บทที่ 100 หญิงสาวถูกย่ำยี

“อืม เรื่องแบบนี้เธอต้องระวังไว้ให้ดี ตอนนี้แม้การปราบปรามเรื่องค้ากำไรเกินควรจะไม่เข้มงวดเท่าเมื่อก่อน แต่หากเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา หน่วยงานอื่นเขาก็ต้องจัดการอยู่ดี”

หัวหน้าสถานีหวังกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เย่เสี่ยวเฟยเข้าใจดี ความกังวลของเขานั้นมีเหตุผล

ทางสถานีตำรวจแห่งนี้ เพราะมีความสัมพันธ์กับหัวหน้าสถานีหวังอยู่ เรื่องในครั้งนี้จึงคงไม่มีปัญหาอะไร

แต่ก็นะ นั่นมันแค่คอมมูนหลงหัวเล็กๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น

หากคนที่คอยอิจฉาเขาอยู่เบื้องหลังยังไม่หยุดหาเรื่อง แล้วนำเรื่องนี้ไปฟ้องร้องถึงระดับอำเภอ เรื่องราวก็จะยุ่งยากขึ้นมา

ยังไงซะ การดำเนินธุรกิจในรูปแบบผู้ค้ารายย่อยตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิดกว้างอย่างสมบูรณ์ เป็นเพียงแค่ว่าไม่ได้เข้มงวดเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้น

ก็แค่จับมาเป็นตัวอย่างไม่กี่ราย

หากเย่เสี่ยวเฟยถูกแจ้งจับจริงๆ ด้วยสถานการณ์ที่เขาทำธุรกิจแล้วกอบโกยกำไรได้มากมายขนาดนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะกลายเป็นตัวอย่างเหล่านั้น

“ครับ ครั้งนี้ขอบคุณหัวหน้าสถานีหวังมากครับ” เย่เสี่ยวเฟยใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งพลางมองอีกฝ่าย

“จะเกรงใจไปทำไม? ครั้งที่แล้วเธอทำผลงานชิ้นใหญ่ไว้นะ! หากคอมมูนหลงหัวของเราพัฒนาขึ้นได้ในอนาคต ความดีความชอบนี้ต้องมีชื่อเธอรวมอยู่ด้วยแน่นอน!” หัวหน้าสถานีหวังกล่าว

ปกติเขากับเลขาพรรคชิวและคนอื่นๆ ก็ถือว่าคุ้นเคยกันดี จึงค่อนข้างมีความรู้สึกร่วมกับการพัฒนาของคอมมูนหลงหัว

พอนึกถึงข่าวคราวที่ส่งมาจากระดับมณฑล เขาก็รู้สึกว่าผลงานนี้ต้องมีส่วนของเย่เสี่ยวเฟยอยู่อย่างแน่นอน

“หัวหน้าสถานีหวังพูดเกินไปครับ ถ้าจะพูดถึงความดีความชอบ คนที่คอยปกป้องความปลอดภัยให้ประชาชนอย่างพวกคุณต่างหากที่มีผลงานมากกว่า”

เย่เสี่ยวเฟยพูดมาถึงตรงนี้ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้กะทันหัน จึงหันไปมองหัวหน้าสถานีหวังอีกครั้ง

“ช่วงนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมดูเหนื่อยๆ จัง”

ใต้ตาของหัวหน้าสถานีหวังมีรอยคล้ำ ดูเหมือนช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ ทั้งที่ตอนเจอกันเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ยังไม่มีเลยแท้ๆ

“ช่วงนี้งานเยอะจริงๆ นั่นแหละ วันนี้ก็ถือว่าบังเอิญมาก เพราะฉันดันอยู่ที่สถานีตำรวจพอดี ถ้าเป็นเมื่อสองวันก่อน ฉันคงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก” หัวหน้าสถานีหวังกล่าว

“คอมมูนของเราก็แบบนี้แหละ ปกติถ้าไม่มีเรื่องก็ไม่เป็นไร แต่พอมีเรื่องขึ้นมาก็มักจะประดังเข้ามาพร้อมกันไม่หยุด ไอ้วันก่อนที่เพิ่งจัดการคนเมาอาละวาดไป ตอนนี้ก็มีเรื่องเข้ามาอีก”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?” เย่เสี่ยวเฟยพอนึกเค้าลางออก แต่ก็ยังไม่กล้ายืนยัน

“ก็เรื่องที่รายงานมาจากหมู่บ้านเต้าเถียนนั่นไง บอกว่ามีคนข่มเหงรังแกหญิงสาว ตอนนี้กำลังออกไปสืบคดีกันอยู่ข้างนอกตลอดหลายวันมานี้”

“เป็นหมู่บ้านในเขตเต้าเถียนใช่ไหมครับ?” เย่เสี่ยวเฟยถาม

“เธอรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?” หัวหน้าสถานีหวังถามอย่างงุนงง

เขาไม่ได้บอกเย่เสี่ยวเฟย แต่เย่เสี่ยวเฟยกลับระบุชื่อหมู่บ้านได้อย่างแม่นยำ เป็นไปได้ทางเดียวคือเย่เสี่ยวเฟยเคยได้ยินข่าวมา

“ผมเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ที่บ้านเล่าให้ฟังครับ ว่ากันว่าผู้ต้องสงสัยคดีนี้ข่มเหงรังแกหญิงสาวไปหลายคนแล้ว” เย่เสี่ยวเฟยพูดพลางสังเกตหัวหน้าสถานีหวังอย่างใจเย็น

คดีนี้เขาเคยได้ยินมาแน่นอน มันเป็นหนึ่งในคดีปริศนาที่โด่งดังในยุค 80 ของชาติก่อน เพราะสุดท้ายแล้วก็จับคนร้ายไม่ได้

ในยุคนี้ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงกันอยู่แล้ว หญิงสาวที่ถูกข่มเหงก็ถือว่าชื่อเสียงพังพินาศ ถ้าไม่เพราะหนึ่งในเหยื่อเป็นปัญญาชนหญิงที่ยอมเข้าแจ้งความด้วยตัวเอง เรื่องนี้ก็อาจจะถูกกดทับปิดข่าวไปแล้ว

เรื่องอื้อฉาวแบบนี้ ต่อให้จับคนร้ายได้ ก็คงเป็นเพียงคนในหมู่บ้านที่จัดการกันเอง ถอนหัวไชเท้าออกมาก็ติดโคลนมาด้วย

เวลานี้คนส่วนใหญ่มองว่าคนในหมู่บ้านมีเกียรติยศเสื่อมเสียร่วมกัน หากมีเรื่องอื้อฉาวแจ้งตำรวจไป ก็เท่ากับเป็นการทำลายชื่อเสียงของทั้งหมู่บ้าน

ปัญญาชนหญิงคนนั้นแบกรับความกดดันเข้าแจ้งความ แต่สุดท้ายตำรวจก็หาตัวคนร้ายไม่พบ ว่ากันว่าคนร้ายรายนี้เจ้าเล่ห์มาก เข้าออกหมู่บ้านเต้าเถียนราวกับเป็นบ้านตัวเอง ข่มเหงรังแกหญิงสาวบริสุทธิ์ไปหลายบ้าน

และหลังจากก่อเหตุที่หมู่บ้านเต้าเถียน เขาก็ตั้งเป้าหมายต่อไปไว้ที่หมู่บ้านชุนซู่

ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเห็นชื่อหมู่บ้านชุนซู่ เย่เสี่ยวเฟยก็คงไม่ใส่ใจเช่นกัน สรุปคือการก่อเหตุของเขาไม่มีรูปแบบที่แน่นอน

“นั่นสิ หมู่บ้านเต้าเถียนมีผู้เสียหายถึงสามคน นอกจากปัญญาชนหญิงคนหนึ่งที่ยอมให้ความร่วมมือกับเราแล้ว เหยื่อคนอื่นๆ ก็ไม่ค่อยอยากให้ความร่วมมือเท่าไหร่ เรื่องนี้หากจะสืบให้ได้ความจริง เกรงว่าจะไม่ง่ายนัก”

“หัวหน้าสถานีหวังครับ แล้วคุณเคยคิดบ้างไหมว่าคนร้ายรายนี้อาจจะไปก่อเหตุที่อื่น?”

“ไปก่อเหตุที่อื่น? ที่ไหนเหรอ?” หัวหน้าสถานีหวังชะงักไป เขารู้สึกว่าเย่เสี่ยวเฟยกำลังชี้ช่องทางใหม่ๆ ให้

พวกเขาเอาแต่คิดว่าจะหาตัวคนร้ายในหมู่บ้านเต้าเถียน เหมือนจะไม่เคยคิดจะไปดูที่อื่นเลยจริงๆ

“ตอนนี้แจ้งความไปแล้ว คนในหมู่บ้านเต้าเถียนต้องรู้กันหมดแน่นอน หากคนร้ายปะปนอยู่ในนั้น เขาก็อาจจะเปลี่ยนเป้าหมายไปที่อื่นแทน”

เย่เสี่ยวเฟยกล่าว “เพราะบ้านของผมอยู่ที่หมู่บ้านชุนซู่ ผมรู้ว่าหมู่บ้านเต้าเถียนอยู่ใกล้เรามาก เลยค่อนข้างเป็นห่วงครับ”

หัวหน้าสถานีหวังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจจะสนทนากับเย่เสี่ยวเฟยต่ออีก

“เสี่ยวเฟย แนวทางที่เธอเสนอมาเรายังไม่ได้ไปตรวจสอบจริงๆ ด้วย ตอนนี้ฉันจะนำคนไปตรวจสอบดูเดี๋ยวนี้แหละ”

“ได้ครับ” เย่เสี่ยวเฟยพยักหน้า

ตอนนี้หญิงสาวบ้านที่หมู่บ้านชุนซู่ยังไม่เกิดเรื่อง หากหัวหน้าสถานีหวังไปตรวจสอบตอนนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะพบเบาะแสอะไรบางอย่าง ต่อให้ไม่พบอะไร อย่างน้อยถ้าช่วยหญิงสาวได้สักคนก็ยังดี

หลังจากหัวหน้าสถานีหวังจากไป เย่เสี่ยวเฟยก็ไม่ได้อยู่ที่สถานีตำรวจต่อ เขาก้าวเดินออกมา

แวะกลับไปที่ร้านก่อน เพื่อให้ฟางเหิงและพี่สาวทั้งสองที่กำลังกระวนกระวายได้วางใจ จากนั้นก็นำของที่เตรียมไว้สำหรับพิธีวางคานบ้านขึ้นรถจักรยานยนต์ แล้วขี่รถกลับบ้าน

การกลับไปครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อนำของสำหรับพิธีวางคานบ้านกลับไปเท่านั้น แต่ยังมีบางเรื่องที่ต้องจัดการ

ขณะเดียวกันที่หมู่บ้านชุนซู่ บริเวณบ้านเดิมตระกูลเย่ เกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างหนัก

“หวังซื่อ ที่นายพูดนี่เรื่องจริงหรือเรื่องโกหกเนี่ย? พี่เฟยถูกจับเหรอ? เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“พี่เฟยไม่ได้ทำธุรกิจอยู่ที่คอมมูนเหรอ? ทำไมถึงถูกจับได้ล่ะ? แล้วนายรู้ได้ยังไง?”

หนุ่มๆ ที่กำลังทำงานอยู่พอได้ยินคำพูดของหวังจิ้น ก็พากันหยุดมือแล้วล้อมหน้าล้อมหลังเขาถาม

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ? ก็เห็นกับตาตัวเองน่ะสิ! ตอนนั้นก็บังเอิญมาก ฉันผ่านมาทางนั้นพอดี เห็นตำรวจที่ดูคล่องแคล่วกลุ่มหนึ่งกำลังไล่ตามคนร้าย แล้วยังเห็นพวกเขาใช้ไม้ทุบร้านของเย่เสี่ยวเฟยจนพังยับเยิน แถมยังบอกว่าจะยึดรถจักรยานยนต์ของเขาด้วย”

หวังจิ้นใส่สีตีไข่พ่นน้ำลายใส่ไม่หยุด

“หวังจิ้น นายพูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่?” พี่หย่งแสดงสีหน้าสงสัย

คนชื่อหวังจิ้นคนนี้เขารู้จักดี เป็นน้องชายของพี่สะใภ้ใหญ่ของเย่เสี่ยวเฟย ลำดับที่สี่ของบ้านที่มีพี่สาวสามคน ตั้งแต่เล็กจนโตก็เป็นตัวอย่างของเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคน พูดหยาบๆ ก็คือหมายังเมิน! คนพรรค์นี้ คำพูดของเขาจะเชื่อถือได้จริงหรือ?

“ฉันจะหลอกพวกนายทำไม? บ้านของเย่เสี่ยวเฟยสร้างใหญ่โตขนาดนี้ ค่าจ้างคงยังไม่ได้จ่ายให้พวกนายครบใช่ไหมล่ะ? พวกนายทำงานฟรีกันชัดๆ! เขาถูกจับไปแล้ว แม้แต่มอเตอร์ไซค์ก็จะถูกยึด จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าจ้างให้พวกนายกัน”

หวังจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ ราวกับว่าการที่เย่เสี่ยวเฟยถูกจับเป็นเรื่องดีเลิศสำหรับเขา

ทว่าคำพูดเหล่านี้ กลับทำให้กลุ่มคนหนุ่มที่ขยันขันแข็งกลุ่มนี้ตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง