บทที่ 96 ขาดทุนหมดตัว

เดิมทีเธอและสามีถือว่ามีหน้ามีตามีอำนาจในบ้านมาก แทบไม่มีใครกล้าขัดใจทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ

ตามปกติเหอซินลี่และอวี๋กุ้ยเฟินก็มักจะเข้าข้างพวกเขาอยู่แล้ว

แค่เรื่องคราวก่อนก็นับว่าเป็นความอัปยศมากพอแล้ว แต่นี่เป็นวันดีที่เมิ่งชิวสอบติดมหาวิทยาลัยและจัดเลี้ยงข้าวแท้ๆ เย่เสี่ยวเฟยกลับพูดจาแบบนี้กับลูกสาวเธอ… มีใครที่ไหนจะดีใจลงบ้าง!

เฝิงหวั่งหมิงเองก็เดือดดาลไม่แพ้กัน

เย่เสี่ยวเฟยจะรวยกว่าก็ช่างเถอะ แต่เรื่องการเรียนและความรู้ ลูกสาวเขาต่างหากที่เหนือกว่า! อีกฝ่ายกลับกล้ามาพูดจาประชดประชันแบบนี้ สมองเขามีปัญหาหรือไง?

“อาหญิงครับ คำพูดนี้ผมไม่ชอบฟังเลย รบกวนอาให้เมิ่งชิวพูดทวนสิ่งที่เพิ่งพูดเมื่อกี้อีกรอบสิครับ”

เหอจิ้งเจียเองก็ไม่ยอมเช่นกัน

คำพูดเหล่านั้น ต่อให้เป็นเธอเองก็ยังพูดไม่ออกเลย

ใครจะไปเหมือนเฝิงเมิ่งชิว ที่เอาเรื่องพวกนี้มาพูดกับคนที่ยังไม่ได้แต่งงานกันเล่า? ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแท้ๆ แต่กลับพูดแช่งว่าเสี่ยวเฟยจะไปชอบคนอื่น ถ้าไม่ใช่การแช่งให้พวกเขาแตกแยกกันแล้วจะเป็นอะไรไป?

“เมิ่งชิว เมื่อครู่หลานพูดอะไรออกไป?” คนที่เปิดปากถามคือเหอซินลี่

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงเข้าข้างฝั่งเหออวี้ฉินไปแล้ว แต่ด้วยประสบการณ์ครั้งที่แล้ว ตอนนี้ครอบครัวลูกชายคนนี้ก็มีน้ำหนักในสายตาเขามากขึ้น

ถึงได้เอ่ยปากถามขึ้นมา

เฝิงเมิ่งชิวค่อนข้างเกรงกลัวปู่คนนี้ จึงได้แต่อึกอักไม่กล้าเอ่ยปาก

“หยุดๆ กันได้แล้ว เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ต่างคนต่างก็ลดราวาศอกให้กันหน่อยเถอะ” อวี๋กุ้ยเฟินเอ่ยปากห้าม

สองตายายเล่นบทคนหนึ่งใจดี อีกคนใจร้ายได้อย่างสมบทบาท

เฝิงหวั่งหมิงและเหออวี้ฉินสบตากัน แล้วก็ทำหน้าบึ้งไม่พูดอะไรอีก

เมื่อเห็นท่าทางของเฝิงเมิ่งชิว ทั้งสองก็รู้ได้ทันทีว่าลูกสาวต้องพูดอะไรที่ไม่น่าฟังแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่อึกอักไม่กล้าพูดแบบนี้ ทั้งคู่จึงคิดจะหาทางลง ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบหายไปเฉยๆ แบบนี้แหละ

“หึหึ คิดจะเปลี่ยนเรื่องผ่านไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ? งั้นก็เชิญกินกันตามสบายเถอะ พวกเราไม่ร่วมโต๊ะแล้ว” เย่เสี่ยวเฟยลุกขึ้นยืนทันที

เขาคว้ามือเหอจิ้งเจียเตรียมจะเดินออกไป

“เสี่ยวเฟย เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ จำเป็นต้องทำตัวหมางเมินกันขนาดนี้เลยหรือ? หรือแค่พูดพลาดไปคำเดียวก็ให้อภัยไม่ได้?” อวี๋กุ้ยเฟินกล่าว “อีกอย่างตอนนี้ไม่มีรถโดยสารกลับคอมมูนหลงหัวแล้ว เธอไปตอนนี้ก็ต้องไปนั่งรอเก้ออยู่ดี”

ตอนที่พูด สีหน้าของเธอดูไม่พอใจนัก

ตัวอำเภอห่างจากคอมมูนหลงหัวไกลมาก นั่งรถต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง และรถโดยสารก็มีแค่สองรอบเท่านั้น

รอบบ่ายคือตอนสามโมงเย็น ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงกว่า

ไปที่นั่นก็มีแต่ต้องนั่งรออยู่ดี!

“ใครบอกว่าพวกเราจะนั่งรถกลับ?” เย่เสี่ยวเฟยตอบกลับทันที

นี่คือเหตุผลที่เขาตัดสินใจซื้อมอเตอร์ไซค์

เขาคิดว่าการมาตัวอำเภอไม่ค่อยสะดวก เพื่อที่จะคอยติดตามสถานการณ์ในตัวอำเภอได้ตลอดเวลา การมีรถที่สามารถมาตัวอำเภอได้ทุกเมื่อจึงสำคัญมาก

ตอนนี้หากเขาอยากจะกลับ เขาสามารถพาเสี่ยวจิ้งซ้อนท้ายไปได้ตลอดเวลา

แถมรถก็จอดรออยู่หน้าไปรษณีย์นั่นแล้ว

"ไม่นั่งรถกลับ แล้วนี่จะเดินเท้ากลับหรือไง?" เฝิงหวั่งหมิงมองเย่เสี่ยวเฟยด้วยสายตาดูแคลน

"คนหนุ่มอย่าใจร้อนให้มันมากนัก ถ้าอะไรๆ ก็เอาแต่ใช้อารมณ์แบบนี้ จะทำการใหญ่ได้อย่างไร"

น้ำเสียงที่พูดเต็มไปด้วยการสั่งสอน

"กินข้าวที่นี่ก่อนแล้วค่อยไปเถอะ ไม่อย่างนั้นไปถึงสถานีขนส่งก็ต้องไปนั่งรออยู่ดี" เหอซินลี่เอ่ยสมทบ

"ผมไม่นั่งรถกลับ และก็ไม่จำเป็นต้องเดินเท้ากลับ" เย่เสี่ยวเฟยตอบเสียงเรียบ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเหอจิ้งเจีย

"อ้อ ฉันเกือบลืมไปว่าพวกเธอมีจักรยาน" เหออวี้ฉินทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ "หนุ่มสาวนี่แรงดีจริงๆ ระยะทางไกลขนาดนี้ปั่นจักรยานมาจริงๆ เหรอ? เงินแค่ไม่เท่าไหร่ไม่เห็นต้องประหยัดขนาดนั้นเลย"

ประโยคสุดท้ายแฝงไปด้วยน้ำเสียงสั่งสอนอย่างเห็นได้ชัด

"นั่นสิ ปกติก็เห็นมีเงินเก็บไม่ใช่เหรอ? หรือว่าช่วงนี้ธุรกิจไม่ดี เลยขาดทุนไปแล้ว?" เฝิงหวั่งหมิงถามเย่เสี่ยวเฟยเหมือนเจอหัวข้อที่สนใจ

เขาไม่ได้สนใจเรื่องที่โกรธกันก่อนหน้านี้อีกแล้ว

ไม่อย่างนั้นเย่เสี่ยวเฟยจะประหยัดขนาดนี้ไปทำไม?

ต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติแน่ๆ

เพราะรีบอยากจะเห็นเรื่องตลกของเย่เสี่ยวเฟย ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้เลยกลายเป็นเรื่องรองไปเสียสนิท

"ต้องใช่แน่ๆ เฮ้อ… ฉันถึงได้บอกไงว่าทำธุรกิจได้กำไรเยอะไม่ใช่ว่าจะรักษาไว้ได้ตลอด อะไรก็ไม่มั่นคงเท่าทำงานในโรงงานหรอก" เหออวี้ฉินพูดพลางหัวเราะ

บนใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสมน้ำหน้า

"เงินขาดทุนไปหมดแล้วเหรอ?" เหอซินลี่ถามขึ้นบ้าง

สายตาของเขามองไปที่เหอจิ้นเฟิงเป็นหลัก อวี๋กุ้ยเฟินก็คอยจ้องมองด้วยเช่นกัน ท่าทีของสองตายายเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อแม่ จะถามอะไรกันนักหนา? ก็ต้องขาดทุนไปเกือบหมดแล้วสิ! ค่าตั๋วรถใบเดียวราคาแค่ไหนกันเชียว แม้แต่ค่าตั๋วรถยังไม่กล้าซื้อ ถ้าไม่มีเงินจริงๆ ค่าตั๋วรถเดี๋ยวฉันที่เป็นอาออกให้เอง" เหออวี้ฉินพูดด้วยท่าทีเหนือกว่า

แถมยังแสร้งทำใจกว้างอีกต่างหาก

ค่าตั๋วรถใบละห้าเหมา ทำให้เธอรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

"นั่นสิ พวกเธอก็อย่าเพิ่งงอนกันเลย วันนี้เป็นวันดีของเมิ่งชิว ก็นั่งกินข้าวที่นี่แหละ เดี๋ยวตอนจะไปซื้อตั๋วรถ ฉันช่วยออกให้เอง" เฝิงหวั่งหมิงแสร้งทำเป็นใจกว้าง

ในใจรู้สึกโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก

วันนี้ช่างเป็นวันดีจริงๆ ไม่เพียงแต่ลูกสาวเขาจะได้รับใบแจ้งผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ครอบครัวพี่ชายใหญ่ดูท่าทางก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ต่อไปในบรรดาพี่น้อง ครอบครัวเขาจะต้องมีฐานะสูงสุดอีกแน่ๆ

สำหรับเฝิงหวั่งหมิงและเหออวี้ฉินที่รักหน้าตามาก เรื่องพวกนี้ถือเป็นข่าวดีทั้งหมด

ทั้งคู่พูดโน่นนี่นัยว่าอยากจะอวดความใจกว้างของตัวเอง ราวกับว่าค่าตั๋วรถเพียงใบเดียวจะช่วยเชิดชูสถานะของพวกเขาได้มากขนาดนั้น

"ใครบอกพวกคุณว่าเสี่ยวเฟยขาดทุน?" ในที่สุดเหอจิ้งเจียก็ได้จังหวะพูดขึ้น

เมื่อครู่สองสามีภรรยาคู่นี้ร้องรับกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ต่างฝ่ายต่างต่อบทสนทนาของอีกคนจนเธอไม่มีจังหวะได้แทรกคำพูดเลย

อาศัยจังหวะนี้แหละ เธอถึงได้แทรกประโยคเข้าไปได้

ในใจเธอนึกตำหนิ คนพวกนี้สมองมีปัญหาหรืออย่างไร? พวกเขาไม่ได้พูดสักคำเลยว่าเสี่ยวเฟยกำลังขาดเงิน แต่พอทั้งคู่ประสานเสียงกันไปมา เสี่ยวเฟยก็กลายเป็นคนถังแตกไปเสียเฉยๆ

"ธุรกิจของเสี่ยวเฟยไปได้ดีตลอด พวกคุณสองคนไปเอาข่าวมาจากไหนว่าเขาขาดทุน?" แม้แต่เหอจิ้นเฟิงยังต้องเอ่ยปากด้วยความรำคาญ

เขาถลึงตามองน้องสาวและน้องเขยด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

แค่เรื่องคราวที่แล้วก็ทำให้เขาเบื่อหน่ายจนเอือมระอา ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้จำเป็นต้องมาซื้อของที่ตัวอำเภอ และเห็นว่าเป็นข่าวดีที่หลานสาวสอบติดมหาวิทยาลัย เขาคงไม่แวะมาให้เสียเวลา

ผลปรากฏว่าแค่มาเที่ยวเดียว เขาก็ต้องมาเจอเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก

นี่มันไม่เท่ากับแช่งลูกสาวกับลูกเขยเขาหรอกหรือ?

"ถ้าเขาไม่ขาดทุน แล้วทำไมถึงแม้แต่ค่าตั๋วรถยังไม่กล้าซื้อ?" เหออวี้ฉินสวนกลับด้วยสายตาไม่เชื่อถือ

จักรยานนั่น… จะปั่นจากที่นี่กลับไปคอมมูนหลงหัวไหวจริงเหรอ?

"ใครบอกคุณว่าตอนนี้ผมยังใช้จักรยาน ครั้งนี้ผมขี่มอเตอร์ไซค์มาครับ" เย่เสี่ยวเฟยกล่าวเรียบๆ

มอเตอร์ไซค์งั้นเหรอ?

เหออวี้ฉินทำสีหน้าเกินจริง "มอเตอร์ไซค์ตอนนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ นะ เธอเอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีไปทุ่มซื้อรถหมดเลยเหรอ? แล้วเรื่องของหมั้นของแต่งงานล่ะ ไม่คิดจะเตรียมไว้เลยหรือไง?"

เธอได้ยินมาว่าช่วงนี้เย่เสี่ยวเฟยและเหอจิ้งเจียกำลังเตรียมตัวจะแต่งงานกัน แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาทุ่มเงินไปซื้อมอเตอร์ไซค์หมด

นี่ถ้าไม่ใช่การผลาญเงินเก็บจนเกลี้ยง แล้วจะเรียกว่าอะไรอีกล่ะ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง