บทที่ 88 แทงลงมา

สิ่งที่หลี่เล่อเหยาภาคภูมิใจที่สุดก็คือการที่บิดาของนางเป็นบุตรบุญธรรมของอ๋องเจิ้นเป่ย

ตั้งแต่เล็ก นางจึงมีสถานะที่พิเศษกว่าลูกหลานขุนนางทหารคนอื่นๆ มาโดยตลอด

แต่ทว่าทุกครั้งที่ติดตามบิดาเข้าเมืองหลวงเพื่อรายงานราชการ นางกลับพบว่าเหล่าคุณหนูในเมืองหลวงพวกนี้ไม่เห็นหัวนางเลย!

อย่าว่าแต่จะคบหาเป็นสหายเลย บางคนถึงกับหัวเราะเยาะนางอย่างไม่เกรงใจ

สถานะสูงส่งที่นางภาคภูมิใจนักหนานั้น กลับไร้ค่าโดยสิ้นเชิงในเมืองหลวง!

ในเมืองหลวงแห่งนี้แค่ขว้างอิฐไปก้อนเดียว ก็อาจฟาดโดนหัวขุนนางถึงสามคนได้ อำนาจวาสนาเกลื่อนกลาด คุณหนูจากตระกูลดังที่มีสถานะสูงส่งกว่านางมีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน

หลายครั้งที่นางต้องถูกความโกรธและความอับอายเล่นงานจนต้องหนีออกจากงานเลี้ยงไป

แต่นางกลับพบว่า ต่อให้บรรดาคุณหนูในเมืองหลวงจะรังเกียจฉินจินจือเพียงใด ก็ไม่มีใครกล้าดูถูกนาง!

ยิ่งไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะหรือเหยียดหยามนาง

นางเคยเห็นกับตาตอนที่ฉินจินจือเหยียบมือบุตรชายขุนนางขั้นสามจนหักต่อหน้าต่อตา ขุนนางผู้นั้นโกรธจนหน้าแดงก่ำแต่ทำได้เพียงเอ่ยว่า "จวิ้นจู่โปรดระงับโทสะ" เท่านั้น!

ไม่เพียงเท่านั้น!

เสื้อผ้าที่ฉินจินจือสวมใส่ เครื่องประดับบนศีรษะ ข้าวของเครื่องใช้ธรรมดายังดูเลอค่ายิ่งกว่าองค์ชายองค์หญิงเสียอีก!

ทำไมกัน!

เพียงเพราะนางเป็นหลานสาวของอ๋องเจิ้นเป่ยงั้นหรือ?

แล้วทำไมนางจะเป็นไม่ได้?

นางก็เป็นหลานสาวของอ๋องเจิ้นเป่ยเหมือนกัน!

นางจึงเริ่มเลียนแบบฉินจินจือไม่ว่าตั้งใจหรือไม่

กิริยาท่าทางต้องเลียนแบบ!

เสื้อผ้าหน้าผมก็ต้องเลียนแบบ!

ยิ่งไปกว่านั้น บิดาของนางยังเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำกองทัพเจิ้นเป่ยคนต่อไป!

ทว่านางคาดไม่ถึงเลยว่า ฉินจินจือจะหักหน้านางต่อหน้าทุกคนเช่นนี้!

เห็นหลี่เล่อเหยายืนหน้าซีดตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ อวิ๋นจิ่นจึงกล่าวทันทีว่า "คุณหนูหลี่ฟังไม่ชัดหรือเจ้าคะ ส่งเสียงให้ดังกว่านี้!"

บ่าวชายร่างกำยำกว่าร้อยคนจึงตะโกนขึ้นพร้อมกันจนสนั่นหวั่นไหว

"เชิญคุณหนูหลี่อบรมสั่งสอน!"

สีหน้าของหลี่มู่หลีมืดครึ้ม ต่อให้โง่เขลาเพียงใด เขาก็ย่อมรู้ว่าบุตรสาวของตนไปล่วงเกินฉินจินจือเข้าแล้ว

เขารีบก้าวเข้าไปกล่าวว่า "จินจือ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ หรือว่าเล่อเหยาทำเจ้าไม่พอใจ อาจะให้นางขอโทษเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"

หลี่มู่หลีหันไปถลึงตาใส่หลี่เล่อเหยาพลางกล่าวว่า "มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่! ยังไม่รีบมาขอโทษจินจืออีก!"

หลี่เล่อเหยาทำหน้าตายกล่าวเสียงเบา "ท่านพ่อ ลูกไม่ได้ทำอะไรนาง"

หลี่มู่หลีตวาดเสียงกร้าว "ถ้าไม่ใช่เจ้า จะเป็นฉินจินจือที่หาเรื่องไร้เหตุผลหรือไง! ยังไม่ไสหัวมานี่อีก!"

หลี่เล่อเหยากำมือแน่นแล้วค่อยๆ เดินเข้าไป

หลี่มู่หลีรีบกล่าวทันทีว่า "ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ให้เล่อเหยาขอโทษเจ้าสักคำ ถือว่าไว้หน้าอาสักครั้ง เรื่องนี้ก็ให้จบไป ดีหรือไม่!"

เขาหันกลับมาทำหน้าเย็นชาใส่บุตรสาว "ยังไม่ขอโทษอีก!"

หลี่เล่อเหยารู้สึกราวกับใบหน้าถูกไฟเผา การที่บิดาบังคับให้นางขอโทษในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าตัวเองซ้ำหลังจากที่เพิ่งใช้อำนาจบาตรใหญ่ไปเมื่อครู่!

นางกัดริมฝีปากแน่นไม่ไหวติง

ฉินจินจือไม่ได้มองหลี่เล่อเหยา แต่นางชักกระบี่ของเสวี่ยหวยอี้ออกมาแล้วยื่นให้หลี่มู่หลี

"ถือไว้"

หลี่มู่หลีไม่เข้าใจว่าฉินจินจือจะทำอะไร "จินจือ นี่เจ้าจะทำอะไร?"

ฉินจินจือไม่พูดอะไร เสวี่ยหวยอี้รีบก้าวเข้ามากล่าวเสียงเบาว่า "พี่ใหญ่ จวิ้นจู่สั่งว่าไม่ต้องถามมาก"

เขาคอยส่งสายตาให้หลี่มู่หลีโดยหันหลังให้ฉินจินจือ

ต่อให้หลี่มู่หลีไม่พอใจเพียงใด แต่เขาก็รู้ว่าเสวี่ยหวยอี้ทำไปเพราะหวังดี

เขาขมวดคิ้วรับกระบี่มา

ฉินจินจือลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า "ยกขึ้น"

หลี่มู่หลีข่มความโกรธไว้แล้วยกกระบี่ขึ้น

ฉินจินจือค่อยๆ เดินไปตรงหน้าหลี่มู่หลี ยกมือขึ้นใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบปลายกระบี่เอาไว้

ทันใดนั้น นางก็หันปลายกระบี่เข้าหาหัวใจตนเอง

"แทงลงมา!"

ต่อให้เป็นหลี่มู่หลีที่ผ่านโลกมามากแค่ไหน ก็ยังตกใจจนถอยกรูดไปหนึ่งก้าว

"จินจือ อย่าล้อเล่นเช่นนี้เลย"

ใครจะไปรู้ว่าฉินจินจือกลับไม่ยอมปล่อยกระบี่ในมือ แต่นางกลับก้าวประชิดตัวพร้อมรอยยิ้ม "เพียงแค่แทงลงมา ตระกูลฉินก็สิ้นเชื้อสาย สิ่งที่ท่านต้องการทั้งหมดก็จะกลายเป็นจริง ท่านแม่ทัพหลี่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านโหยหามาตลอดหรือ?"

ถ้อยคำของนางราวกับปีศาจที่กำลังล่อลวง ทว่ากลับทำให้หลี่มู่หลีเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว!

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที "จินจือ คำล้อเล่นเช่นนี้พูดพล่อยๆ ไม่ได้นะ"

ฉินจินจือกลับก้าวพรวดเข้าไป ทำให้หลี่มู่หลีตกใจจนโยนกระบี่ทิ้งลงพื้น

บนใบหน้านางมีรอยยิ้มจางๆ "เหตุใดจึงไม่แทงลงมา? หากข้าตาย ตาแก่คนนั้นก็คงตามข้าไปในทันที ไม่ใช่ว่าท่านอยากเป็นเจ้าของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยมาตลอดหรอกหรือ? เพียงแค่ท่านกล้าแทงลงมา ข้าจะจัดการให้เอง มอบจวนอ๋องเจิ้นเป่ยนี่ให้ท่านไปเลย"

ฉินเย่ที่อยู่ด้านหลังกำลังมองหาที่ซ่อน จะให้เขาตายตามไปได้อย่างไรกัน

หลี่เล่อเหยาถึงกับขยับตัวไม่ได้เพราะความตกใจกับภาพตรงหน้า!

สีหน้าของหลี่มู่หลีเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "จินจือ อาไม่มีความคิดเช่นนั้นแน่นอน!"

การมีความคิดเช่นนี้เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การถูกจี้จุดต่อหน้ากลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง!

ต่อให้ฉินจินจือจะมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเมืองหลวงเพียงใด

แต่ถ้าเขาบังอาจทำร้ายฉินจินจือแม้แต่เส้นขนเส้นเดียว ต่อไปเขาก็คงไม่มีทางปกครองคนในกองทัพเจิ้นเป่ยได้อีก!

หลี่มู่หลีรู้ดีว่าฉินจินจือเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่เขาก็ไม่คิดว่านางจะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้!

ฉินจินจือเลิกคิ้ว "ที่แท้อาไม่ได้คิดเช่นนั้น ข้านึกว่าบุตรสาวของท่านวิ่งแจ้นมาถึงจวนอ๋องเพื่อทำตัวเป็นใหญ่ เพราะเห็นว่าพวกเราสองคนตายช้าไปจนรอไม่ไหวเสียอีก"

หลี่มู่หลีรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที "ปลายแถวผู้นี้มิกล้าคิดเช่นนั้นแน่นอน!"

คนในกองทัพเจิ้นเป่ยใครบ้างไม่รู้ว่าฉินจินจือคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลฉิน

นางถูกลอบสังหารมาตั้งแต่เล็ก สามารถรอดชีวิตมาจนถึงอายุสิบแปดได้ถือว่าสวรรค์คุ้มครองจริงๆ

คำพูดเมื่อครู่ ไม่เท่ากับเป็นการแช่งให้ฉินจินจือตายหรอกหรือ!

ที่เขามีวันนี้ได้ ก็เพราะความเมตตาและหยิบยื่นโอกาสของท่านอ๋อง

หากคนอื่นรู้ว่าเขาแช่งให้ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของอ๋องเจิ้นเป่ยต้องตาย

เขาจะยังนำทัพต่อไปได้อย่างไร เส้นทางขุนนางของเขาก็ถือว่าจบสิ้นแล้ว!

บางทีคนอื่นอาจจะมองว่าไม่ร้ายแรงขนาดนั้น

แต่สำหรับเขากับฉินจินจือ เรื่องนี้มันร้ายแรงถึงเพียงนั้น!

เขาหันกลับไปตวาดใส่หลี่เล่อเหยา "ยังไม่รีบโขกศีรษะขอขมาจวิ้นจู่อีก!"

หลี่เล่อเหยาหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงกับพื้นทันที

"จวิ้นจู่ เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง ไม่เกี่ยวกับท่านพ่อ เป็นหม่อมฉันที่โอหัง…"

นางยังพูดไม่ทันจบก็ถูกฉินจินจือขัดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ "เจ้าเต็มใจจะเป็นตัวปลอมของข้านักมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงไม่รู้เล่าว่า ฉินจินจือผู้นี้ไม่เคยขอร้องอ้อนวอนใคร การกระทำของเจ้าทำให้ข้าไม่พอใจมาก"

หลี่เล่อเหยานึกเสียใจจนแทบจะกลืนกินตัวเอง นางจะมาหาเรื่องถึงจวนอ๋องเจิ้นเป่ยไปทำไมกัน!

ฉินจินจือคนนี้มันคนบ้าชัดๆ!

นางมาหาเรื่องนางทำไม!

ฉินจินจือกลับไปนั่งบนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเท้าคางมองดูสองพ่อลูกที่คุกเข่าอยู่กับพื้น

"เขาว่ากันว่าใจกล้าบ้าบิ่น แต่ข้าว่าคำนี้ไม่ค่อยเหมาะกับครอบครัวท่านแม่ทัพหลี่หรอก ความกล้าของบ้านท่านน่ะ อย่าว่าแต่ฟ้าเลย แม้แต่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยแห่งนี้ยังบรรจุเอาไว้ไม่พอ"

หลี่มู่หลีมักจะถือตัวว่าเป็นผู้สืบทอดกองทัพเจิ้นเป่ยคนต่อไปอยู่เสมอ

ถือดีจนลืมไปว่าเกียรติยศทั้งหมดล้วนมาจากจวนอ๋องเจิ้นเป่ย

ต่อให้ตอนนี้ฉินจินจือจะด่าว่าเขาเป็นสุนัข เขาก็ยังเถียงไม่ได้!

เตี่ยนเฟิงหยางและฝูหยวนจงที่อยู่ในห้องเห็นพี่ใหญ่ถูกเหยียดหยามเช่นนั้นก็หมายจะพุ่งเข้ามา แต่กลับถูกสายตาของเสวี่ยหวยอี้ห้ามไว้!

ฉินจินจือไขว่ห้าง แล้วใช้ปลายเท้าเชยคางหลี่เล่อเหยาขึ้น

นางยิ้มบางๆ ความงดงามนั้นราวกับไร้ที่ติ แต่กลับทำให้หลี่เล่อเหยาขนลุกชัน!

"ดอกไม้ที่เจ้าเหยียบย่ำนั่น เพื่อนของข้าเป็นคนปลูกเองกับมือ นางเป็นหมอ"

หลี่เล่อเหยาสมองว่างเปล่า ไม่เข้าใจเลยว่าฉินจินจือหมายความว่าอย่างไร

"ดอกไม้ที่นางปลูกเอาไว้ให้คนกิน ในเมื่อคนอื่นกินไม่ได้ เห็นทีเจ้าคงต้องเป็นฝ่ายกินเองแล้วล่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง