บทที่ 95 ใครเป็นเศรษฐีใหม่

พอถึงที่ทำการไปรษณีย์ เย่เสี่ยวเฟยจอดรถไว้ข้างนอก แล้วเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับเหอจิ้งเจีย

พ่อเหออยู่ที่นั่นจริงๆ ด้วย

“เสี่ยวเฟย มากันแล้วรึ?” ทันทีที่เห็นทั้งสองคน เขาก็รีบเดินเข้ามาทักทาย

“พ่อคะ พ่อบอกว่าอาหญิงกับอาเขยจะมาด้วย ไม่เห็นมีวี่แววเลยค่ะ?” เหอจิ้งเจียกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย

ไม่ใช่ว่าจะมาเจอกันที่ไปรษณีย์หรอกหรือ?

“พี่ใหญ่ มาถึงกันแล้วหรือครับ? ดูท่าเราจะมาพอดีเลย” ตอนนั้นเองมีเสียงหัวเราะที่ค่อนข้างแสบแก้วหูดังมาจากด้านหลัง เป็นเสียงของเฝิงหวั่งหมิง

ทั้งสามคนหันกลับไปมอง

เฝิงหวั่งหมิงและเหออวี้ฉินเดินเข้ามาจากประตู หลังของทั้งคู่มีหญิงสาวผิวคล้ำคนหนึ่งเดินตามมาด้วย

หน้าตาดูคล้ายกับเฝิงหวั่งหมิงไม่น้อย น่าจะเป็นเฝิงเมิ่งชิว ลูกสาวของทั้งคู่

ครอบครัวสามพ่อแม่ลูกต่างมีมุมปากที่แสดงความภาคภูมิใจออกมานิดๆ

“ใช่แล้ว เราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน เมิ่งชิว ลุงขอแสดงความยินดีด้วยนะ” พ่อเหอเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณค่ะคุณลุง” เฝิงเมิ่งชิวพูดจาฉะฉาน

เย่เสี่ยวเฟยหรี่ตาลง เขาไม่คิดว่าแม่สาวคนนี้จะเป็นคนดีอะไรนักหนา

“เอาล่ะ ในเมื่อมากันครบแล้ว เราก็ไปกินข้าวที่ร้านอาหารกันเถอะ” เฝิงหวั่งหมิงโบกมืออย่างอารมณ์ดี

ลูกสาวสอบติดมหาวิทยาลัยถือเป็นเรื่องน่ายินดี นักศึกษามหาวิทยาลัยในยุคนี้หายากมาก

บ้านไหนมีลูกหลานสอบติดมหาวิทยาลัย ก็ถือเป็นหน้าเป็นตาของวงศ์ตระกูล

ถึงมหาวิทยาลัยที่เฝิงเมิ่งชิวสอบติดจะไม่ใช่ที่ที่ดีเลิศนัก แต่สำหรับยุคนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ไม่อย่างนั้นเฝิงหวั่งหมิงคงไม่ยอมควักกระเป๋าจ่ายหนักขนาดนี้ เพื่อมาเลี้ยงฉลองที่ในตัวอำเภอหรอก

ร้านอาหารที่เขาจองไว้ตั้งอยู่ข้างๆ ไปรษณีย์นั่นเอง

กลุ่มคนเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง

ในงานเลี้ยงยังมีเหอซินลี่และอวี๋กุ้ยเฟินอยู่ด้วย

เย่เสี่ยวเฟยทักทายท่านทั้งสองตามเหอจิ้งเจีย สองผู้เฒ่าตอบรับด้วยความยินดี

“พี่จิ้ง นี่หรือคะพี่เขยที่พี่หามา?” ระหว่างมื้ออาหาร เฝิงเมิ่งชิวเหลือบมองเย่เสี่ยวเฟยแล้วหันไปถามเหอจิ้งเจีย

เหอจิ้งเจียนั่งอยู่กับเฝิงเมิ่งชิว ส่วนเย่เสี่ยวเฟยในฐานะผู้ชายก็นั่งอยู่อีกฝั่งกับพ่อเหอและคนอื่นๆ

ทำให้ไม่ได้ยินสิ่งที่หญิงสาวทั้งสองคุยกันชัดเจนนัก

“อื้อ” เหอจิ้งเจียรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเฝิงเมิ่งชิวเรียกเย่เสี่ยวเฟยว่าพี่เขย

แต่ในเมื่อสิ่งที่พูดเป็นความจริง เธอจึงพยักหน้ายอมรับ

“ฉันเคยได้ยินพ่อกับแม่บอกว่าเขาหาเงินได้นิดหน่อย ก็นึกว่าจะเหมือนพวกเศรษฐีใหม่ทั่วไปเสียอีก ดูไปดูมาก็ไม่เหมือนนะ” เฝิงเมิ่งชิวพูดต่อ

มองให้ดีจะเห็นแววตาดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน

คำพูดนี้ทำให้เหอจิ้งเจียรู้สึกไม่สบายใจเอามากๆ

“เมิ่งชิว เธอหมายความว่ายังไง?” เหอจิ้งเจียถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไงหรอกค่ะพี่จิ้ง ฉันแค่คิดว่าพี่น่าจะหาคนใหม่ได้นะ พวกเศรษฐีใหม่แบบนี้ไม่มีความรู้เรื่องวัฒนธรรมอะไรเลย…”

“อ้อ ลืมไป พี่สองคนเหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนี่นา” เฝิงเมิ่งชิวพูดถึงตรงนี้ก็เหมือนเพิ่งนึกอะไรออก จึงพูดต่อว่า “พี่ต้องระวังไว้นะคะ เพิ่งออกมาจากโรงเรียนเขาก็จ้องจะเอาพี่แล้ว ใครจะรู้ล่ะว่าอนาคตเขาจะไปชอบคนอื่นเข้าหรือเปล่า”

น้ำเสียงแสดงความรังเกียจออกมานิดๆ

สีหน้าเต็มไปด้วยความหวังดีต่อเหอจิ้งเจีย

คำเดียวเล่นเอาโดนด่าทั้งคู่

เป็นคนปกติ ใครจะไปทนฟังได้?

เหอจิ้งเจียวางตะเกียบในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง "แปะ"

“เสี่ยวจิ้ง แกเป็นอะไรไป? วันนี้เป็นวันดีของเมิ่งชิว แกจะมางอแงอะไรตอนนี้?” เหออวี้ฉินสะดุ้งตกใจแล้วถามด้วยความไม่พอใจ

“คุณแม่ มันอาจจะเป็นเพราะเสี่ยวจิ้งรู้สึกไม่สบายใจก็ได้ครับ” เฝิงหวั่งหมิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ยังไงเสียเสี่ยวจิ้งก็ไม่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัย พอเห็นเมิ่งชิวเป็นนักศึกษาแล้ว ในใจก็คงจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“ไม่ค่อยดีแล้วยังไง? มหาวิทยาลัยน่ะใช่ว่าทุกคนจะสอบติดกันง่ายๆ เสียเมื่อไหร่! ต่อให้อิจฉาก็ไม่มีประโยชน์! ตัวเองสอบไม่ได้ก็ไม่มีใครช่วยได้หรอก!” เหออวี้ฉินพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

ในฐานะอาหญิง เธอถือว่าตัวเองเป็นผู้อาวุโสกว่าเหอจิ้งเจีย

เวลานี้เธอปรายตามองเหอจิ้งเจียแวบหนึ่ง “เสี่ยวจิ้ง เมิ่งชิวสอบติดมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นวันที่มีความสุขของเราทุกคน เก็บความไม่สบายใจของแกไปซะ อย่ามาหาเรื่องให้พวกเราหงุดหงิดที่นี่เลย”

เหอซินลี่และอวี๋กุ้ยเฟินนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้เอ่ยปากแทรกคำพูดใดๆ ออกมาเลย

หลานสาวทั้งสองคนคุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ เหอจิ้งเจียก็วางตะเกียบลงบนโต๊ะ พวกเขาก็คิดว่าเหอจิ้งเจียคงเกิดความอิจฉาและกำลังเอาแต่ใจตัวเอง

โตขนาดนี้แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจไปได้

ในฐานะผู้ใหญ่ แม้จะไม่หวังให้ตัดสินอะไรได้เที่ยงตรงยุติธรรม แต่อย่างน้อยในเรื่องที่เป็นหลักการใหญ่ๆ แบบนี้ พวกเขาก็ควรมีทัศนคติที่ถูกต้อง

ต่อให้เหอจิ้งเจียจะมีแฟนที่มีความสามารถ แต่ทั้งสองคนก็ไม่มีท่าทีจะช่วยพูดให้เธอเลยสักนิด

“อาหญิงคะ หนูไม่ได้อิจฉาที่เมิ่งชิวสอบติดมหาวิทยาลัย แต่เป็นเพราะเธอพูดว่าเสี่ยวเฟยเป็นพวกเศรษฐีใหม่ค่ะ” เหอจิ้งเจียกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

เธอพูดปกป้องผู้ชายของตัวเองต่อหน้าทุกคน

คำพูดของเฝิงเมิ่งชิวเมื่อครู่มันเกินไปจริงๆ!

เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเสี่ยวเฟยมีความสามารถมากแค่ไหน

แต่แววตาของเฝิงเมิ่งชิวกลับดูถูกเหยียดหยามขนาดนั้น แถมยังเรียกเขาว่าเศรษฐีใหม่คำแล้วคำเล่า

ราวกับว่าสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วจะสามารถวิจารณ์เย่เสี่ยวเฟยอย่างไรก็ได้

ถ้าด่าเธอ เหอจิ้งเจียยังพอทนได้

แต่ถ้าด่าเย่เสี่ยวเฟย ไม่ได้เด็ดขาด

เหออวี้ฉินและเฝิงหวั่งหมิงไม่คาดคิดว่าเหอจิ้งเจียจะกล้าพูดออกมาแบบนี้

ทั้งสองสบตากันด้วยความตกตะลึง

“เสี่ยวจิ้ง แกจะโมโหอะไรนักหนา? เมิ่งชิวยังเด็ก คิดอะไรพูดอะไรก็ไม่ค่อยไตร่ตรอง แกจะไปถือสาเด็กทำไม?” เฝิงหวั่งหมิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “อีกอย่าง เมิ่งชิวก็พูดไม่ผิดนี่ เสี่ยวเฟยไม่ใช่เศรษฐีใหม่หรือไง? ทำธุรกิจแป๊บเดียวก็ได้เงินตั้งเยอะแยะที่พูดมาก็มีเหตุผลนะ!”

นานขนาดนี้แล้วตั้งแต่ที่ไปกินข้าวที่จิ่นซิ่วซานเจียงครั้งก่อน เฝิงหวั่งหมิงก็ยังทำใจไม่ได้

พอนึกถึงตอนที่เย่เสี่ยวเฟยมีเงินเก็บสองหมื่นหยวนแบบง่ายๆ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยดีนัก

ตอนนี้ลูกสาวเขาพูดแบบนี้ เขาก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

เหออวี้ฉินก็รีบขานรับทันที “นั่นสิ บอกว่าแฟนแกเป็นเศรษฐีใหม่น่ะเป็นการชมเชยต่างหาก! เสี่ยวจิ้ง แกจะอ่อนไหวอะไรขนาดนั้น? ครอบครัวเดียวกันถ้าแกจะมาจู้จี้ขี้บ่นแบบนี้ ก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว! คนบ้านแกสูงส่งเกินไป พวกเราคงเอื้อมไม่ถึงหรอก”

พูดเสียยืดยาวฟังดูมีเหตุผลเต็มประดา

ไม่กี่ประโยคก็ทำให้เหอจิ้งเจียกลายเป็นคนจู้จี้ขี้บ่นไปเสียแล้ว

เหอจิ้งเจียโกรธจนหน้าเขียว

“เศรษฐีใหม่ หมายถึงคนที่ร่ำรวยขึ้นมาอย่างกะทันหัน โดยเฉพาะคนที่สถานะทางสังคมต่ำต้อย ไม่มีความรู้เรื่องวัฒนธรรม แล้วเปลี่ยนวิถีชีวิตไปเพราะได้รับความมั่งคั่งจำนวนมาก”

เย่เสี่ยวเฟยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คำแบบนี้เนี่ยนะคือคำชม? อ่านหนังสือจนเข้าท้องสุนัขไปหมดแล้วหรือไง?”

เขาออกเสียงชัดเจน พูดช้าๆ ไม่เร็วไม่ช้า ถามใส่หน้าเฝิงเมิ่งชิวตรงๆ

เฝิงเมิ่งชิวถูกถามจนอึ้งไปชั่วขณะ

เธอรู้ว่าแฟนของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ ซึ่งไม่ได้เรียนหนังสืออะไรมามากนัก จึงคิดว่าคงจะเป็นพวกหยาบกระด้าง พูดจาไม่คิด

ใครจะไปคิดว่าพอเจอหน้ากันจริงๆ จะดูต่างจากที่เธอจินตนาการไว้ลิบลับ แถมคำพูดคำจาและกิริยาท่าทางก็ไม่เหมือนกันเลย

ถึงกับสามารถอธิบายความหมายของคำว่าเศรษฐีใหม่ได้ตรงๆ ทำเอาเธอเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

อึ้งไปตั้งนาน เฝิงเมิ่งชิวก็ยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี

“เย่เสี่ยวเฟย แกพูดแบบนี้หมายความว่าไง? เมิ่งชิวของพวกเราเป็นนักศึกษาคนแรกของบ้าน แกมันก็แค่พวกเรียนจบแค่มัธยมปลาย มีสิทธิ์อะไรมาว่าลูกสาวฉัน? แกรู้อะไรไหมว่าความเคารพคนอื่นมันเป็นยังไง? ฉันว่าแกนั่นแหละที่อ่านหนังสือเข้าท้องสุนัขไปแล้ว”

เหออวี้ฉินตบโต๊ะเสียงดังลั่นแล้วด่าขึ้น

เธอโกรธมาก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง