บทที่ 98 ถูกแจ้งความ

ต้องรีบหาทางหยุดความเสียหายนี้เสียที

โรงงานอาหารกระป๋องในตอนนี้ไปไม่รอดแล้วจริงๆ หากยังปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ต่อไปคงไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่

“ได้ครับ งั้นผมจะลองไปยื่นเรื่องเสนอผู้ใหญ่ข้างบนดู ถ้าทำได้ โรงงานอาหารกระป๋องก็คงต้องปิดตัวลง” น้ำเสียงของท่านผู้อำนวยการโรงงานดูหนักอึ้งเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

โรงงานแห่งนี้คือที่ที่เขาทำงานมานานหลายปี และได้ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายให้ไปไม่น้อย

ทว่าพอต้องมาปิดตัวลงแบบนี้ คนที่รู้สึกรับไม่ได้มากที่สุดก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ

การประชุมครั้งนี้ทำให้บรรดาผู้อำนวยการต่างรู้สึกหดหู่ใจ ตอนที่เดินออกมาจากโรงงาน สีหน้าของแต่ละคนจึงดูไม่สู้ดีนัก

“ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง” ทันใดนั้นท่านผู้อำนวยการเจิ้งก็ได้ยินเสียงคนเรียก

เขาเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเย่เสี่ยวเฟย

“เย่เสี่ยวเฟย? เธอมาที่นี่ได้ยังไง?” ท่านผู้อำนวยการเจิ้งนึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้

วันนี้พวกเขายังเพิ่งประชุมหารือกันเรื่องที่เขาต้องการจะรับช่วงต่อโรงงานอาหารกระป๋องอยู่เลย ไม่นึกว่าพอดีจังหวะที่เขาจะมาปรากฏตัว เรียกว่าง่วงปุ๊บก็ได้เจอหมอนปั๊บเลย

“ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง นี่ใช่ชายหนุ่มคนที่คุณพูดถึงในที่ประชุมเมื่อครู่นี้หรือเปล่าครับ?” ผู้อำนวยการโรงงานที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

“ใช่ครับท่านผู้อำนวยการ นี่คือชายหนุ่มที่มาสอบถามเมื่อวันก่อน เขาชื่อเย่เสี่ยวเฟย เสี่ยวเฟย นี่คือท่านผู้อำนวยการหลัว ผู้อำนวยการโรงงานอาหารกระป๋องของเรา” ท่านผู้อำนวยการเจิ้งแนะนำ

“สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการหลัว” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวทักทายตามมารยาท ท่าทีของเขายังคงดูดีและให้เกียรติ

“เสี่ยวเฟย เรื่องที่เธอพูดคราวที่แล้วว่าอยากรับช่วงต่อโรงงานอาหารกระป๋องของเรา เรื่องนี้เราตัดสินใจกันเองไม่ได้ ต้องทำรายงานเสนอไปยังเบื้องบน โรงงานเหล่านี้อยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาล ตอนนี้ยังไม่มีที่ไหนกล้าทำเรื่องการร่วมทุนระหว่างรัฐกับเอกชนหรอกนะ” ท่านผู้อำนวยการหลัวกล่าว

แนวคิดเรื่องการร่วมทุนระหว่างรัฐกับเอกชนในตอนนี้เป็นเพียงแค่ข้อเสนอที่เพิ่งมีการหยิบยกขึ้นมาพูดถึงเท่านั้น ยังไม่มีใครกล้าเป็นผู้นำลงมือทำจริงๆ จังๆ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะโรงงานส่วนใหญ่ในปัจจุบันยังพอประคับประคองให้อยู่รอดได้ แต่โรงงานอาหารกระป๋องอย่างของพวกเขานั้นถือว่ามีไม่มากนัก

“ท่านผู้อำนวยการหลัว ผมเข้าใจข้อกังวลของท่านนะครับ ประการแรกคือเรื่องเงินเดือนคนงานและปัญหาอื่นๆ ที่ตามมาหลังจากการปิดโรงงาน สิ่งหนึ่งที่ผมสามารถยืนยันได้คือ หากผมได้รับช่วงดูแลโรงงานแห่งนี้ ผมยังคงมีความต้องการแรงงานอยู่ หากโรงงานสามารถโอนย้ายมาให้ผมดูแลได้ ผมรับรองว่าจะสามารถจ้างคนงานต่อได้อีกส่วนหนึ่งแน่นอน”

เย่เสี่ยวเฟยพูดเข้าประเด็นทันที

เมื่อเห็นแววตาของท่านผู้อำนวยการหลัวและคนอื่นๆ เริ่มเป็นประกายขึ้นมา เย่เสี่ยวเฟยก็รู้ทันทีว่าคำพูดของเขาโดนใจอีกฝ่ายเข้าเต็มเปา

หลังการปิดตัวของโรงงาน บรรดาหัวหน้างานอาจจะย้ายไปทำงานที่อื่นต่อได้ แต่สำหรับคนงานที่เคยมีงานทำมั่นคงกลับต้องสูญเสียรายได้ประจำไป หากเขาสามารถช่วยแก้ปัญหาเรื่องงานให้กับคนงานได้ส่วนหนึ่ง เขาเชื่อว่าท่านผู้อำนวยการหลัวจะต้องพยายามผลักดันเรื่องนี้ให้สำเร็จอย่างเต็มกำลังแน่นอน

“สหายเสี่ยวเฟย สิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?” ท่านผู้อำนวยการหลัวถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“จริงครับ”

“ตอนนี้โรงงานอาหารกระป๋องของเรามีพนักงานอยู่ห้าสิบกว่าคน หลังจากที่คุณรับช่วงต่อโรงงานไปแล้ว คุณวางแผนจะทำอย่างไรถึงจะสามารถจ่ายเงินเดือนให้พนักงานทั้งห้าสิบกว่าคนนั้นได้ไหว?” ท่านผู้อำนวยการหลัวถามต่อ

ไม่ใช่ว่าเขาคิดกังวลไปเองเรื่อยเปื่อย เพราะในยุคนี้มีค่านิยมที่ว่า ‘เงินเดือน 36 หยวนนั้นยั่งยืน’ โดยทั่วไปคนงานในเวลานี้มักจะมีรายได้อยู่ที่ประมาณสามสิบหยวนต่อเดือน ส่วนพนักงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่หรือยังไม่มีประสบการณ์มากพอถึงจะมีเงินเดือนแค่สิบกว่าหยวน

เนื่องจากผลประกอบการของโรงงานอาหารกระป๋องไม่ดีมานานแล้ว จึงไม่มีการจ้างพนักงานใหม่เข้ามาสักพักใหญ่ ตามธรรมเนียมการจ่ายเงินเดือน พนักงานห้าสิบคนนี้จะต้องใช้เงินเดือนละหนึ่งพันกว่าหยวน หากเย่เสี่ยวเฟยรับช่วงดูแลโรงงานนี้ไป ไม่นับรวมค่าใช้จ่ายอื่นๆ แค่ภาระเงินเดือนของคนงานต่อเดือนก็ปาเข้าไปหนึ่งพันกว่าถึงเกือบสองพันหยวนแล้ว

“พนักงานห้าสิบกว่าคน ผมรับได้ครับ ไม่มีปัญหา” เย่เสี่ยวเฟยตอบทันที

แม้เงินเดือนคนงานต่อเดือนจะสูงเกือบสองพันหยวน แต่ผลกำไรที่คนเหล่านี้สร้างขึ้นมาในโรงงานย่อมไม่ใช่เพียงแค่ตัวเลขนี้ นอกจากนี้ เขายังจ้างหญิงสาวสองคนมาช่วยงานที่ร้าน รวมไปถึงพวกคนงานชั่วคราวที่เขาจ้างมาก่อนหน้านี้ เขาก็จ่ายให้วันละหนึ่งหยวน ซึ่งคำนวณดูแล้วก็ใกล้เคียงกับอัตราเงินเดือนของคนงานพวกนี้อยู่เหมือนกัน

หากต้องการจะพัฒนาธุรกิจในตัวอำเภอ จะมัวแต่พึ่งพารายได้จากการขายพะโล้ที่คอมมูนหลงหัวเพียงอย่างเดียวนั้นไม่พอ และถ้าหากยังคงทำเพียงแค่พะโล้ขายในร้าน ก็ไม่มีทางที่จะขยายขนาดธุรกิจให้ใหญ่โตขึ้นได้ มีแต่ต้องใช้โรงงานแห่งนี้ขยายขอบเขตการผลิตทุกอย่าง เหมือนกับการผลิตน้ำซุปหม้อไฟสำเร็จรูปนั่นแหละ ถึงจะสามารถส่งขายไปได้ทุกที่

เขาต้องคว้าไว้ทั้งสองทาง!

ตั้งแต่แรกเริ่ม ความคิดของเย่เสี่ยวเฟยคือต้องการจะยืนหยัดด้วยการทำเครื่องพะโล้ขาย แม้พะโล้จะเป็นสินค้าหลักของเขาด้วยเช่นกัน แต่หลังจากที่เขาสร้างชื่อเสียงให้กับ ‘ร้านพะโล้สิบหลี่เซียง’ จนเป็นที่รู้จักแล้ว ความต้องการเครื่องพะโล้สำเร็จรูปก็จะเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

“ตกลง ผมจะทำเรื่องยื่นเสนอไปยังเบื้องบนให้ หากมีความคืบหน้าอย่างไร จะติดต่อไปหาคุณอีกที” ท่านผู้อำนวยการหลัวให้คำมั่น

“ได้ครับ รบกวนท่านผู้อำนวยการหลัวด้วยครับ”

พูดจบ เย่เสี่ยวเฟยขี่จักรยานออกจากโรงงานอาหารกระป๋องด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างดีทีเดียว ก่อนหน้านี้ท่านผู้อำนวยการเจิ้งเคยบอกว่าท่านผู้อำนวยการหลัวอาจจะไม่ตกลง เขาจึงได้แต่ลองหยั่งเชิงบอกข่าวนี้กับอีกฝ่ายดู ทว่าตอนนี้ด่านท่านผู้อำนวยการหลัวถือว่าผ่านไปได้ด้วยดีแล้ว ในเมื่อเขารับปากไปแล้วว่าจะสามารถรับประกันตำแหน่งงานของคนงานคนอื่นๆ ได้ ท่านผู้อำนวยการหลัวก็คงจะพยายามหาหนทางผลักดันเรื่องนี้ให้สำเร็จอย่างแน่นอน

เขาขี่จักรยานเพียงไม่นานก็ถึงสถานีรถโดยสาร เย่เสี่ยวเฟยรับเหอจิ้งเจียเพื่อเดินทางกลับคอมมูนหลงหัว ส่วนเหอจิ้นเฟิงนั้นต้องรอรถโดยสารเที่ยวถัดไป

ด้วยความที่กลัวว่าเหอจิ้งเจียจะเหนื่อย เย่เสี่ยวเฟยจึงตั้งใจไปส่งเธอถึงบ้านก่อน จากนั้นถึงได้วกกลับมาที่ร้านของตัวเอง

ใครจะไปคาดคิดว่าเพิ่งจะมาถึงหน้าร้าน ก็เห็นกลุ่มคนล้อมร้านอยู่เสียแล้ว

ไม่ใช่ลูกค้าที่มารอซื้อของหรอก แต่เป็นฟางเหิงที่กำลังยืนโต้เถียงกับคนกลุ่มหนึ่งอยู่

หัวใจของเย่เสี่ยวเฟยหล่นวูบ เขาเร่งความเร็วของรถแล้วจอดลงที่หน้าร้าน

“พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงต่ำ เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาก็พบว่าคนกลุ่มนี้ล้วนเป็นคนแปลกหน้าทั้งสิ้น

“พี่เฟย พี่กลับมาเสียที! คนพวกนี้บอกว่าได้รับแจ้งเบาะแสว่าพี่ทำการค้ากำไรเกินควร พวกเขาจะเอาตัวพี่ไปสอบสวนครับ” ฟางเหิงเห็นเย่เสี่ยวเฟยมาถึง ก็เหมือนพบที่พึ่งพิงรีบกล่าวออกมาทันที

“แกคือเย่เสี่ยวเฟยใช่ไหม?” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนที่เย่เสี่ยวเฟยจะได้พูดอะไร

“ใช่ครับ แล้วใครบอกว่าผมทำการค้ากำไรเกินควร?” เย่เสี่ยวเฟยขมวดคิ้วถาม

สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว สมัยก่อนแค่ทำธุรกิจค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ก็อาจจะถูกจับกุมและต้องส่งมอบเงินรายได้จากการค้าขายคืนทั้งหมด แต่ตอนนี้ผู้คนต่างก็หันมาทำธุรกิจกันมากมาย และบนถนนสายนี้ก็มีร้านค้าอยู่ไม่น้อย เหตุใดพวกเขาถึงเจาะจงมาเล่นงานเขาเพียงคนเดียว?

เย่เสี่ยวเฟยรู้ดีแก่ใจว่า สาเหตุส่วนใหญ่คงหนีไม่พ้นการที่มีคนหมั่นไส้เขา และแอบวางแผนกลั่นแกล้งเขาอยู่เบื้องหลังแน่

“ไม่ต้องมาถามว่าใครบอกหรอก พวกเรามาจากหน่วยตรวจสอบของคอมมูนหลงหัว มีคนมาร้องเรียนว่าแกทำการค้ากำไรเกินควร จนได้เงินที่ได้มาโดยมิชอบไปเยอะแยะ มอเตอร์ไซค์คันนี้คงเป็นสิ่งที่แกได้มาจากการทำการค้ากำไรเกินควรล่ะสิ?” ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คนเรามักเกรงกลัวชื่อเสียงที่โด่งดัง เปรียบเหมือนหมูที่กลัวจะอ้วนเกินไป หากเย่เสี่ยวเฟยร่ำรวยอย่างเงียบๆ และไม่นำข้าวของพวกนี้ออกมาโชว์หราให้เห็นชัดแจ้ง คนพวกนี้ก็คงไม่คิดจะลงมือจริงจังขนาดนี้ แต่เนื่องจากพวกเขาได้รับแจ้งเบาะแสมา และยิ่งเห็นรถมอเตอร์ไซค์ที่เย่เสี่ยวเฟยขี่มาดูเท่บาดตาเสียขนาดนั้น ก็ยิ่งทำให้คนพวกนี้รู้สึกไม่สมดุลในใจไปกันใหญ่ จนแต่ละคนต่างก็เริ่มมีความคิดที่จะกำจัดเขาให้สิ้นซาก

“ผมเปิดร้านทำมาค้าขายตามปกติ ไม่ได้ทำการค้ากำไรเกินควรแม้แต่น้อย” เย่เสี่ยวเฟยจะยอมรับข้อหานี้ได้อย่างไร? เขาจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

“บอกความจริงให้เอาบุญนะ คนที่แจ้งเบาะแสเรื่องแกน่ะ เป็นคนใกล้ตัวแกทั้งนั้นแหละ เขาอุตส่าห์กล้าหาญยอมตัดญาติขาดมิตรเพื่อความถูกต้อง แกไม่มีทางแก้ตัวได้หรอก” ชายวัยกลางคนกล่าวต่อ “ตอนนี้แกต้องตามพวกเราไปที่สถานีตำรวจ มีอะไรอยากจะพูด ก็ไปพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นั่นก็แล้วกัน”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง