนั่งลงที่โต๊ะ คีบไก่ผัดหน่อไม้จีนชิ้นหนึ่งเข้าปาก จากนั้นก็ไล่คีบอาหารทุกอย่างบนโต๊ะเข้าปากทีละจาน

หลิวอีอีลุ้นจนตัวเกร็ง ไฉนฉินจินจือถึงไม่มีปฏิกิริยาใดเลย? หรือว่าการรับรสจะไม่ฟื้นคืนมา?

ฉินจินจือวางตะเกียบลง “จานนี้เค็มไป จานนี้หวานไป จานนี้เปรี้ยวไป แล้วน้ำแกงนี่มันรสชาติเฮงซวยอะไรกัน? ให้ห้องเครื่องเปลี่ยนคนทำซะ!”

อวิ๋นจิ่นโผเข้ากอดฉินจินจือ “จวิ้นจู่! การรับรสของท่านฟื้นแล้ว! ดีเหลือเกิน!”

คนอื่นๆ ในห้องต่างถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลิวอีอีถึงกับทรุดกายลงบนเก้าอี้ “ในที่สุดก็หายดีแล้ว! ข้าเกือบตายเพราะตกใจแทบแย่!”

เมื่อวานตอนที่ฉินจินจือกระอักเลือดจนหมดสติไป อวิ๋นเชวี่ยแทบจะสังหารนางเสียให้ได้ ถ้ามิใช่เพราะนางมีสติมั่นคง ซื่อสัตย์ และกล้าหาญ… เอาเถอะ ถ้ามิใช่เพราะอวิ๋นจิ่นและคนอื่นๆ ช่วยห้ามไว้ อวิ๋นเชวี่ยคงฆ่านางไปแล้วจริงๆ!

ฉินจินจือยิ้มพลางตบไหล่อวิ๋นจิ่นเบาๆ “ส่งเงินหนึ่งแสนตำลึงไปให้ท่านหมอหลิวแห่งไป๋เฉ่าถัง หากพวกเขาถามขึ้นมา ก็บอกว่าเป็นของหลิวอีอี”

หลิวอีอีรีบนับนิ้วขึ้นมาทันที หนึ่งแสนตำลึง!

“เอาล่ะ ตอนนี้ข้าจะกลับไปสืบทอดกิจการตระกูลแล้ว!”

ฉินจินจือกล่าวด้วยท่าทางสบายอารมณ์ “เงินก้อนนั้นจ่ายแทนเจ้า จำไว้ให้ดี เจ้าติดหนี้ข้าหนึ่งแสนตำลึง”

หลิวอีอีมองฉินจินจือราวกับเห็นผี “เจ้ายังมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่? ยานั่นมันลงท้องสุนัขไปแล้วหรืออย่างไร?”

ฉินจินจือมองหลิวอีอีด้วยสายตายียวนแล้วหัวเราะ “เจ้าเพิ่งรู้จักข้าวันแรกหรือไร? มโนธรรมน่ะรึ? ข้าเคยมีสิ่งนั้นด้วยหรือ?”

หลิวอีอีสูดลมหายใจเข้าลึก กดจุดเหรินจงตัวเองรัวๆ สวรรค์โปรดส่งสายฟ้ามาฟาดไอ้คนสารเลวนี่ให้ตายทีเถอะ!

ทันใดนั้น เสียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งดังมาจากหน้าประตู

“จวิ้นจู่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงครอบครัว ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านแม่ทัพเตี่ยน และท่านแม่ทัพฝูพากันพาครอบครัวมาถึงแล้ว ท่านอ๋องให้บ่าวมาเรียนเชิญท่านเจ้าค่ะ”

พออวิ๋นจิ่นได้ยินคำว่าครอบครัวก็กลอกตา “พวกตัวน่ารำคาญนั่นมาอีกแล้ว”

ฉินจินจือลุกขึ้น “งั้นก็ไปกันเถอะ”

กล่าวจบนางก็พาสาวใช้ทั้งสี่มุ่งหน้าไปยังโถงรับรอง ยังไม่ทันถึงโถงรับรอง ก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างอวดดีแว่วมา

“ดอกไม้นี่ข้าไม่ชอบ ย้ายออกไป!”

บ่าวคนหนึ่งกล่าว “แม่นางหลี่ ดอกไม้นี้แขกของจวิ้นจู่เป็นผู้ปลูก ต้องถามความเห็นจวิ้นจู่ก่อนเจ้าค่ะ”

ฉินจินจือเดินเข้าไปใกล้ ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำปรากฏขึ้นในสายตานาง เห็นหญิงสาวผู้นั้นแค่นหัวเราะ เดินตรงเข้าไปแล้วยกเท้าขึ้นเหยียบย่ำดอกลำโพงข้างๆ จนแหลกละเอียด

“คำพูดของข้า เจ้าฟังไม่เข้าใจหรืออย่างไร?”

บ่าวรีบกล่าว “แม่นางหลี่ ท่านทำสิ่งใดกัน! หากจวิ้นจู่ทราบเรื่องและตำหนิลงมา พวกบ่าวจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร!”

กล่าวจบเขาก็รีบก้มลงไปเก็บดอกลำโพงที่ถูกเหยียบย่ำ หญิงสาวผู้นั้นเห็นดังนั้น ก็เอาเท้าเหยียบลงบนมือของบ่าวคนนั้นทันที!

“ดูท่าเจ้าคงไม่อยากได้มือนี้แล้ว!”

อวิ๋นจิ่นกระซิบกับคนอีกสามคน “พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือว่าวิธีพูดของนางเหมือนคนคนหนึ่งมาก?”

ทั้งสี่มองไปทางฉินจินจือพร้อมกัน นี่มันท่าทางยามปกติของจวิ้นจู่ชัดๆ!

บ่าวที่ถูกเหยียบเจ็บจนใจแทบขาด แต่ทว่าบิดาของหลี่เล่อเหยาเป็นบุตรบุญธรรมของท่านอ๋อง อีกทั้งหลี่เล่อเหยาผู้นี้ยังเรียกท่านอ๋องว่าท่านปู่ แล้วบ่าวต้อยต่ำเช่นเขาจะกล้าล่วงเกินนางได้อย่างไร!

ขณะนั้นเอง รองเท้าบูทสีดำคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

“ถวายบังคมจวิ้นจู่!”

บ่าวและสาวใช้รอบๆ ต่างพากันคุกเข่าทำความเคารพทันทีที่เห็นฉินจินจือ หญิงสาวผู้นั้นรีบหันกลับมา ก็พบฉินจินจือที่มาพร้อมกับสาวใช้ทั้งสี่ ยืนมองนางด้วยแววตาเย็นชา

“ฉินจินจือ! เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่!”

ฉินจินจือไม่สนใจหญิงสาวนางนั้น แต่ก้มลงมองบ่าวคนนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

“เจ้าเป็นคนใหม่หรือ?”

บ่าวที่กำลังกุมมือตัวเองไว้รีบกล่าว “ทูลจวิ้นจู่ บ่าวเข้ามาอยู่ในจวนได้หนึ่งเดือนแล้วขอรับ”

หลี่เล่อเหยารีบกล่าว “บ่าวคนนี้ช่างไร้มารยาทนัก ข้าจะช่วยสั่งสอนแทนเจ้าเอง!”

อวิ๋นเชวี่ยและคนอื่นๆ กวาดสายตามองชุดบนตัวของหลี่เล่อเหยา สลับกับชุดของฉินจินจือ นางกำลังเลียนแบบจวิ้นจู่! มิใช่แค่ท่าทางกิริยา แม้แต่เสื้อผ้าของจวิ้นจู่ นางก็ยังเลียนแบบ!

เสื้อผ้าทุกชุดของฉินจินจือล้วนตัดเย็บโดยช่างปักฝีมือเยี่ยมในจวน รูปแบบมีเพียงชุดเดียวในใต้หล้า ข้างนอกย่อมไม่มีทางหาซื้อได้ แต่ทว่าชุดที่นางสวมใส่นั้นกลับเหมือนกับของจวิ้นจู่ราวกับแกะ!

หญิงสาวผู้นั้นเห็นฉินจินจือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง งานเลี้ยงครอบครัวในปีก่อนๆ ฉินจินจือไม่เคยปรากฏตัว ไม่นึกว่าวันนี้จะมาเจอเข้า! แถมทั้งสองคนยังใส่ชุดเหมือนกันอีกด้วย!

ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย ฉินจินจือกลับหันไปกล่าวกับบ่าวคนนั้นว่า “ตามข้ามา”

แม้บ่าวคนนั้นจะงุนงงไม่เข้าใจ แต่หลังจากเข้าจวนมา บรรดาบ่าวเก่าแก่ต่างกำชับเขาว่า ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ห้ามทำให้จวิ้นจู่โกรธเคืองเป็นอันขาด เขาจึงไม่กล้าเอ่ยปากถามว่าจะไปที่ใด ได้แต่รีบก้าวตามหลังฉินจินจือไป

หญิงสาวผู้นั้นเห็นฉินจินจือเมินเฉยใส่ตนก็รู้สึกโกรธเคือง แต่เมื่อเห็นว่าฉินจินจือไม่มีเจตนาจะคิดบัญชีกับนาง ในใจก็อดลำพองใจไม่ได้! บิดาของนาง หลี่มู่หลี คือบุตรบุญธรรมคนสนิทของอ๋องเจิ้นเป่ย ในอนาคตผู้ที่มีสิทธิ์สืบทอดกองทัพเจิ้นเป่ยมากที่สุดย่อมเป็นบิดาของนาง อีกทั้งจวนอ๋องเจิ้นเป่ยแห่งนี้ก็จะต้องตกเป็นของบิดานางเช่นกัน ฉินจินจือคงเกรงกลัวหากทำให้นางขุ่นเคืองแล้วจะไม่มีที่ยืนในอนาคตแน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็ไม่ถือสาความไร้มารยาทของฉินจินจืออีกต่อไป แล้วก้าวเท้าตามไป

เมื่อมาถึงลานหน้าโถงรับรอง ฉินจินจือก็ไม่ได้ก้าวเข้าไปข้างใน อวิ๋นจิ่นเดินเข้าไปในโถงแล้วยกเก้าอี้ออกมาวางไว้กลางลาน ฉินเย่เห็นดังนั้นจึงถามขึ้น

“ทำสิ่งใดกัน?”

อวิ๋นจิ่นยิ้มร่า “ท่านอ๋อง บ่าวจะยกเก้าอี้มาให้จวิ้นจู่เจ้าค่ะ”

ฉินเย่ทำหน้าฉงน “นางจะนั่งอยู่ข้างนอกทำไมกัน?”

ผู้คนในห้องต่างก็มึนงงไปตามๆ กัน ขณะเดียวกันหลี่เล่อเหยาก็เดินเข้ามาจากข้างนอก มารดาของนางรีบถามขึ้น “จวิ้นจู่ยังอยู่นอกนั้นหรือไม่?”

หลี่เล่อเหยาพยักหน้า ยามที่นางก้าวเท้าเข้าลานบ้าน ก็เห็นฉินจินจือนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่กลางลานพอดี ไม่รู้ว่านางคิดจะทำสิ่งใดกันแน่

ในตอนนั้นเอง ประตูบานเฟี้ยมแปดบานของห้องโถงรับแขกก็ถูกผลักเปิดออกทั้งหมด ผู้คนภายในโถงสามารถมองเห็นภาพในลานด้านนอกได้อย่างชัดเจน ทว่าลานนั้นกลับเนืองแน่นไปด้วยบ่าวรับใช้ที่ยืนกันอยู่อย่างหนาแน่นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

เสวี่ยหวยอี้ยืนอยู่ข้างกายฉินจินจือแล้วกล่าวว่า “จวิ้นจู่ บ่าวรับใช้ชายทุกคนที่เข้าเวรอยู่ในจวนมากันครบแล้วขอรับ”

บ่าวรับใช้กว่าร้อยชีวิตยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบอยู่กลางลาน ฉินจินจือลืมตาขึ้น น้ำเสียงของนางเย็นชา

“แม่นางหลี่กล่าวว่าบ่าวรับใช้ในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยไร้ระเบียบวินัย นางยินดีจะช่วยอบรมสั่งสอนแทน ยังไม่รีบเชิญแม่นางหลี่มาอบรมสั่งสอนอีกหรือ?”

เสวี่ยหวยอี้นั้นเมื่อได้ยินก็เข้าใจในทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เขามองหลี่เล่อเหยาที่อยู่ในห้องด้วยความรู้สึกอึดอัดใจนัก นี่เขาได้เตือนพี่ใหญ่ไปแล้วแท้ๆ เหตุใดนางยังไม่รู้จักประมาณตนอยู่อีก จวนอ๋องเจิ้นเป่ยแห่งนี้เปรียบเสมือนอาณาจักรของฉินจินจือ เมื่อสิ้นคำสั่งนั้น บ่าวรับใช้ทุกคนกลางลานต่างขานรับด้วยเสียงกึกก้อง

“เชิญแม่นางหลี่อบรมสั่งสอน!”

ใบหน้าของหลี่เล่อเหยาสิ้นไร้สีเลือดไปในทันที!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง