บทที่ 92 ทดลองยา

ฉินจินจือเอกเขนกอยู่บนรถม้า พลิกอ่านตำราในมือไปพลาง หลิวอีอีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็กำลังตรวจสอบตำราแพทย์อยู่เงียบๆ ทันใดนั้น ชุยจื่ออวี๋ก็ก้าวเข้ามาจากภายนอกรถม้า

"ถวายบังคมจวิ้นจู่!"

เสียงของชุยจื่ออวี๋ดูอ่อนแรง ทว่าเขายังคงคุกเข่าโขกศีรษะลงอย่างนอบน้อมที่สุด

ฉินจินจือยังคงพลิกหน้ากระดาษโดยไม่เงยหน้า "ได้ยินน้ำเสียงอ่อนแรงเช่นนี้… พิษไอเย็นกำเริบหรือ?"

วันนั้นหลังจากชุยจื่ออวี๋ออกจากเรือนที่คุมขังเหยาเมี่ยวอิน เขาก็จำต้องดื่มพิษปี้ลั่วเข้าไปบนรถม้า… นี่คือบทลงโทษที่นางมอบให้

"ขอบพระทัยจวิ้นจู่ที่ทรงเป็นห่วง กระหม่อมดื่มยาเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ชุยจื่ออวี๋ก้มหน้าตอบ

ตระกูลชุยมีรากฐานลึกซึ้ง เก็บรักษาตำราโบราณไว้มากมาย ไม่เพียงแค่มี 'พิษปี้ลั่ว' ที่สาบสูญไปนานเท่านั้น แต่ยังมี 'ยาคุ้มชีพ' ที่สามารถระงับพิษร้ายได้ทุกชนิดอีกด้วย ตอนนั้นที่นางกับเหยาเมี่ยวอินรอดตายมาได้ ก็เพราะชุยจื่ออวี๋ส่งยานี้มาให้

ภายหลังเมื่อฉินจินจือได้พบหลิวอีอี อีกฝ่ายก็นำยาคุ้มชีพไปศึกษาวิจัยและปรับปรุงสูตรยาให้แข็งแกร่งขึ้น ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการกำเริบได้มากโข

ฉินจินจือเคาะโต๊ะเบาๆ อวิ๋นเชวี่ยก็ส่งถ้วยชาไปให้

ชุยจื่ออวี๋งุนงงทว่าก็ยอมรับไปถือไว้

"ดื่มเสีย"

ชุยจื่ออวี๋ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยอมดื่มลงไป คำสั่งของจวิ้นจู่… ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการทำตาม

แทบจะทันทีที่ดื่มเข้าไป รูม่านตาของชุยจื่ออวี๋ก็ขยายกว้าง! ความรู้สึกราวกับลำไส้ถูกฉีกทึ้งและมีมดนับหมื่นตัวกำลังกัดกินเส้นชีพจรหัวใจพุ่งพล่านขึ้นมาทันที! เลือดเริ่มซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอโป่งนูนขึ้นมาอย่างน่ากลัว เขาเจ็บปวดจนกระทั่งเปล่งเสียงออกมาไม่ได้! ร่างนั้นทรุดฮวบลงไปชักกระตุกอย่างทรมาน

ทว่าคนอื่นๆ บนรถกลับไม่มีใครแสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

หลิวอีอีเดินเข้ามา แตะนิ้วลงบนชีพจรของเขาพลางขมวดคิ้ว ก่อนจะส่ายหน้า "สมุนไพรพวกนี้ไม่ถูกต้อง มันตีกับพิษปี้ลั่วแล้วกลับเป็นฝ่ายแพ้เสียได้ รอให้ข้ากลับไปปรับสูตรยาใหม่แล้วกัน"

สามปีมานี้ หลิวอีอีพยายามคิดค้นยาถอนพิษปี้ลั่วมาโดยตลอด เพราะหากหาหญ้าหลานจือที่สาบสูญไปไม่พบ จะให้เธอนั่งดูฉินจินจือตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร

เมื่อไม่กี่วันก่อน สูตรยาเพิ่งจะมีความคืบหน้า แต่ยาตัวนี้จำเป็นต้องอาศัยผู้ทดลอง ซึ่งต้องเป็นคนที่เคยโดนพิษปี้ลั่วเท่านั้น และกระบวนการลองยานั้นเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง หากผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว พิษไอเย็นอาจกำเริบได้

ฉินจินจือจะเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด ส่วนเหยาเมี่ยวอินนั้นอย่าว่าแต่ลองยาเลย หากไม่ได้รับการดูแลประคบประหงมอย่างดีคงตายไปนานแล้ว ส่วนอวิ๋นเชวี่ยแม้จะเต็มใจ แต่ฉินจินจือไม่ยอม

อีกเรื่องที่สำคัญที่สุด คือเรื่องที่ฉินจินจือโดนพิษปี้ลั่วห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด หากเรื่องนี้แพร่งพราย กองทัพเจิ้นเป่ยจะต้องระส่ำระสายแน่… ในช่วงเวลาที่สถานการณ์บ้านเมืองกำลังตึงเครียดเช่นนี้ นางไม่อาจปล่อยให้สิ่งใดมาทำลายแผนการของตนได้

แต่ในเมื่อชุยจื่ออวี๋โผล่มาตรงหน้า… คนผู้นี้ก็นับว่าเป็นตัวเลือกชั้นดี!

คนที่กลัวเรื่องฉินจินจือถูกวางยาพิษรั่วไหลมากที่สุดในโลก ก็คือใต้เท้าชุยผู้นี้นี่เอง หากเรื่องนี้เปิดเผย ตระกูลชุยของเขาได้พินาศย่อยยับแน่ เขาจึงยอมให้ฉินจินจือใช้งาน ประการแรกเพื่อเหยาเมี่ยวอิน ประการที่สองคือเพื่อรักษาตระกูลชุยไว้ในการต่อรองกับนาง

หลิวอีอีป้อนยาเม็ดหนึ่งเข้าปากชุยจื่ออวี๋

เวลาผ่านไปราวครึ่งก้านธูป อาการทรมานของชุยจื่ออวี๋จึงค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับผี

หลิวอีอีจดบันทึกยุกยิกบนกระดาษก่อนกล่าว "เอาล่ะ ข้าพอเข้าใจสรรพคุณยาครั้งนี้แล้ว แล้วคนผู้นี้จะเอาอย่างไรดี?"

ฉินจินจือถึงได้วางตำราพิชัยสงครามในมือลง "หลังจากนี้ทุกวันที่สิบห้าของเดือนจะเป็นวันลองยาของเจ้า ใต้เท้าชุย จงทำตัวให้มีประโยชน์เข้าไว้ ต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้ล่ะ ไม่อย่างนั้นอาอินของเจ้าได้ไปเป็นเพื่อนร่วมทางในปรโลกกับเจ้าแน่"

พูดจบเธอก็มองไปทางอวิ๋นเชวี่ย "โยนเขาลงไป"

รถม้าหยุดลงที่ประตูหลังจวนตระกูลชุย อวิ๋นเชวี่ยโยนเขาทิ้งไว้หน้าประตูทันที

ยามกลับถึงจวนอ๋องเจิ้นเป่ย ฉินจินจือไม่ได้กลับห้องไปพักผ่อน แต่นางทะยานขึ้นไปบนหลังคาแล้วทอดกายนอนลง

ดวงจันทร์ดวงโตและกลมโต ทว่ากลับไร้หมู่ดาวเคียงข้าง ช่างดูโดดเดี่ยวไม่น้อย

ทันใดนั้น อวิ๋นเชวี่ยและสาวใช้คนสนิททั้งสามก็ทะยานร่างขึ้นมาบนหลังคาพร้อมกัน แต่ละคนถือกล่องใส่อาหารมาด้วย อวิ๋นเชวี่ยถึงกับแบกโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กขึ้นมาตัวหนึ่ง

ในขณะที่ทั้งสี่กำลังจัดแจงอาหารอย่างเป็นระเบียบ ทันใดนั้นก็มีบันไดพาดขึ้นมาที่ขอบหลังคา หลิวอีอีปีนขึ้นมาด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว

นางชี้หน้าทั้งสี่แล้วโวยวาย "ไม่นับว่าเป็นเพื่อนกันเลย!!! พวกเจ้าสี่คนล้วนวิชาตัวเบาแก่กล้า! ก็แค่พาข้าขึ้นมาด้วยคนจะเป็นไรไป!"

พวกคนรวยนี่มันน่าชังนัก!

หลังคานี่จะสร้างสูงไปไหนกัน! แค่ปีนบันไดโรคกลัวความสูงของนางก็แทบกำเริบแล้ว!

อวิ๋นจิ่นหัวเราะคิกคัก "หากเจ้ายังบ่นอีก เดี๋ยวห่านย่างมื้อนี้ก็ไม่มีส่วนของเจ้าหรอก!"

หลิวอีอีทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ นางจะโดนขู่แค่นี้ก็ยอมง่ายๆ เสียที่ไหนเล่า! ไม่พูดก็ไม่พูดสิ นางจะเสียเนื้อเสียตัวไปสักหน่อยเชียวหรือ! สุดท้ายอวิ๋นซานกับอวิ๋นเกอทนดูไม่ไหวจึงฉุดนางขึ้นมา

อวิ๋นจิ่นถือจานใบเล็กอันประณีตเข้ามา "จวิ้นจู่ นี่คือขนมผลไม้น้ำผึ้งที่อวิ๋นเกอใช้เวลาทำทั้งบ่าย ท่านลองชิมดูเถิด"

ฉินจินจือเอื้อมมือหยิบมาชิ้นหนึ่งใส่ปาก อื้ม… มีรสสัมผัสก็ดีเช่นนี้เอง นางไม่ได้ลิ้มรสชาติที่ชัดเจนมานานมากแล้ว

ขนมผลไม้น้ำผึ้งนี้เป็นสูตรลับที่อวิ๋นเกอไปขอมาจากปรมาจารย์ท่านหนึ่งเพื่อเอาไว้ปลอบใจฉินจินจือในวัยเด็ก ขั้นตอนการทำนั้นยุ่งยากยิ่งนัก เมื่อก่อนยามใดที่ฉินจินจือไม่มีความสุข นางก็จะทำขนมนี้ให้กิน ว่าไปแล้ว… นางก็ไม่ได้ทำมันมาหลายปีดีดักเลย

หลิวอีอีเลียนแบบท่าทางของฉินจินจือแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ส่วนอวิ๋นเชวี่ยทั้งสี่ก็นั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร

ผ่านไปเนิ่นนาน หลิวอีอีถึงได้เอ่ยขึ้น "ท่านอ๋องชราออกจะเป็นคนฉลาดปราดเปรื่อง เหตุใดถึงรับบุตรบุญธรรมมาเป็นคนเช่นนี้ได้"

ฉินจินจือใบหน้าเรียบเฉย นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "หากตัดเรื่องอื่นทิ้งไป ความสามารถในการนำทัพทำศึกของพวกเขาก็ยังถือว่าใช้ได้"

หลิวอีอียังคงไม่เข้าใจ "คนมีความสามารถมีถมไป ทว่าการนำคนพวกนี้ไว้ข้างกายมิเท่ากับเลี้ยงเสือไว้กัดตัวเองหรอกหรือ เห็นทีคนเราเมื่อแก่ตัวลงก็มักจะถูกความผูกพันในครอบครัวฉุดรั้งไว้จริงด้วย"

ฉินจินจือหัวเราะเบาๆ "เจ้าพูดแบบนี้ ปู่ของข้าก็กลายเป็นตาแก่ที่มีหัวจิตหัวใจขึ้นมาเชียว"

หลิวอีอีเลิกคิ้ว "แน่นอนสิ ลองดูสิว่าบุตรบุญธรรมของเขาสองสามคนนั้นถูกเขาตามใจจนเหลิงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"

นางนึกถึงเรื่องที่ฉินจินจือเพิ่งจะกดข่มพิษไอเย็นเอาไว้ได้ก็ถูกคนทำให้อารมณ์เสีย ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย หากสิ่งนี้ไปกระตุ้นให้พิษไอเย็นกำเริบขึ้นมา นางต้องจัดผงพิษให้พวกเขาทุกคนคนละซองแน่นอน! ชีวิตของฉินจินจือเป็นสิ่งที่นางอุตส่าห์ดั้นด้นรักษาไว้แทบตาย! ใครกล้าทำให้ฉินจินจือเป็นอะไรไป นางจะสู้ตายกับคนผู้นั้น!

ฉินจินจือได้ยินคำพูดของหลิวอีอีแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง "หากเขารักใคร่เอ็นดูบุตรบุญธรรมพวกนี้จากใจจริง ก็คงไม่ขังเสวี่ยหวยอี้ไว้ในจวนอ๋องหรอก เพราะในบรรดาทั้งสี่คน เสวี่ยหวยอี้ถือว่ามีความสามารถมากที่สุด"

หลิวอีอีลุกขึ้นนั่ง "ทำไมหรือ? คนมีความสามารถมิควรได้รับหน้าที่อยู่ในสนามรบเพื่อทำศึกหรอกหรือ แบบนั้นโอกาสชนะของพวกเราถึงจะยิ่งมากขึ้น!"

"เพราะกองทัพเจิ้นเป่ยห้ามเกิดความวุ่นวาย ทว่าเสวี่ยหวยอี้ดันมีความสามารถในการสร้างความวุ่นวายได้น่ะสิ!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง