บทที่ 93 เบี้ยที่ถูกทอดทิ้ง

ใครๆ ต่างก็ว่าก่อนจะจัดการศัตรูภายนอก ต้องสงบภายในก่อน ทว่าตระกูลขุนนางนั้นมีรากฐานมั่นคงมานับร้อยปี

พวกเขากุมทั้งทรัพย์สิน กำลังทหาร และที่ดินไว้มากมาย ทำให้มีขีดความสามารถที่จะรักษาตัวรอดในยุคสมัยที่วุ่นวายได้ ยิ่งไปกว่านั้น การคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันระหว่างตระกูลขุนนาง ทำให้พวกเขากลายเป็นเนื้อเดียวกันราวกับแผ่นเหล็ก

ขยับเพียงนิดก็สะเทือนไปทั้งร่าง มิใช่ว่าข้าจะใช้วิธีรุนแรงจัดการไม่ได้ แต่ผู้ที่ต้องเดือดร้อนก็คือราษฎรแคว้นจิ้น!

ตระกูลขุนนางกักตุนที่ดิน ชาวนาผู้เช่าที่ดินมากมายต้องพึ่งพาพวกเขาในการเอาชีวิตรอด อีกทั้งหากเกิดจลาจลภายใน แคว้นฉู่ย่อมฉวยโอกาสบุกเข้ามา เมื่อถึงเวลานั้นศพคงเกลื่อนกลาดไปทั่ว ภายนอกมีเสือร้าย ภายในมีหมาป่าหิวโหย

ดังนั้นกองทัพเจิ้นเป่ยต้องแข็งแกร่งดุจแผ่นเหล็ก!

ไม่อาจยอมให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย

หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา สถานการณ์ของแคว้นจิ้นย่อมพังทลายลงในทันที!

ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่ากองทัพเจิ้นเป่ยรู้จักเพียงแซ่ฉิน ไม่รู้จักแซ่เซียว ซึ่งที่จริงก็พูดไม่ผิด!

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงจะสามารถต้านทานศัตรูภายนอก และในขณะเดียวกันก็ถ่วงดุลราชสำนักได้

จวนอ๋องเจิ้นเป่ยกับราชวงศ์นั้นผูกติดกันอย่างแน่นแฟ้น ตระกูลขุนนางรู้จุดอ่อนของราชวงศ์ ราชวงศ์ก็รู้จุดอ่อนของตระกูลขุนนางเช่นกัน หากแคว้นจิ้นเกิดการเปลี่ยนแปลง สถานการณ์ย่อมมิอาจหลีกเลี่ยง

กองทัพเจิ้นเป่ยนับล้านจะเหยียบย่ำตระกูลขุนนางให้ราบคาบ ก็มิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด

สมัยเด็ก ฉินจินจือเคยทำสมุดรายชื่อตระกูลขุนนางไว้เล่มหนึ่ง คิดไว้ว่าโตขึ้นจะตามรายชื่อนี้ไปไล่ฆ่าล้างโคตรให้หมด เมื่อคนตายไปแล้วจะยังกลัวพวกมันสร้างปัญหาอะไรได้อีก!

ทว่าทำเช่นนั้นแคว้นก็จะสิ้นชาติ

บุตรบุญธรรมทั้งสี่ของฉินเย่ หลี่มู่หลีนั้นห้าวหาญที่สุด แต่เรื่องกลศึกหรือไหวพริบนั้น อีกสามคนรวมกันก็ไม่อาจเทียบได้กับเสวี่ยหวยอี้

หลังจากฉินจื่ออี๋รบจนตัวตาย เสวี่ยหวยอี้ก็รวบรวมใจคนในกองทัพมาไว้ที่พวกเขาทั้งสี่อย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นบุตรชายคนที่สองและสามของฉินเย่ยังไม่ได้สละชีพเพื่อชาติ ดังนั้นเสวี่ยหวยอี้จึงถูกส่งตัวกลับเมืองหลวง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขายังนับว่าเจียมตัว เหตุผลก็เพราะในวินาทีที่ฉินเย่ออกคำสั่ง เขาก็รู้ตัวแล้วว่าไม่อาจเอื้อมถึงตำแหน่งนั้นได้อีกต่อไป

ฉินจินจือดูท่าทางจะนึกสนุกขึ้นมา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเสวี่ยหวยอี้ถึงไม่เคยเรียกท่านปู่ว่าท่านพ่อบุญธรรมต่อหน้าคนนอก ทั้งที่ดูเผินๆ เขาออกจะเป็นคนที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดแท้ๆ!”

หลิวอีอีมีลางสังหรณ์ว่านางกำลังจะได้ฟังความลับของตระกูลเข้าแล้ว

นางทำหน้าตาระแวดระวังพลางเอ่ย “เจ้าคงไม่คิดจะฆ่าปิดปากข้าหลังจากพูดจบหรอกนะ?”

ฉินจินจือไม่สนใจนาง พูดไปเรื่อยๆ ตามใจตน “เพราะเขาเข้าใจแล้วว่าพวกเขาทั้งสี่คนมีไว้เพื่อท่านพ่อของข้า เป็นขุนพลมือฉกาจ เป็นนักฆ่าพลีชีพ เป็นทั้งหมากและเบี้ยที่พร้อมจะถูกทิ้ง”

หลิวอีอีสมองหมุนติ้ว “ถ้างั้นทำไมท่านอ๋องชรายังให้เขากลับมาดูแลเจ้า ไม่กลัวเขาผูกใจเจ็บแล้วทำร้ายเจ้าหรือ?”

ฉินจินจือยิ้ม “ผูกใจเจ็บน่ะหรือ? ท่านปู่ช่วยรักษาชีวิตเขาไว้เชียวนะ ตราบใดที่เขายังอยู่ในจวนอ๋อง แม้จะไร้อนาคต แต่เรื่องความมั่งคั่งสุขสบายนั้นไม่ต้องห่วง ต่างจากพี่บุญธรรมอีกสามคนของเขา ที่อนาคตจะต้องตายเพื่อตระกูลฉิน”

หลิวอีอีหวนนึกถึงท่าทางใจดีของฉินเย่แล้วก็ขนลุกซู่

ก่อนหน้านี้นางยังสงสัยอยู่เลยว่าฉินจินจือไปกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดนี้มาจากไหน

ที่ไหนได้ เป็นของที่สืบทอดกันมานี่เอง!

ก็จริง อ๋องเจิ้นเป่ยผู้เลื่องชื่อระบือไกล วีรบุรุษผู้ก่อตั้งแคว้นจิ้น ความเมตตาจะไปปรากฏบนตัวเขาได้อย่างไร

นางว่าแล้วเชียว! พวกที่เล่นเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้มีแต่คนใจดำ!

อวิ๋นเชวี่ยทำท่าทางด้วยความกังวล จวิ้นจู่ไม่เคยเห็นพวกเขาอยู่ในสายตา เหตุใดวันนี้ถึงได้ฉีกหน้าพวกเขาเสียจนหมดสิ้น?

ฉินจินจือมองพระจันทร์ “เพราะข้าไม่ชอบหมาที่กระดิกหางสูงเกินไป เห็นท่าทางลำพองใจแล้วมันรำคาญตา”

ดวงจันทร์บนท้องฟ้าสว่างไสวเหลือเกิน แต่หากสังเกตดีๆ รอบๆ เริ่มมีดวงดาวดวงเล็กดวงน้อยปรากฏขึ้น ไม่มากนัก แต่ก็ช่วยขับไล่ความอ้างว้างออกไปได้

ฉินจินจือกลับไปทำท่าทางขี้เกียจเหมือนวันวาน “บาดแผลของเสิ่นฉาน่าจะหายดีแล้ว”

หลิวอีอีกล่าว “งั้นพรุ่งนี้ข้าจะทำผงยาให้อวิ๋นเชวี่ย เอาไปผสมในน้ำดื่ม อีกเจ็ดวันก็น่าจะหายแล้ว”

ฉินจินจือพยักหน้า “เจ็ดวัน เผยจิ่นเหนียนก็น่าจะกลับมาพอดี”

…

เผยจิ่นเหนียนควบม้ากลับเมืองหลวงจนม้าตายไปถึงห้าตัว มิใช่เพราะเหตุภัยพิบัติเร่งด่วนเท่านั้น แต่ยังมีนักฆ่านับไม่ถ้วนตามล่า

องครักษ์ที่ตระกูลเผยนำไปและทหารรักษาพระองค์ที่ฝ่าบาทส่งไปพร้อมกันล้มตายไปกว่าครึ่ง หลายครั้งที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดแต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากคนของฉินจินจือไว้ได้ทัน

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เสี่ยงตายเช่นนี้มาก่อน เรียกได้ว่าสภาพทุเรศทุรังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทว่าพอไปถึงเจียงหนาน เผยจิ่นเหนียนก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดท่านอาใหญ่ถึงเกิดในตระกูลขุนนาง แต่กลับต้องการจะตัดรากถอนโคนอิทธิพลของตระกูลขุนนางเสียเอง

น้ำท่วมทำลายล้าง ศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว ไปที่ไหนก็มีแต่เสียงคร่ำครวญ!

สถานที่แรกที่เขาไปเยี่ยมเยียนคือจวนของเจี๋ยตู้สื่อแห่งเจียงหนาน เสิ่นฉางชิง

ทว่าแม้แต่คนเขายังไม่ได้พบ

บรรดาขุนนางชั้นผู้น้อยต่างพากันเกี่ยงงาน ภัยพิบัติรุนแรงปานนี้กลับไม่มีใครรู้เห็นเลยสักคน

เผยจิ่นเหนียนออกคำสั่งเปิดคลังธัญพืชเพื่อบรรเทาทุกข์ราษฎรแต่กลับถูกปฏิเสธทั้งหมด!

ไม่ใช่ว่าในคลังไม่มีธัญพืช แต่เป็นเพราะหากไม่มีคำสั่งจากเจี๋ยตู้สื่อก็ไม่สามารถเปิดคลังได้!

เผยจิ่นเหนียนมองดูราษฎรจำนวนมากอดตายอยู่ข้างทางต่อหน้าต่อตา!

ทว่าขุนนางพวกนี้กลับปิดประตูมองไม่เห็น!

เขาอ้างฐานะผู้ตรวจการพิเศษที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ถึงได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่าคำว่าฟ้าสูงฮ่องเต้อยู่ไกลนั้นเป็นอย่างไร ขุนพลอยู่นอกราชสำนัก คำสั่งฮ่องเต้อาจไม่ได้รับการปฏิบัติตามเป็นอย่างไร

เจียงหนานทั้งเมืองเป็นโลกของตระกูลเสิ่น!

หากเสิ่นฉางชิงไม่เอ่ยปาก เขาไม่สามารถสั่งการขุนนางคนใดได้เลย!

และช่วยราษฎรไม่ได้แม้แต่คนเดียว

เขาก็เข้าใจจุดประสงค์ที่ฉินจินจือต้องการจะจัดการกับตระกูลขุนนางพวกนี้แล้ว

ชีวิตคนในสายตาพวกเขาเป็นดั่งมดปลวก

พวกเขาแคร์เพียงผลประโยชน์ของตนเอง หากสามารถทำให้ตระกูลก้าวหน้าไปอีกขั้น

ต่อให้ราษฎรทั้งสิบหกโจวต้องตายจนหมดสิ้น ในสายตาพวกเขาอาจจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ดังนั้น เขาจึงฆ่าคนเป็นครั้งแรก!

ฆ่าเจ้าเมืองคนหนึ่งเพื่อบังคับเปิดคลังธัญพืชบรรเทาทุกข์

ยามที่คมดาบเสียบทะลุหัวใจขุนนางผู้นั้น เลือดสาดกระเซ็นใส่หน้าเขาเต็มๆ

เขาแทบจะอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง!

ก็เพราะเหตุนี้เอง เขาถึงเกือบเอาชีวิตไม่รอดที่เจียงหนาน!

การขลุกอยู่ตรงนี้ไม่มีความหมายอีกต่อไป เผยจิ่นเหนียนจึงตัดสินใจกลับเมืองหลวงทันที เพื่อรายงานสถานการณ์ภัยพิบัติในเจียงหนานตามความเป็นจริง

วินาทีที่ม้าเหยียบย่างเข้าสู่เมืองหลวง เผยจิ่นเหนียนรู้สึกราวกับรอดตายมาได้ เขาทำเรื่องทูลขอเข้าเฝ้าในวัง จากนั้นก็รีบมาที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย

เผยจิ่นเหนียนยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

เพราะเขาทำพังไม่เป็นท่า!

ไม่เพียงแต่ช่วยราษฎรไม่ได้ แต่ตัวเองยังเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่เจียงหนาน

ฉินจินจือเห็นเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้น นี่ขอทานจากไหนกัน?

เผยจิ่นเหนียนกล่าวอย่างประหม่า “จวิ้นจู่ เผยจิ่นเหนียนทรยศต่อความไว้วางใจของท่าน การเดินทางไปเจียงหนานครั้งนี้ ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย ข้าทำพังหมดแล้ว”

เขาก้มหน้าลงด้วยสีหน้าผิดหวัง ไม่นานมานี้เองเขายังเต็มไปด้วยความมั่นใจเตรียมตัวก้าวเข้าสู่ราชสำนัก ทว่าทุกอย่างกลับไม่เหมือนที่เขาคิดไว้

ในตอนนั้นเองเขาได้ยินฉินจินจือพูดขึ้น “เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว”

เผยจิ่นเหนียนมองฉินจินจืออย่างแปลกใจ เขาคิดว่าฉินจินจือจะต้องด่าเขาเสียอีก!

ในตอนที่เขากำลังจะซาบซึ้งใจ ฉินจินจือก็ชกเปรี้ยงเข้าที่ดวงตาของเผยจิ่นเหนียนทันที

ทำให้ตาของเขาเขียวช้ำขึ้นมาทันใด

เผยจิ่นเหนียนเอามือกุมตาแทบจะร้องไห้ นางไม่ได้ด่าเขา แต่นางชกเขา!

ใครจะไปคิดว่าฉินจินจือกลับพูดว่า “เจ้าแค่ปรากฏตัวต่อหน้าฝ่าบาทในสภาพนี้ ภารกิจของเจ้าในการเดินทางครั้งนี้ก็ถือว่าสำเร็จแล้ว”

เผยจิ่นเหนียนตาสว่างทันที!

นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของฉินจินจือ ผู้ตรวจการพิเศษที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เองกลับถูกลอบสังหารตลอดเส้นทาง เพียงเท่านี้ก็อธิบายปัญหาได้ทุกอย่างแล้ว!

เขากำลังจะดีใจ ทว่าก็ได้ยินฉินจินจือพูดขึ้น “ดูเหมือนจะยังดูไม่น่าเวทนาพอ เอาอีกหมัดตรงนี้ละกัน!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง