บทที่ 91 งานศพจำลอง

หลี่มู่หลียกมือซ้ายขึ้นเหนือศีรษะแล้วก้มหน้ากล่าว “ขอจวิ้นจู่โปรดลงโทษ!”

เมื่อครู่เขาฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เขาต้องบีบให้จวิ้นจู่ให้คำตอบเขาให้ได้ หากเขาบาดเจ็บเองย่อมไม่มีผู้ใดใส่ใจ ทว่าหากฉินจินจือเป็นคนฟันมือเขาด้วยตนเอง ทหารในกองทัพย่อมเทใจมาทางเขา และท่านอ๋องก็ต้องชดเชยให้เขาเพราะความรู้สึกผิด!

คิดได้ดังนั้น เขาก็รู้สึกว่ามือเพียงข้างเดียวแลกกับโอกาสขยับขยายฐานอำนาจนั้นคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าอะไร

เสียงหัวเราะของฉินจินจือดังสะท้อนก้องไปทั่วลานดุจภูตผีปีศาจ “ท่านแม่ทัพหลี่ ท่านนี่น่าสนใจจริงๆ วางใจเถิด มือของข้าแม่นยำนัก รับรองว่าท่านจะต้องเจ็บปวดเจียนตายอย่างที่ปรารถนาแน่”

ฉินจินจือไม่รอช้า นางคว้าดาบขึ้นมาแล้วแทงทะลุฝ่ามือซ้ายของหลี่มู่หลีโดยไม่ลังเล!

ความคิดตื้นๆ ของหลี่มู่หลีนางอ่านออกตั้งแต่แรกแล้ว หากเขาอยากจะตะเกียกตะกายขึ้นสู่จุดที่สูงกว่านี้ นางก็พร้อมจะสนองให้ตามคำขอ

ปลายดาบค่อยๆ ทิ่มทะลุฝ่ามือของหลี่มู่หลี สำหรับแม่ทัพผู้กรำศึกมานาน ความเจ็บปวดเป็นเพียงเรื่องธรรมดา แผลแค่นี้สำหรับเขาถือเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว แต่ความอัปยศที่ได้รับนี้ต่างหากที่มันเหลืออด!

หลี่เล่อเหยาเห็นภาพนั้นก็แทบขาดใจ เป็นเพราะนาง! เพราะนางแท้ๆ ที่ทำให้ท่านพ่อต้องมารับเคราะห์เช่นนี้

ฉินจินจือพอใจกับท่าทีสงบนิ่งของหลี่มู่หลีมาก ครั้งนี้ดูสงบกว่าเหตุการณ์ที่จวนสกุลเหวยเป็นไหนๆ

ฉินจินจือชักดาบออกแล้วโยนทิ้งไปข้างกาย นางก้มมองหลี่เล่อเหยาพลางเอ่ย “เรื่องมือ… จบแล้ว”

ทว่าเรื่องดอกไม้น่ะ ยังไม่จบ!

หลี่เล่อเหยาตัดสินใจเด็ดขาด นับจากวันนี้เป็นต้นไป นางต้องหลบหลีกแม่คนบ้าฉินจินจือผู้นี้ให้ไกลที่สุด!

จวนอ๋องเจิ้นเป่ยอะไรนั่นน่ะ นางจะไม่ขอกลับมาเหยียบอีกเป็นอันขาด!

หลี่เล่อเหยาไม่รอช้า รีบคว้าเอาดอกไม้เน่าเละบนพื้นยัดเข้าปากทันที นางไม่สนแล้วว่าจะมีเศษดินติดอยู่หรือไม่ ก็ความกลัวมันแล่นพล่านจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว!

หลิวอีอีเอ่ยขึ้น “คนสวนของข้าปลูกดอกไม้เหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว เจ้ามาดูแลปลูกดอกไม้ให้ข้าหนึ่งเดือน ถือว่าหายกัน”

หากเป็นเมื่อหนึ่งเค่อก่อน หลี่เล่อเหยาไม่มีวันตกลงแน่ แต่มาถึงตอนนี้ นางไม่อยากยั่วโมโหไอ้ยมบาลนี่อีกต่อไปแล้ว

“ขอบคุณแม่นาง”

หลิวอีอีพูดจบก็เดินจากไป ฉินจินจือหัวเราะร่า นางเอื้อมมือไปเช็ดเศษดินที่มุมปากให้อีกฝ่ายอย่างใจดี “จำไว้ให้ดีนะ นี่ต่างหากที่เรียกว่าการใช้อำนาจกดขี่”

ใช้อำนาจของจวิ้นจู่อย่างข้าน่ะ มีประโยชน์กว่าพ่อของเจ้าตั้งเยอะ!

จากนั้นนางก็ทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “อุ๊ยตายจริง เหยียบโดนมือเจ้าหรือนี่ ทำไมไม่รีบบอกข้าล่ะ ไปเถอะ ไม่ใช่งานเลี้ยงในครอบครัวหรอกหรือ ท่านปู่คงรอพวกเราแย่แล้ว”

นางพูดจบก็เดินยิ้มร่าเข้าไปในโถงใหญ่

เซวี่ยหวยอี้รีบส่งสัญญาณ “ยกอาหารมา!”

ในโถงนั้น ภรรยาของหลี่มู่หลีเห็นสามีและบุตรสาวถูกทรมานจนอัปยศอดสูเช่นนั้นก็ร้องไห้แทบขาดใจ ทว่ากลับถูกฝูหยวนจงฉุดรั้งตัวไว้แน่น!

เขาเป็นสหายรุ่นราวคราวเดียวกับเซวี่ยหวยอี้ ทั้งยังสนิทสนมกันมากที่สุด!

ในเมื่อเซวี่ยหวยอี้ส่งสัญญาณมา ย่อมต้องมีเหตุผลของเขา หากปล่อยให้พี่สะใภ้ออกไปอาละวาด สถานการณ์คงโกลาหลไม่รู้จบแน่!

เขาแทบไม่ได้สนิทกับฉินจินจือ แต่จากที่สังเกตเมื่อครู่…

จวิ้นจู่ผู้นี้ต่อให้จะเอาแต่ใจเพียงใด แต่ก็ไม่ใช่คนเขลาไร้สมอง!

กลิ่นอายอันตรายนางไม่คิดจะปิดบังด้วยซ้ำ!

ทันทีที่ฉินจินจือก้าวเข้าสู่โถงรับรอง ฉินเย่ก็เดินออกมาจากห้องด้านใน

เขาแสร้งทำเป็นเพิ่งตื่นนอน “ยืนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้ คนแก่นี่ร่างกายไม่ไหวแล้ว เมื่อครู่เข้าไปงีบสักพัก”

คนทั้งห้องต่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ข้างนอกนั่นวุ่นวายกันปั่นป่วนขนาดนี้ ท่านยังหลับลงอีกหรือ!

ฉินเย่เห็นฉินจินจือก็รีบกล่าวทันที “หลานรักมาแล้ว นั่งสิ วันนี้งานเลี้ยงในครอบครัว ไม่ต้องเกรงใจ!”

ภรรยาของหลี่มู่หลีพอเห็นฉินเย่ก็ร้องไห้โฮ “ยี่ฟู่!”

ฉินเย่ถามด้วยความห่วงใย “ลูกสะใภ้ทำไมถึงร้องไห้! เจ้าใหญ่รังแกเจ้าหรือ! บอกยี่ฟู่มา! เดี๋ยวข้าจัดการสั่งสอนมันให้!”

แสดงละคร!

ท่านน่ะแสดงละครเก่งนัก!

ทว่าทุกคนในที่นี้รู้ดีว่าไม่ว่าฉินจินจือจะทำอะไร ฉินเย่ล้วนคอยท้ายให้อยู่ดี!

หลี่มู่หลีฉีกชายเสื้อมาพันแผลให้ตัวเองอย่างลวกๆ

เลือดซึมออกมาไม่ขาดสาย แต่เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้มือข้างนั้นคว้าภรรยาที่กำลังจะฟ้องร้องเอาไว้

“ยี่ฟู่ สตรีผู้นี้ขี้แยนัก ท่านอย่าได้ถือสาเลย”

สายตาของฉินเย่เลื่อนไปที่มือของหลี่มู่หลี แล้วยิ้ม “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เจ้าต้องดูแลภรรยาให้ดี มิฉะนั้นข้าจะจัดการเจ้าแน่! กินข้าวกันเถอะ!”

หลี่มู่หลีจำต้องลากภรรยามานั่งลง

ฮูหยินหลี่กอดบุตรสาวที่ใบหน้าซีดเผือดเอาไว้แน่น

คอยปลอบประโลมไม่หยุด

อาหารทยอยยกมาจนครบ

ทันทีที่ฉินเย่คีบตะเกียบ ฉินจินจือก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านว่าหากท่านกับข้าตายไป กองทัพเจิ้นเป่ยจะยังแซ่ฉินอยู่ไหม?”

ฉินเย่เบ้ปาก ทำไมเขาต้องตายด้วยเล่า

“ข้าตายไปแล้ว ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?”

เขากำลังจะคีบอาหารก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินฉินจินจือกล่าวต่อ “งั้นท่านลองทายดูสิว่า ต่อไปกองทัพเจิ้นเป่ยจะแซ่หลี่ แซ่เตี่ยน หรือจะแซ่ฝู?”

ทั่วทั้งโต๊ะเงียบกริบ

ทั้งสามคนที่ได้ยินคำพูดของฉินจินจือคุกเข่าลงกับพื้นทันที

ฉินเย่ยังคงทำท่าทางสงบนิ่ง “ในกองทัพ ย่อมเป็นไปตามความสามารถ แต่ข้าถูกใจหวยอี้มากกว่า เพราะเขาฉลาดกว่าเจ้าสามคนนี้”

เซวี่ยหวยอี้มองฉินเย่อย่างตกตะลึง ยี่ฟู่! ท่านอย่าลากข้าไปตายสิ!

ทำไมเรื่องต้องมาตกที่ข้าอีก!

เขาจำต้องคุกเข่าลงไปข้างๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้

สีหน้าฉินจินจือเย็นชาลงเรื่อยๆ แม่ลูกที่กอดกันอยู่นั่นมันช่างขวางหูขวางตาจริงๆ

“ข้าเดาว่า คงจะแซ่เซียว!”

คำพูดของฉินจินจือเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจของทุกคน!

สีหน้าของหลี่มู่หลีซีดเผือดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

ทุกวันนี้อำนาจทางทหารยังอยู่ในมือจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ก็เพราะคนที่ถืออำนาจนั้นคือฉินเย่!

หากคนตระกูลฉินตายไปหมด!

ราชสำนักจะไม่มีวันปล่อยอำนาจทหารหลุดมือ!

กองทัพนับล้านอยู่ในมือคนนอก ฮ่องเต้รัชสมัยไหนจะยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้!

หากตระกูลฉินไม่อยู่แล้ว พวกเขาที่เป็นทหารจะไปอยู่ที่ไหนกัน!

ตลอดมาเขาคิดว่าทุกอย่างที่ได้มานั้นแลกมาด้วยดาบและคมหอกของตัวเอง!

แต่พื้นฐานทั้งหมดนั่นก็อยู่ภายใต้การปกป้องของตระกูลฉิน!

ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่โอกาสลงสนามรบเลย แม้แต่ตำแหน่งในตอนนี้ก็คงไม่มีทางได้มา!

หลายปีมานี้เขามัวแต่ถูกความทะเยอทะยานบดบังจนไม่เคยฉุกคิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด!

ไม่สิ… จริงๆ แล้วเขาก็เคยคิด เคยมีคนมากมายคิดเรื่องนี้ ทว่าสุดท้ายกลับถูกอำนาจที่เติบใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลบฝังไปจนหมดสิ้น

หลี่มู่หลีสัมผัสได้ว่าแต่ไหนแต่ไรมา ฉินจินจือไม่เคยชอบพวกเขาสี่คนเลย แม้แต่น้องสี่ที่คอยปรนนิบัตินางในจวนมาสิบแปดปี นางก็ยังไม่คิดสนิทด้วยซ้ำ!

เดิมทีเขานึกว่านางแค่เป็นคนนิสัยเสียเอาแต่ใจ ทว่าวันนี้ ฉินจินจือเหมือนไม่อยากจะเสแสร้งกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว!

หากตระกูลฉินไม่อยู่แล้ว อะไรคือการสืบทอดจวนอ๋อง อะไรคือการคุมกองทัพ! นับจากนี้ไป กองทัพนับล้านมีแต่ต้องเป็นของแซ่เซียวเท่านั้น!

หลี่มู่หลีมองฉินจินจืออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา จวิ้นจู่เช่นนี้น่ะหรือคือพวกเสเพลไร้สมอง?

ผิดแล้ว… ทุกอย่างมันผิดไปหมด! ฉินจื่ออี๋ผู้ปราดเปรื่องถึงเพียงนั้น จะให้กำเนิดคุณหนูจอมเอาแต่ใจที่ไม่ได้เรื่องได้อย่างไร!

เขาพลันรู้สึกว่าการสั่งสอนของฉินจินจือเมื่อครู่ยังถือว่าปรานีนัก! หากเปลี่ยนเป็นเขา… เขาจะทำอย่างไรกันนะ?

ฉินจินจือโยนชามตะเกียบลงกลางโต๊ะทันที

ฉินเย่ทำหน้าเจ็บปวดเสียดาย หิวมาทั้งเช้า ข้ายังไม่ได้กินสักคำ!

ฉินจินจือมองแม่ลูกตระกูลหลี่ด้วยสายตาเย็นชา “ในเมื่อไม่อยากกิน ก็ไม่ต้องกิน”

นางแค่นเสียงพลางกล่าวต่อ “ในเมื่อฮูหยินหลี่ชอบร้องไห้นัก ก็จงอยู่อย่างยืนยาวเถิด รอให้ข้าตายเมื่อใด ถึงเวลานั้นเจ้าค่อยมาร้องไห้ในงานศพข้าก็ยังไม่สาย!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง