บทที่ 99 ใครเป็นคนแจ้ง

นอกจากชายวัยกลางคนคนนั้นแล้ว ยังมีคนอื่นติดตามมาด้วยอีกหลายคน

เย่เสี่ยวเฟยไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายหน้าร้าน เพราะแถวนี้มีผู้คนพลุกพล่าน หากมีใครมาเห็นเข้าคงไม่ดีนัก

"ได้ครับ ผมจะไปกับพวกคุณ" เขากล่าวรับพร้อมกับพยักหน้า

"พี่เฟย" ฟางเหิงมองเขาด้วยความกังวล

เย่เสี่ยวเฟยปรายตามองเป็นเชิงบอกให้ฟางเหิงใจเย็นลง

ฟางเหิงยึดคำสั่งของเย่เสี่ยวเฟยเป็นสำคัญ เดิมทีเขานึกอยากจะพุ่งเข้าไปขวางคนพวกนั้นไว้ แต่พอเห็นเย่เสี่ยวเฟยส่ายหน้าห้าม ก็ทำได้เพียงหยุดยืนอยู่กับที่อย่างไม่เต็มใจนัก

เขาได้แต่มองตามหลังคนพวกนั้นที่เดินจากไป

เย่เสี่ยวเฟยเดินตามกลุ่มคนเหล่านั้นตรงไปยังสถานีตำรวจ

"สหายครับ เมื่อกี้ที่คุณบอกว่ามีคนยอมหักหลังญาติมิตรเพื่อแจ้งเบาะแสผม… คุณพอจะรู้ไหมว่าเป็นใคร?" ระหว่างทาง เย่เสี่ยวเฟยเอ่ยถามชายวัยกลางคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่

คำว่า 'ยอมหักหลังญาติมิตร' นี้ช่างแสลงใจนัก อย่างน้อยก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าคนที่แจ้งจับเขานั้นต้องเป็นคนใกล้ตัวอย่างแน่นอน

เดิมทีหากชายวัยกลางคนไม่หลุดปากพูดออกมา เขาก็ไม่ได้คิดจะเซ้าซี้อะไร แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเผลอพูด ก็ถือว่าเขาคนนี้ปากไม่ค่อยแน่นเท่าไหร่

ไม่แน่ว่าเขานี่แหละที่อาจจะง้างปากถามอะไรออกมาได้บ้าง

"ฉันรู้ว่าเป็นใคร แต่เรื่องนี้ฉันบอกนายไม่ได้หรอก" ชายวัยกลางคนเริ่มฉลาดขึ้นในตอนนี้ เขาพูดต่อว่า "นายลองไปคิดดูเอาเองก็แล้วกัน อีกอย่างเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของนายเองที่ทำตัวเด่นเกินไป ใครจะทนเห็นนายทำการค้าจนร่ำรวยขนาดนี้ได้ การที่คนเขาอิจฉาจนไปแจ้งเบาะแสที่คอมมูนก็เป็นเรื่องธรรมดา"

เย่เสี่ยวเฟยพูดไม่ออก ได้แต่เดินเงียบๆ ตามคนกลุ่มนั้นไปจนถึงสถานีตำรวจ

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ด้านหน้ากำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างอยู่ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นแล้วลุกเดินเข้ามาทันที

"สหายครับ พวกเรามาจากกลุ่มตรวจสอบของคอมมูนหลงหัว มีคนแจ้งเบาะแสว่าสหายคนนี้ทำการค้ากำไรเกินควร พวกเราเลยนำตัวมาส่งต่อให้ทางคุณช่วยตรวจสอบครับ" ชายวัยกลางคนกล่าว

ช่างบังเอิญจริงๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจนายนั้นคือฮั่วอิงนั่นเอง

ฮั่วอิงมองไปทางเย่เสี่ยวเฟย ดูท่าทางจะไม่คาดคิดว่าเป็นเขา จึงเบิกตากว้างในทันที

เขาอึ้งไปครู่ใหญ่ รู้สึกตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เย่เสี่ยวเฟยยิ้มให้เขา "สหายฮั่วอิง ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกันเร็วขนาดนี้"

ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แต่เขากลับยังคงทักทายด้วยสีหน้าปกติ เห็นได้ชัดว่าสภาพจิตใจนั้นแกร่งจริงๆ

"สหายเย่เสี่ยวเฟย นี่พวกคุณ…" สายตาของฮั่วอิงกวาดมองระหว่างคนกลุ่มนั้นกับเย่เสี่ยวเฟยไปมา

"สหายตำรวจ พวกคุณรู้จักกันด้วยหรือครับ?" ชายวัยกลางคนถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

เขาไม่นึกเลยว่าคนถูกกล่าวหาว่าทำการค้ากำไรเกินควรจะรู้จักกับตำรวจได้ ไม่รู้สึกร้อนตัวบ้างเลยหรือไง?

"ใช่ครับสหาย สหายเย่เสี่ยวเฟยคนนี้เป็นบุคคลดีเด่นของคอมมูนหลงหัวเรา เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะติดประกาศเกียรติคุณและผลงานดีเด่นส่วนตัวของเขาที่บอร์ดประกาศ พวกคุณเข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่า?" ฮั่วอิงกล่าว

ครั้งก่อนที่เขาไม่รู้สถานการณ์แน่ชัดแล้วร่วมกับเพื่อนร่วมงานไปจับกุมเย่เสี่ยวเฟย เรื่องผิดพลาดในคราวนั้นยังถูกเพื่อนร่วมงานเอามาล้อจนถึงทุกวันนี้

เย่เสี่ยวเฟยมีผู้นำระดับสูงคอยหนุนหลังอยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นได้แน่นอน

อีกอย่าง เขารู้ดีว่าธุรกิจพะโล้ของเย่เสี่ยวเฟยเป็นการทำร้านค้าที่เปิดเผยและถูกต้องตามกฎหมาย จะไปเกี่ยวข้องกับการค้ากำไรเกินควรได้อย่างไร

ชายวัยกลางคนคนนั้นคงเหมือนกับพวกเขาก่อนหน้านี้ คือยังไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลให้ชัดเจน

"สหายตำรวจครับ มีญาติของเย่เสี่ยวเฟยมาแจ้งเบาะแสที่คอมมูนโดยเฉพาะว่าเขากำลังทำการค้ากำไรเกินควร แถมยังบอกว่าเกี่ยวข้องกับยอดเงินมหาศาล พวกเราถึงได้ไปเชิญตัวเขามา เรื่องนี้น่าจะไม่มีอะไรเข้าใจผิดหรอกครับ"

ชายวัยกลางคนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ดูท่าทางแล้ว เย่เสี่ยวเฟยกับตำรวจนายนี้ความสัมพันธ์คงไม่เลวเลย

เป็นบุคคลดีเด่น? แถมยังมีใบประกาศเกียรติคุณอีก? มิน่าเล่า ตั้งแต่มาถึงสถานีตำรวจ เย่เสี่ยวเฟยถึงดูไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด

ที่แท้ก็เคยสร้างความดีความชอบมาก่อนนี่เอง

แต่ในเมื่อคนที่เป็นญาติแท้ๆ ของเย่เสี่ยวเฟยเป็นคนมาแจ้งเอง เรื่องนี้จะผิดพลาดได้อย่างไร?

ชายวัยกลางคนเริ่มสับสน ทำได้เพียงมองไปที่ฮั่วอิง อยากรู้ว่าเขาจะว่าอย่างไร

ฮั่วอิงชะงักไปครู่หนึ่ง ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก ประตูห้องทำงานก็เปิดออก หัวหน้าสถานีหวังเดินออกมาจากด้านใน

พอเห็นคนยืนอออยู่ตรงนี้เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปที่เย่เสี่ยวเฟย พร้อมกับตบไหล่เขาอย่างยิ้มแย้ม

"สหายเสี่ยวเฟย วันนี้ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ"

"หัวหน้าสถานีหวังครับ มีคนแจ้งเบาะแสว่าผมทำการค้ากำไรเกินควร บอกว่าผมมีรายได้ผิดกฎหมายเป็นจำนวนมาก ไปแจ้งที่คอมมูนแล้วให้มาสอบสวนที่นี่ครับ" เย่เสี่ยวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ

"เหลวไหลสิ้นดี! การค้ากำไรเกินควรหมายถึงการใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงเพื่อกอบโกยผลกำไรมหาศาล นายค้าขายอย่างสุจริต เงินที่ได้ก็เป็นเงินที่ควรจะได้ แล้วมันจะไปเกี่ยวอะไรกับการค้ากำไรเกินควรกัน!" หัวหน้าสถานีหวังพูดด้วยความโมโห

เย่เสี่ยวเฟยทำให้เขาได้หน้าต่อหน้าหัวหน้าเมิ่ง แม้ตอนแรกจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันบ้าง แต่จากการติดต่อกันในภายหลัง หัวหน้าเมิ่งก็ชื่นชมเขามากเช่นกัน

โดยเฉพาะเรื่องที่เขาสามารถป้องกันเหตุใหญ่ที่เกือบทำให้ผู้นำคณะกรรมการมณฑลต้องจบชีวิตลงในคอมมูนหลงหัว ไม่ว่าจะอย่างไรหัวหน้าสถานีหวังก็ต้องขอบคุณเย่เสี่ยวเฟย

ตอนนี้พอได้ยินคนอื่นยัดเยียดข้อหานี้ให้เขา แน่นอนว่าหัวหน้าสถานีหวังย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา

ชายวัยกลางคนสบตากับเพื่อนร่วมกลุ่ม สีหน้าของคนกลุ่มนั้นก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

พวกเขานึกว่าจะมาจัดการเรื่องที่มีคนแจ้งเบาะแสทั่วไป ไม่นึกเลยว่าคราวนี้จะเตะตอเข้าให้

ตอนที่เย่เสี่ยวเฟยเรียกเมื่อครู่พวกเขาก็ได้ยิน ชายที่อยู่ตรงหน้านี้คือหัวหน้าสถานีตำรวจ

แม้แต่หัวหน้าสถานียังยืนยันว่าเย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ทำการค้ากำไรเกินควร ดังนั้นการสอบสวนที่พวกเขาคาดหวังไว้คงหมดหวังแน่

ช่วงขณะนั้น คนกลุ่มนี้ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่รู้ควรจะพูดอะไรออกไปดี

"เอาล่ะ ดูท่าเรื่องนี้คงจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่ สหายทั้งหลาย พวกคุณใส่ใจเมื่อได้รับเบาะแสถือว่าเป็นเรื่องดี แต่สหายเย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ทำการค้ากำไรเกินควร พวกคุณวางใจได้เลย"

"ฮั่วอิง นายไปส่งแขกพวกนี้ออกไปที" หัวหน้าสถานีหวังกล่าวเพียงไม่กี่คำ ก็จัดการเรื่องนี้จนเรียบร้อย

"สหาย เชิญครับ ไปกันเถอะ" ฮั่วอิงกล่าวทันที

"สหายเย่เสี่ยวเฟย ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็ต้องขอโทษด้วย หากไม่ใช่เพราะญาติของคุณมาแจ้งเบาะแส เราคงไม่บุกมาถึงที่นี่" ชายวัยกลางคนเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ

"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ดีแล้วที่พูดให้เข้าใจกัน เรื่องแบบนี้ขอแค่ไม่มีครั้งหน้าก็พอ"

"รับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าแน่นอนครับ"

หลังจากทั้งสองฝ่ายปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย ชายวัยกลางคนก็พาคนของเขาจากไป

ส่วนเย่เสี่ยวเฟยเดินเข้าห้องทำงานไปพร้อมกับหัวหน้าสถานีหวัง

"เสี่ยวเฟย ธุรกิจนายกำลังเติบโต แต่ก็ต้องระวังคนรอบข้างให้ดี เรื่องครั้งนี้เป็นเพียงการแจ้งเบาะแสธรรมดา หากวันหน้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ใครจะไปรู้ได้?" หัวหน้าสถานีหวังกำชับ

ปกติเวลาที่พวกเขาทำคดี ก็พบเห็นเรื่องคนในครอบครัวอิจฉาริษยากันจนตาแดงมามากนักต่อนัก ถึงขั้นพี่น้องลงไม้ลงมือกันจนถึงแก่ชีวิตก็ยังมีให้เห็น

"ขอบคุณหัวหน้าสถานีหวังที่เตือนครับ เรื่องครั้งนี้ผมพอจะเดาออก ต่อไปผมจะระวังตัวแน่นอน" เย่เสี่ยวเฟยกล่าว

"นายรู้ในใจแล้วหรือว่าใครทำ?" หัวหน้าสถานีหวังถาม

ดูท่าหากเย่เสี่ยวเฟยไม่รู้เรื่อง เขาคงจะช่วยสืบหาให้

"ผมพอจะเดาได้ครับว่าใครทำ คนรอบข้างที่รู้สถานการณ์ทั้งหมดของผมมีไม่มากหรอกครับ" เย่เสี่ยวเฟยตอบ

เขาเพิ่งจะกลับไปหมู่บ้านชุนซู่เที่ยวเดียว ก็มีบางคนนั่งไม่ติดกันเสียแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง