บทที่ 90 ใจที่เคยระแวง บัดนี้ตายสนิทแล้ว

ฉินเย่ออกรบกรำศึกมายาวนาน รับบุตรบุญธรรมไว้สี่คน แต่ละคนล้วนฝีมือฉกาจกล้าหาญ ทั้งยังภักดีและองอาจยิ่งในวัยหนุ่ม เป็นขุนพลที่ฉินเย่เตรียมไว้ให้ฉินจื่ออี๋แต่เนิ่นๆ

สงครามนั้นไม่แน่นอน ชีวิตทหารล้วนแขวนไว้บนเส้นด้าย ไม่รู้ว่าจะจบชีวิตในสนามรบเมื่อใด พ่อแม่ย่อมรักลูกสุดหัวใจ วางแผนไว้ไกลตัวนัก เพียงแต่ไม่คาดคิด ว่าสุดท้ายคนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ

ตระกูลฉินนอกจากฉินเย่แล้ว ชายหนุ่มคนอื่นล้วนสิ้นชีพ เหลือเพียงฉินจินจือที่เป็นทารกน้อยทิ้งไว้เป็นหน่อเดียว ฉินเย่ส่งเสวี่ยหวยอี้ผู้ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดกลับเมืองหลวงมาดูแลนาง ส่วนบุตรบุญธรรมอีกสามคนที่เหลือยิ่งได้รับความไว้วางใจ

โดยเฉพาะพี่ใหญ่อย่างหลี่มู่หลี เขาติดตามฉินเย่มานานที่สุด นานวันเข้า คนใต้บังคับบัญชาไม่เรียกเขาว่าท่านแม่ทัพอีกต่อไป แต่เปลี่ยนมาเรียกว่านายน้อย! จวนอ๋องเจิ้นเป่ยเวลานี้เหลือเพียงจวิ้นจู่ตัวน้อย สตรีจะไปบัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ยนับล้านได้อย่างไร!

หรือจวิ้นจู่ที่โตมาในกองเงินกองทองผู้นั้นจะออกรบได้จริงหรือ!

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะคุมกองทัพนับล้านได้อย่างไรกัน!

เขากับฉินเย่มีความสัมพันธ์ดั่งพ่อลูกที่ลึกซึ้ง หากเขาเป็นผู้สืบทอดกองทัพเจิ้นเป่ย นั่นมิใช่การสืบทอดอำนาจอย่างหนึ่งหรอกหรือ!

นานวันเข้า หลี่มู่หลีก็เริ่มรู้สึกจากใจจริงว่าตนคือเจ้าของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยคนต่อไป! ส่วนเตี่ยนเฟิงหยางกับฝูหยวนจงก็เดินตามรอยพี่ใหญ่ไปติดๆ แม้แต่เสวี่ยหวยอี้เมื่อไม่นานมานี้ ก็ยังวางท่าเป็นเจ้าของจวนเสียเอง ขนาดองครักษ์ในจวนยังเชื่อฟังแค่คำสั่งของเสวี่ยหวยอี้

สรุปแล้ว ทั้งหมดก็ไม่พ้นเพราะรังแกที่ตระกูลฉิน-ใครสืบทอดอำนาจแล้วนั่นแหละ

เตี่ยนเฟิงหยางคาดไม่ถึงเลยว่าฉินจินจือจะไม่ไว้หน้าพวกเขาที่เป็นผู้อาวุโสแม้แต่นิดเดียว! พวกเขาติดตามท่านพ่อบุญธรรมมาหลายปี สถานะก็สูงส่งขึ้นเรื่อยๆ จะเคยถูกผู้ใดลบหลู่ดูแคลนเช่นนี้ที่ไหนกัน!

เตี่ยนเฟิงหยางแสดงสีหน้าโกรธจัด “จินจือ! เจ้าบังอาจพูดจากับผู้อาวุโสเช่นนี้ได้อย่างไร หลายปีในเมืองหลวง เจ้าเรียนรู้มาเพียงวิธีปีนเกลียวผู้อาวุโสเท่านั้นหรือ? ก็แค่ดอกไม้ต้นหนึ่ง ในเมื่อพี่ใหญ่บอกว่าจะชดเชยให้แม่นางผู้นี้แล้ว เหตุใดเจ้ายังต้องตามราวีไม่เลิกราเช่นนี้!”

เสวี่ยหวยอี้แทบจะกลอกตาจนตาค้าง พี่รองผู้นี้เหตุใดจึงยังไม่หยุดรามือเสียทีนะ

เขาเห็นเตี่ยนเฟิงหยางเริ่มใช้วาจารุนแรงขึ้นจึงรีบปรามเสียงต่ำ “พี่รอง อย่าได้เสียมารยาทต่อจวิ้นจู่!”

เขาทำท่าจะลากอีกฝ่ายออกไปทางอื่น แต่เตี่ยนเฟิงหยางกลับสะบัดมือออก “น้องสี่! ข้าว่าเจ้าเองก็เลอะเลือนไปแล้ว! ในฐานะผู้อาวุโส เจ้าไม่เพียงไม่สั่งสอนนาง กลับยังตามใจให้นางรังแกพี่ใหญ่เช่นนี้! ข้าผิดหวังในตัวเจ้าเหลือเกิน!”

เสวี่ยหวยอี้ได้แต่ปลงตก พี่รองเอ๋ย ข้าช่วยท่านถึงเพียงนี้แล้วแท้ๆ!

ฉินจินจือกลับดูมีท่าทีสนใจขึ้นมา นางจ้องมองเตี่ยนเฟิงหยางด้วยแววตาวาวโรจน์ก่อนกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพเตี่ยนหมายความว่าจวิ้นจู่อย่างข้านี้-ใครอบรมสั่งสอน หรือกำลังจะบอกว่าเสด็จปู่กับเสด็จย่าของข้าอบรมสั่งสอนมาไม่ดีกันแน่?”

เตี่ยนเฟิงหยางได้ยินดังนั้นก็รีบละล่ำละลักด้วยความตระหนก “ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น!”

ฉินจื่ออี๋ยอมสละชีพเพื่อชาติ หากถ้อยคำเช่นนี้หลุดรอดออกไป อนาคตในกองทัพเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน กล้ากล่าวหาว่าฝ่าบาทและฮองเฮาอบรมสั่งสอนไม่ดี ต่อให้เขามีกี่หัวก็คงไม่พอให้ตัด!

ทว่าฉินจินจือกลับลุกขึ้นเดินตรงมาหาอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ข้าว่าเจ้าพูดถูก!”

น้ำเสียงของนางราบเรียบไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ทว่าปลายเท้ากลับเหยียบลงบนมือของหลี่เล่อเหยาไปเรียบร้อยแล้ว

“อ๊ากกกก!”

หลี่เล่อเหยาร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่กล้าชักมือออก! นางกลัวอวิ๋นเชวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ จะลงมือฟันแขนของนางขาดสะบั้นเข้าเสียก่อน!

หลี่มู่หลีรีบกล่าว “ขอจวิ้นจู่โปรดเมตตาไว้ชีวิตบุตรสาวข้าด้วยเถิด!”

หากมือพิการไป ลูกสาวเขาจะออกเรือนได้อย่างไร!

ผ่านมาครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มคิดได้ นี่เป็นวิธีที่จวิ้นจู่กำลังสั่งสอนให้เขาอย่าได้ลืมฐานะของตนเอง มิเช่นนั้นเสวี่ยหวยอี้คงไม่พร่ำเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

นานขนาดนี้แล้วแต่ท่านพ่อบุญธรรมยังคงเงียบงัน เห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่นอน

ต่อให้ชื่อเสียงของจวิ้นจู่จะย่ำแย่เพียงใด นางก็ยังเป็นทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลฉิน! ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของฉินจินจือยังมีฝ่าบาทและฮองเฮาคอยหนุนหลังอยู่!

ฉินจินจือมองเขาอย่างใจเย็น:

“ข้าพูดไปแล้ว นางทำบ่าวในจวนข้าพิการไปหนึ่งข้าง ก็ต้องชดใช้มาหนึ่งข้าง ดอกไม้ที่ถูกเหยียบจนเละ ปู่ข้ากินไม่ได้ นางก็ต้องกิน”

“ท่านแม่ทัพหลี่ นี่คือคำสั่ง มิใช่การมานั่งปรึกษาหารือกัน สิ่งใดที่ทำให้ท่านคิดว่าสุนัขตัวหนึ่งมีสิทธิ์มาต่อรองกับเจ้านาย?”

ฉินจินจือเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของทุกคนในลานจวนจนจมดิน!

ปากนางร้ายกาจถึงขั้นประกาศว่าหลี่มู่หลีเป็นเพียงสุนัขรับใช้ตระกูลฉินตัวหนึ่งเท่านั้น!

หลี่มู่หลีโกรธจนตัวสั่นสะท้าน ทว่ากลับไม่อาจทำอะไรได้เลย!

ฉินจินจือปรายตามองเตี่ยนเฟิงหยางที่สีหน้าไม่สู้ดีนักด้วยสายตาเกียจคร้าน

“ทว่าข้าเป็นคนรักษาคำพูด มือข้างนี้จะเป็นของใคร หรือดอกไม้นี้ใครจะกิน ข้าหาได้สนไม่ หากท่านแม่ทัพเตี่ยนอยากรับโทษแทนนัก ก็เชิญตามสบาย”

อวิ๋นเชวี่ยโยนกระบี่ในมือลงตรงหน้าเตี่ยนเฟิงหยาง

เตี่ยนเฟิงหยางยืนตัวแข็งทื่อ เขาทำอะไรไม่ถูกในสถานการณ์เช่นนี้

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงชักดาบฟันไปแล้ว!

ทว่าที่นี่คือจวนอ๋องเจิ้นเป่ย หากเขากล้าลงมือกับทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลฉินที่นี่… อนาคตของเขาก็คงดับวูบ ไม่เหลือทางรอดอีกต่อไป!

ถึงตอนนี้หลี่เล่อเหยาจึงเพิ่งตระหนักว่าตนได้ก่อเรื่องใหญ่โตเพียงใด นางกล่าวทั้งน้ำตานองหน้า “จวิ้นจู่… ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง! ข้ายอมรับโทษแต่โดยดี! ขอจวิ้นจู่โปรดอย่าถือโทษโกรธท่านพ่อและท่านอาเลย ข้ายินดีจะชดใช้ด้วยมือของข้าเอง!”

ฉินจินจือพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “นับว่ายังพอมีเชื้อสายลูกสาวแม่ทัพอยู่บ้าง… ท่านหัวหน้าเสวี่ย”

เสวี่ยหวยอี้ถือกระบี่เดินเข้าไป แม้จะรู้สึกไม่เต็มใจแต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

ฉินจินจือยิ้มบาง “ท่านหัวหน้าเสวี่ย ท่านควรเรียกเขาว่าอาสี่ เขาเคยมีชื่อเสียงโด่งดังในกองทัพ ทั้งยังมีฝีมือกระบี่ฉกาจฉกรรจ์ ให้เขาลงมือเถิด เจ้าจะได้ไม่เจ็บนานนัก”

หลี่เล่อเหยาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด เคราะห์กรรมครั้งนี้ นางไม่อาจหลีกหนีได้อีกแล้ว!

เสวี่ยหวยอี้กำหมัดแน่นพลางยกกระบี่ขึ้น เตี่ยนเฟิงหยางรีบตะโกนเสียงดัง “น้องสี่! เจ้าจะช่วยคนชั่วจริงๆ รึ! เล่อเหยาเป็นหลานสาวแท้ๆ ของเจ้าเลยนะ!”

เสวี่ยหวยอี้ลอบถอนหายใจ พี่รองผู้นี้นี่… เหตุใดจึงหัวรั้นถึงเพียงนี้!

จังหวะนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น

“ข้ายินดีรับโทษแทนบุตรสาว”

หลี่มู่หลีหยิบกระบี่บนพื้นขึ้นมา แล้วจ่อไปที่มือขวาของตน

ฉินจินจือเผยสีหน้าตื่นเต้นระคนยินดี “นี่น่ะหรือความรู้สึกของการถูกปกป้องโดยบิดามารดา? ช่างวิเศษจริงๆ! ท่านแม่ทัพหลี่ รีบลงมือเร็วเข้า ให้คนไร้พ่อแม่สั่งสอนอย่างข้าได้สัมผัสความรู้สึกนี้ที!”

คนบ้า! นางมันคนบ้า!

ทุกคนในที่นั้นต่างคิดเช่นเดียวกัน!

จวิ้นจู่นางมันคนบ้าชัดๆ!

“ท่านพ่อ!”

“พี่ใหญ่!”

เสียงร้องของหลี่เล่อเหยาและเตี่ยนเฟิงหยางดังขึ้นพร้อมกัน

หลี่เล่อเหยาใช้มืออีกข้างคว้าข้อเท้าของฉินจินจือไว้แน่น “จวิ้นจู่! จวิ้นจู่! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง! หากท่านอยากจะฟัน ก็ฟันมือข้าเถิด! ท่านพ่อยังต้องนำทัพ มือของเขาห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด! ข้าขอร้องท่าน! ฟันมือข้าแทนเถิด!”

เตี่ยนเฟิงหยางไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป หันหลังกลับไปตะโกน “ท่านพ่อบุญธรรม!”

ทว่าในโถงรับรองจะมีเงาของฉินเย่ที่ไหนเล่า บิดาบุญธรรมหายหัวไปไหนเสียแล้ว!

ฉินจินจือกลับยิ่งตื่นเต้น “น่าประทับใจจริงๆ! ข้าแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาอยู่แล้ว! ท่านแม่ทัพหลี่ รีบลงมือเถิด! ข้าอดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว!”

“ไม่! ไม่นะท่านพ่อ อย่า!”

หลี่มู่หลีแทงกระบี่เข้าใส่มือขวาของบุตรสาวอย่างแรง

“เดี๋ยว!”

ทันทีที่ปลายกระบี่จวนเจียนจะทิ่มทะลุฝ่ามือของหลี่มู่หลี ฉินจินจือก็ร้องห้ามขึ้น

ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่านางจะยอมปล่อยวางเรื่องนี้และพากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก สุ้มเสียงดั่งปีศาจร้ายของฉินจินจือก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“บุตรสาวของท่านพูดถูก ท่านยังต้องนำทัพ หากบาดเจ็บที่มือขวาจะทำอย่างไรเล่า? เปลี่ยนเป็นมือซ้ายเถอะ นี่เป็นความกตัญญูของบุตรสาวท่านเชียวนะ ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านจะหักหาญน้ำใจนางไม่ได้หรอก!”

ความหวังที่ทุกคนเฝ้าประคองไว้พลันมอดดับสิ้นลงทันที

ฉินจินจือเปรียบเสมือนปีศาจร้ายที่คอยบงการจิตใจผู้คน นางกำลังบีบคั้นจิตวิญญาณและหัวใจของทุกคนไว้อย่างโหดเหี้ยม!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง