บทที่ 97 ประชุมผู้บริหารโรงงาน

เฝิงหวั่งหมิงเอ่ยขึ้นบ้าง "ตอนนี้พวกเธอทั้งคู่ก็ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว ใช้เงินมือเติบแบบนี้ไม่ดีหรอก ถ้าเงินเก็บหมดแล้วต่อไปจะทำยังไง?"

เขาพยายามข่มความอิจฉาที่ปะทุขึ้นในใจเอาไว้

มอเตอร์ไซค์ไม่ใช่ของราคาถูกๆ เลย

เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนมีความรู้และเป็นหน้าเป็นตาของคอมมูนหลงหัว แต่กระทั่งเงินเศษสำหรับซื้อมอเตอร์ไซค์เขายังเก็บได้ไม่ถึงเลย

เย่เสี่ยวเฟยอายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับซื้อมันมาได้แล้ว

ส่วนเหอซินลี่กับอวี๋กุ้ยเฟิน ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่นั่งจ้องเย่เสี่ยวเฟยไม่วางตา

"เรื่องพวกนี้เกี่ยวอะไรกับพวกคุณครับ?" เย่เสี่ยวเฟยขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับสองคนนี้ให้เปลืองน้ำลาย

เขาหันไปพูดกับเหอจิ้งเจียโดยตรง "เสี่ยวจิ้ง ในเมื่อเราซื้อของในตัวอำเภอครบแล้ว กลับกันเถอะ"

เหอจิ้งเจียพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

เหออวี้ฉินทำหน้าบึ้งตึง "เสี่ยวจิ้ง เธอเนี่ยซื่อจนเซ่อจริงๆ! เป็นสาวเป็นนางแถมหน้าตาดีขนาดนี้ จะยอมแต่งงานกับเขาโดยไม่เอาอะไรเลยรึไง? อย่างน้อย 'สามหมุนหนึ่งเสียง' ก็ต้องมีไม่ใช่เหรอ? เขาพูดอะไรเธอก็เชื่อหมดเลยหรือไง? ถึงฉันจะรู้ว่าเธอคงไม่ชอบใจที่อาพูดแบบนี้ แต่ยังไงเธอก็เป็นหลานสาวฉัน ฉันจะปล่อยให้เธอโดดลงกองเพลิงต่อหน้าต่อตาได้ยังไง"

เฝิงหวั่งหมิงเสริมขึ้น "นั่นสิ ขนาดสามหมุนหนึ่งเสียงยังไม่เห็นหัวแล้วคิดจะมาขอแต่งงานเนี่ยนะ มีแค่เสี่ยวจิ้งนี่แหละที่ซื่อจนเซ่อ พี่ครับ พี่เองก็อย่าปล่อยให้เสี่ยวจิ้งโดดกองเพลิงแบบนี้สิ!"

เพียงไม่กี่คำพวกเขาก็สรุปเอาเองว่าเหอจิ้งเจียกำลังจะโดดกองเพลิง แถมยังลามไปถึงเหอจิ้นเฟิงด้วย

เหอจิ้งเจียรีบอธิบาย "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะอา ครั้งนี้เสี่ยวเฟยตั้งใจพาฉันมาซื้อจักรเย็บผ้ากับนาฬิกาข้อมือ แถมยังซื้อเครื่องประดับทองให้ด้วยค่ะ"

ยุคนี้สมัยนี้ การแต่งงานถ้ามีสามหมุนหนึ่งเสียงกับสามสิบหกขาก็ถือว่าเงื่อนไขดีมากแล้ว

ส่วนเครื่องประดับทองนั้นไม่ต้องพูดถึง เป็นสิ่งที่ใครก็ไม่กล้าฝันถึง

พอเหอจิ้งเจียพูดจบ ปฏิกิริยาแรกของคนครอบครัวนั้นคือไม่เชื่อ

"เสี่ยวจิ้ง เธออยากจะช่วยแก้ต่างให้เขาก็หัดพูดให้มันดูน่าเชื่อหน่อยเถอะ! แค่สามหมุนหนึ่งเสียงก็มากพอจะถล่มบ้านใครได้แล้ว! นี่ยังจะบอกว่าเขาซื้อเครื่องประดับทองให้เธออีก เธอคิดว่าอาไม่รู้หรือไงว่าราคาทองตอนนี้มันเท่าไหร่?" เหออวี้ฉินพูด

"ก่อนหน้านี้เพื่อนร่วมงานฉันคนหนึ่งซื้อแหวนวงจิ๋วให้วงเดียวยังตั้งหนึ่งร้อยหยวน! ของพวกนี้ราคาสูงยิ่งกว่าจักรยานอีก!"

เหอซินลี่กับอวี๋กุ้ยเฟินแก่แล้ว แม้ทั้งคู่จะมีเงินบำนาญ แต่ก็ไม่รู้เรื่องราคาทองคำจริงๆ

พอได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น ทั้งคู่ก็ตกใจ "แพงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ใช่สิคะ คนทั่วไปที่ไหนจะซื้อไหว" เหออวี้ฉินพูดประชดประชัน

เกือบจะชี้หน้าด่าอยู่แล้วว่าเหอจิ้งเจียกำลังช่วยเย่เสี่ยวเฟยหลอกลวงคนอื่น

"อาหญิงคะ เรื่องแบบนี้ฉันจะโกหกไปทำไมคะ คนรอบตัวอาอาจจะหาซื้อไม่ได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเสี่ยวเฟยจะไม่มีปัญญาซื้อค่ะ" เหอจิ้งเจียหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาจากกระเป๋า

เมื่อเปิดกล่องออก สร้อยคอจี้ดอกกุหลาบก็ปรากฏแก่สายตา

สร้อยเส้นนี้ดูมีน้ำหนักมาก ไม่ใช่เครื่องประดับที่ทำจากทองเพียงไม่กี่กรัมแน่

"ช่างเถอะ เขาจะเชื่อหรือไม่ก็ช่างเขาเถอะ" เย่เสี่ยวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ก่อนหน้านี้เขาคิดเพียงแค่อยากให้เสี่ยวจิ้งได้เตรียมตัวเรียนมหาวิทยาลัยในอนาคต จึงตั้งใจพามาทานข้าวที่นี่ เผื่อเธอจะได้เปิดหูเปิดตาหรือเรียนรู้อะไรบ้างจากเฝิงเมิ่งชิว

ใครจะไปคิดว่าเฝิงเมิ่งชิวจะถอดแบบมาจากพ่อแม่ของเธอเปี๊ยบ เหมือนกับเฝิงหวั่งหมิงและเหออวี้ฉินไม่มีผิด ทั้งครอบครัวมีนิสัยดูถูกคนอื่นไม่ต่างกัน

เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว จึงจูงมือเหอจิ้งเจียเดินออกจากร้านไปทันที

ขณะจะถึงหน้าประตู เสียงที่ไม่ยอมจำนนของเหออวี้ฉินก็ไล่หลังมา "เงินเก็บของเธอมีแค่นั้นไม่ใช่เหรอ? เอาไปซื้อรถมอเตอร์ไซค์จนหมดแล้ว จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อสร้อยคอทองคำอีก?"

เพื่อนร่วมงานของนางอวดแหวนวงนั้นอยู่นานแค่ไหนกันนะ วงนิดเดียวก็ตั้งหนึ่งร้อยหยวนแล้ว!

สร้อยคอที่เหอจิ้งเจียหยิบออกมาเมื่อครู่ดูแล้วน่าจะใช้ทองมากกว่าแหวนวงนั้นหลายเท่า ราคาก็ต้องหลายร้อยแน่ๆ

เงินเก็บของเย่เสี่ยวเฟยนี่มันใช้ยังไงก็ไม่หมดหรือยังไงกัน?

"เงินเก็บก็เป็นแค่เงินของวันนั้นครับ ใครจะไปเหมือนพวกคุณกันล่ะ ที่หาเงินไม่เก่ง"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เย่เสี่ยวเฟยก็จูงมือเหอจิ้งเจียเดินออกจากร้านอาหารแห่งนั้นไป

เหอจิ้นเฟิงรีบเดินตามหลังมาติดๆ

ทั้งสามคนไปหาที่อื่นทานข้าวกันโดยไม่ได้สนใจจะพูดถึงคนพวกนั้นอีก

หลังจากทานข้าวเสร็จ เย่เสี่ยวเฟยเตรียมตัวจะไปที่โรงงานอาหารกระป๋องอีกครั้ง เหอจิ้นเฟิงกับเหอจิ้งเจียจึงถือของไปนั่งรอที่สถานีรถโดยสาร เพื่อรอให้เขากลับมาจากทางนั้นแล้วค่อยมารับเหอจิ้งเจียกลับไป

ในขณะเดียวกัน ทางด้านโรงงานอาหารกระป๋อง

ผู้บริหารระดับสูงของโรงงานกำลังประชุมกันอย่างเคร่งเครียด

"ตอนนี้ผลประกอบการของโรงงานเราต่ำลงเรื่อยๆ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป แม้แต่ค่าจ้างคนงานเราก็แทบจะจ่ายไม่ไหวแล้ว…"

ในที่ประชุม ใบหน้าของผู้นำแต่ละคนดูไม่สู้ดีนัก คนแรกที่เอ่ยปากคือหัวหน้าฝ่ายการเงิน เขาเป็นคนที่รู้สถานการณ์ทั้งหมดของโรงงานดีที่สุด สถานการณ์ตอนนี้ถึงขั้นรายรับไม่พอกับรายจ่ายแล้ว

"ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง คุณลองพูดถึงความคิดเห็นช่วงนี้หน่อยสิ" ท่านผู้อำนวยการโรงงานถอนหายใจพลางมองไปที่ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง

ท่านผู้อำนวยการเจิ้งเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการของโรงงาน ในตอนนี้เขากำลังกำเอกสารในมือด้วยท่าทางเคร่งเครียด ก่อนจะลุกขึ้นยืนต่อหน้าทุกคน

ช่วงนี้ทุกคนต่างพยายามหาออร์เดอร์เพื่ออนาคตของโรงงานอาหารกระป๋อง แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น เมื่อเห็นว่าตัวเลขการขาดทุนมีแต่จะเพิ่มมากขึ้น ท่านผู้อำนวยการโรงงานจึงให้เขาคิดหาวิธีแก้ไข

คำพูดของชายหนุ่มในวันนั้นยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ในมือของท่านผู้อำนวยการเจิ้งขณะนี้มีกระดาษแผ่นหนึ่งที่จดเบอร์ติดต่อของเย่เสี่ยวเฟยเอาไว้

ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ คงต้องลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง อย่างน้อยนี่ก็ถือเป็นทางออกทางหนึ่ง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ท่านผู้อำนวยการเจิ้งก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง

"ท่านผู้อำนวยการครับ สถานการณ์ตอนนี้… การปิดตัวของโรงงานอาหารกระป๋องแทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว ตอนนี้เรายังค้างค่าจ้างคนงานอยู่ด้วย เมื่อไม่นานมานี้มีชายหนุ่มคนหนึ่งมาติดต่อที่โรงงาน บอกว่าอยากจะเข้ามารับช่วงต่อกิจการครับ"

คนนอกอยากจะเข้ามารับช่วงต่อโรงงานอาหารกระป๋องอย่างนั้นหรือ?

สิ้นเสียงของเขา ทุกคนในห้องประชุมต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก

หากเป็นเมื่อก่อน คงมีคนด่ากราดไล่ตะเพิดออกไปแล้ว แต่ด้วยสภาพผลประกอบการที่ย่ำแย่จนแทบจะไปไม่ไหวในตอนนี้ ทุกคนต่างลอบมองท่านผู้อำนวยการโรงงานเพื่อดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

"ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร?" ท่านผู้อำนวยการโรงงานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น

เขาไม่ได้ปฏิเสธในทันที แต่กลับถามถึงตัวตนของชายหนุ่ม นั่นแสดงว่าเขายังพอเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อยู่บ้าง

"เขาชื่อเย่เสี่ยวเฟยครับ" ท่านผู้อำนวยการเจิ้งกล่าวต่อ "เขาดูเหมือนจะรู้จักมักคุ้นกับท่านผู้อำนวยการกู้ของสำนักไฟฟ้าด้วย เขาบอกว่าถ้าหากทางเราสนใจตกลง ก็ให้ลองไปปรึกษาหรือแจ้งท่านผู้อำนวยการกู้ดู ชายหนุ่มคนนี้ดูจะมีเส้นสายไม่ธรรมดาเลยครับ โรงงานอาหารกระป๋องของเราตอนนี้ก็จนปัญญาเต็มทีแล้วจริงๆ"

"เขาดูท่าทางมีความสามารถและเป็นคนกล้าตัดสินใจ แถมยังขี่มอเตอร์ไซค์มาด้วยครับ"

หลังจากฟังคำพูดของท่านผู้อำนวยการเจิ้ง ท่านผู้อำนวยการโรงงานก็นิ่งเงียบไปนาน

ครู่ใหญ่ต่อมาจึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "ผมก็รู้ดีว่าตอนนี้โรงงานอาหารกระป๋องมันไปไม่รอดแล้ว แต่ที่นี่เป็นโรงงานของรัฐ ไม่ใช่สิ่งที่เราจะตัดสินใจขายหรือโอนย้ายกันได้ง่ายๆ เราต้องทำเรื่องรายงานขออนุมัติจากเบื้องบนอย่างเป็นทางการแน่นอน"

"ท่านผู้อำนวยการครับ ต่อให้ต้องทำเรื่องยื่นรายงาน เราก็ต้องลองดูครับ! ขืนปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปแบบนี้ไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่" คนอื่นๆ ในที่ประชุมต่างช่วยกันเกลี้ยกล่อม

หากยังหาเงินมาจ่ายค่าจ้างคนงานไม่ได้ ปล่อยไว้นานไปก็มีแต่จะยิ่งเสียหายหนักกว่าเดิม

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง