บทที่ 89 เหตุใดข้าต้องตบหน้าเจ้า

หลี่เล่อเหยาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ฉินจินจือ คิดจะให้นางกินดอกไม้ที่เหยียบจนเละนั่นจริงหรือ?

อวิ๋นจิ่นหันไปสั่งบ่าวรับใช้ด้านหลัง "เอาของมานี่"

บ่าวคนหนึ่งประคองห่อผ้าไว้ในมือ

อวิ๋นจิ่นรับมาแล้วโยนลงตรงหน้าหลี่เล่อเหยาทันที

ห่อผ้าหลุดออก เผยให้เห็นดอกลำโพงที่ถูกเหยียบจนแหลกและคราบดินโคลนที่ติดไปกับกลีบดอกไม้!

หลี่มู่หลีรีบกล่าว "จวิ้นจู่! นี่เป็นความผิดของบุตรสาวข้าเอง! ข้ายินดีชดเชยให้เพื่อนของท่าน จะเรียกเงินเท่าไรก็ได้! หรือหากท่านต้องการ ข้าจะให้บุตรสาวขอโทษเพื่อนของท่านด้วยตัวเองก็ย่อมได้!"

ฉินจินจือหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "ได้สิ! ถ้าแม่นางคนนั้นยอมให้อภัยเจ้า เรื่องนี้ข้าจะไม่เอาความ อวิ๋นจิ่น ไปตามหลิวอีอีมา"

หลี่มู่หลีรีบกล่าว "ขอบพระทัยจวิ้นจู่!"

ฉินจินจือกลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก "อย่าเพิ่งขอบใจ ยังไม่จบ"

นางมองไปที่บ่าวรับใช้คนที่ถูกหลี่เล่อเหยียบมือแล้วเอ่ยว่า "เอามือของเจ้าให้ท่านแม่ทัพหลี่ดูซิ"

บ่าวคนนั้นตื่นกลัวจนเกือบสลบไปกับรัศมีของฉินจินจือ แต่พอได้ยินคำพูดของนาง ก็รีบก้าวออกไปยื่นมือให้ดูทันที

มือทั้งข้างบวมเป่งจนดูไม่ได้ บนมือนั้นยังมีคราบดินจากรอยรองเท้า เห็นได้ชัดว่าถูกเหยียบซ้ำอย่างหนัก

ฉินจินจือเลิกคิ้ว "ท่านแม่ทัพหลี่เห็นชัดแล้วหรือยัง?"

หลี่มู่หลีถลึงตาใส่หลี่เล่อเหยา แล้วรีบกล่าว "ข้าจะไปตามหมอมาให้เจ้าหนุ่มนี่เดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องเงินชดเชย จวิ้นจู่เห็นว่าอย่างไรบ้าง?"

ฉินจินจือทำหน้าเหมือนได้ยินเรื่องตลก "ท่านคิดว่าข้าขาดแคลนเงินทองงั้นหรือ?"

สีหน้าของหลี่มู่หลีเริ่มดูไม่ได้

คลังหลวงว่างเปล่า เบี้ยหวัดเสบียงเกือบทั้งหมดล้วนมาจากจวนอ๋องเจิ้นเป่ย

ทั้งใต้หล้านี้ ใครจะขาดเงินได้ก็ขาดไป แต่ฉินจินจือไม่มีทางขาด!

หลี่มู่หลีไม่รู้ว่าวันนี้ฉินจินจือเกิดนึกครึ้มอะไรขึ้นมาถึงได้หาเรื่อง แต่เขารู้ว่าถ้าวันนี้ไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ

เขาประสานมือกล่าว "จวิ้นจู่เห็นควรว่าอย่างไร?"

ฉินจินจือโน้มตัวไปข้างหน้า วางแขนไว้บนตัก

"นางทำมือคนของข้าพังข้างหนึ่ง ก็ต้องชดเชยให้เขาข้างหนึ่ง เป็นอย่างไร ยุติธรรมดีใช่ไหมล่ะ?"

หลี่มู่หลีเงยหน้าขึ้นทันควัน นางต้องการมือของเล่อเหยาข้างหนึ่ง!

ฉินจินจือหันไปมองบ่าวรับใช้ "เหยียบมือของนางให้หักเสีย"

บ่าวรับใช้มองฉินจินจือด้วยสีหน้าลำบากใจ หลี่เล่อเหยาคนนี้เป็นถึงบุตรสาวคนเล็กของท่านแม่ทัพหลี่!

แถมท่านอ๋องยังโปรดปรานมาก จะให้เขาเหยียบมือหลี่เล่อเหยาหักได้ยังไงกัน!

เขาตัวสั่นเทาแล้วเอ่ย "จวิ้นจู่… เอาไว้แค่นี้เถอะขอรับ มือของบ่าวไม่เจ็บแล้ว กลับไปทายาก็คงหาย"

หลี่เล่อเหยาได้ยินคำพูดของบ่าวก็ถอนหายใจโล่งอก ในเมื่อฉินจินจือออกหน้าแทนบ่าวคนนี้ แล้วบ่าวคนนั้นพูดแบบนี้แล้ว ฉินจินจือก็คงไม่หาเรื่องเธอต่อแล้ว!

ฉินจินจือได้ยินเช่นนั้นก็ค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขมวดคิ้ว "ไม่เจ็บแล้วหรือ?"

เห็นเพียงอวิ๋นเชวี่ยหยิบกระบี่บนพื้นขึ้นมา แล้วพริบตาเดียวก็เคลื่อนที่ไปข้างบ่าวคนนั้น

มือไวเท่าความคิด ดาบฟันฉับลงไป ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน

แขนข้างหนึ่งของบ่าวคนนั้นร่วงหล่นลงกับพื้น

"อ๊ากกกกก!!!!"

เลือดกระเซ็นไปโดนหน้าของสองพ่อลูกหลี่มู่หลี่เต็มๆ

ฉินจินจือยิ้มสดใส "ตอนนี้คงเจ็บแล้วสินะ"

หลี่มู่หลีออกรบทำศึกมาตั้งหลายปี มีไอสังหารติดตัวมาตลอด

ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกขนลุกซู่ได้มาก่อน

ทหารย่อมมีสัญชาตญาณเตือนภัยต่ออันตราย

เขาไม่มีทางรู้สึกผิดแน่!

เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากยัยเด็กเมื่อวานซืนคนนี้

"ใครเป็นคนเหยียบดอกลำโพงของข้าจนเละ!"

หลิวอีอีมาถึงก่อนจะเห็นตัว เสียงโกรธเกรี้ยวฟังดูรู้เลยว่าโมโหแค่ไหน พอเดินเข้าลานมาเห็นบ่าวรับใช้นอนดิ้นพล่านกับพื้น และเห็นแขนที่ยังมีเลือดไหลอยู่ ก็มองฉินจินจืออย่างรังเกียจเล็กน้อย "ต้องจัดการไหม?"

ฉินจินจือเชิดคาง "ห้ามเลือดให้เขาซะ"

หลิวอีอีหยิบถุงเข็มฝังเข็มออกจากแขนเสื้อ ปักเข็มทองลงไปสิบสามเล่ม แขนของบ่าวคนนั้นก็เลือดหยุดไหล

นางลุกขึ้นยืน พอหันไปเห็นดอกลำโพงที่ถูกเหยียบเละบนพื้น ก็สติแตกทันที!

"ดอกลำโพงของข้า! ใคร! ใครกัน!!!!!"

หลี่เล่อเหยาแทบจะสลบไปในตอนนั้น นี่มันยาที่จะเอาไปให้ท่านอ๋องเลยหรือนี่

หลี่มู่หลีไม่คิดว่าแค่หมอหญิงกระจอกๆ จะกล้าหักหน้าเขาขนาดนี้ สงสัยคงไม่รู้ฐานะของเขาแน่

"แม่นาง ข้าคือแม่ทัพจงอู่ หลี่มู่หลี หากแม่นางไม่ต้องการเงิน พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปหาดอกลำโพงแบบเดียวกันนี้มาให้ ขอให้แม่นางเมตตาอภัยให้บุตรสาวข้าด้วยเถิด"

"เหมือนกันงั้นรึ? นี่คือสิ่งที่ข้าเอาเมล็ดพันธุ์มาจากไซอวี้แล้วเพาะเองกับมือ เจ้าจะไปหาของแบบเดียวกันมาให้ข้าได้ยังไง! เจ้าตาบอดหรือเปล่า! ดอกลำโพงของข้าดอกใหญ่ขนาดนี้ เจ้ากลับเหยียบจนเละเทะ! เจ้าจงใจใช่ไหม? แล้วข้าต้องให้อภัยนางเพราะอะไร!"

ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ "ท่านแม่ทัพหลี่ เห็นทีจะช่วยไม่ได้แล้ว นางบอกว่าไม่ให้อภัยบุตรสาวท่าน"

หลี่มู่หลีรีบกล่าวอย่างร้อนรน "แม่นาง แค่ช่วยพูดขอร้องให้บุตรสาวข้าหน่อย ข้าจะตอบแทนอย่างงาม บุตรสาวข้าสุขภาพไม่แข็งแรง หากให้กินของสกปรกพวกนี้เข้าไปจริงๆ เกรงว่าจะรับไม่ไหว อีกอย่างแม่นางก็คงไม่อยากเห็นคนจวนอ๋องเจิ้นเป่ยผิดใจกันเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอกใช่ไหม"

เขาพูดกึ่งขอร้องกึ่งข่มขู่

หลิวอีอีที่กำลังมองดอกลำโพงบนพื้นด้วยความปวดใจ ได้ยินคำพูดของเขาก็หันกลับมาแค่นยิ้ม มองเขาจากที่สูงแล้วกล่าวว่า "ฟังจากที่เจ้าพูด จวิ้นจู่คงอยากให้ลูกสาวเจ้ากินดอกลำโพงที่โดนเหยียบจนเละนี้เพื่อขอขมาข้าสินะ?"

หลี่มู่หลีเงียบไปครู่หนึ่ง "ใช่แล้ว จวิ้นจู่บอกว่าถ้าเจ้าให้อภัยบุตรสาวข้า เรื่องนี้ก็จะไม่เอาความ หากแม่นางช่วยขอร้องให้บุตรสาวข้า ข้าจะตอบแทนอย่างงามแน่นอน!"

หลิวอีอีแค่นหัวเราะ เท้าสะเอวมองเขา "จวิ้นจู่กำลังออกหน้าให้ข้า แล้วทำไมข้าต้องไปตบหน้าเธอด้วยเล่า?"

บ่าวรับใช้บนพื้นได้ยินดังนั้นร่างก็สั่นสะท้านทันที!

เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดจวิ้นจู่ถึงทำเช่นนี้!

นายหญิงออกหน้าให้เขา แต่เขากลับไปหักหน้านายหญิงตรงๆ!

นี่มันทรยศนายชัดๆ! ที่จวิ้นจู่เอาแค่แขนเขาก็นับว่าปรานีมากแล้ว!

รูม่านตาของหลี่มู่หลีหดวูบ ผู้หญิงคนนี้ช่างไม่เห็นแก่หน้ากันเลย!

หลิวอีอีคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่เล่อเหยา "เจ้าจะกินเอง หรือจะให้ข้าป้อน?"

เตี่ยนเฟิงหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งตัวเข้ามาตะโกน "สามหาว! เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าพูดกับคุณหนูตระกูลแม่ทัพจงอู่เช่นนี้!"

เสวี่ยหวยอี้หลับตาลงทันที! พี่รองของเขาทำไมถึงใจร้อนแบบนี้นะ! สัญญาณที่ส่งไปให้เมื่อครู่ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? จวิ้นจู่อยากจะสั่งสอนท่านแม่ทัพใหญ่ต่างหาก! ท่านแม่ทัพใหญ่ยังไม่กล้าแม้แต่จะหันไปขอความช่วยเหลือจากท่านอ๋อง นอกจากเพราะท่านอ๋องตามใจจวิ้นจู่แบบไร้เงื่อนไขแล้ว เขาก็คงเข้าใจความหมายของเรื่องนี้ดี!

หลิวอีอีไม่สนหรอกว่าเตี่ยนเฟิงหยางเป็นใคร "ที่นี่คือจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ข้าเป็นแขกที่จวิ้นจู่จินจือเชิญมา เจ้ามีฐานะอะไรถึงกล้ามาสั่งสอนข้า?"

เจ้าของบ้านยังไม่พูดอะไรสักคำ เจ้ากระโดดออกมา จะข้ามหน้าข้ามตาหรือยังไง?

เตี่ยนเฟิงหยางไม่คิดว่าหลิวอีอีจะอวดดีขนาดนี้!

เขาหันไปมองฉินจินจือ "จวิ้นจู่! ท่านจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้รังแกคนกันเองแบบนี้หรือ!"

ฉินจินจือไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ท่านแม่ทัพเตี่ยนจะรับโทษแทนนางงั้นหรือ?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง