บทที่ 94 คำหวานของเย่เสี่ยวเฟย

“ดี งั้นห่อให้ผมเลยครับ” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวทันที

เหอจิ้งเจียยังไม่ทันได้ทัดทานอะไรเลยด้วยซ้ำ

ตอนที่ถูกดึงออกมาจากร้านทอง เธอยังอยู่ในอาการมึนงงเหมือนคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เวลาต่อจากนั้น เย่เสี่ยวเฟยพาเธอตระเวนเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ซื้อทั้งจักรเย็บผ้า นาฬิกา รวมถึงเสื้อผ้าและรองเท้าอีกหลายชุด

การจับจ่ายครั้งนี้ เงินปลิวหายไปอีกสี่ห้าร้อยหยวน

แน่นอนว่าของพวกนี้ไม่สามารถขนไปด้วยรถมอเตอร์ไซค์ได้ แต่โชคดีที่เย่เสี่ยวเฟยเปย์หนักจนถือเป็นลูกค้ารายใหญ่

ทางร้านจึงยินดีช่วยจัดส่งไปยังคอมมูนให้

เหอจิ้งเจียเห็นแบบนั้น ใจแทบสลาย เงินในกระเป๋าค่อยๆ ร่อยหรอไป

เมื่อรวมกับค่าเครื่องประดับก่อนหน้านี้ แค่แป๊บเดียวก็จ่ายเงินไปแล้วกว่าพันหยวน!

เธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก

แต่เพราะเย่เสี่ยวเฟยยอมทุ่มเงินขนาดนี้เพื่อเธอ เหอจิ้งเจียจึงกลั้นใจไว้นาน สุดท้ายก็พูดคำตัดพ้อออกมาไม่ได้เลย

เห็นเย่เสี่ยวเฟยขี่มอเตอร์ไซค์เหมือนจะมุ่งหน้าไปที่อื่น เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “เสี่ยวเฟย ของพวกนี้มันมากพอแล้วนะ คุณยังจะไปที่ไหนอีก?”

เธอเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นจริงๆ

ถึงจะมีเงินเยอะ แต่ที่ใช้จ่ายไปมันมากเกินไปแล้ว

เงินพวกนี้ไม่ได้ลอยมากับสายลมเสียหน่อย

“เราแต่งงานกันก็ต้องมีผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนไม่ใช่เหรอ? ชุดเครื่องนอนพวกนี้ก็ต้องซื้อของใหม่” เย่เสี่ยวเฟยพูดโดยไม่ลังเล

เห็นเหอจิ้งเจียทำหน้าเหมือนคนเจ็บปวดใจ เขาจึงยิ้มพลางถาม “เสี่ยวจิ้ง คุณมีอะไรไม่พอใจหรือเปล่า?”

“ฉันแค่รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้” เหอจิ้งเจียมองเขา “คนอื่นแต่งงานกันก็แค่มีสามหมุนหนึ่งเสียง ส่วนเครื่องประดับกับเครื่องนอนใช้ของใหม่ก็พอแล้ว…”

“คนอื่นก็คือคนอื่น พวกเราก็คือพวกเรา นี่เป็นการแต่งงานที่ทั้งชีวิตเรามีแค่ครั้งเดียว จะให้ผ่านไปแบบลวกๆ ได้ยังไง?”

“คุณนี่ ทำไมถึงพูดว่าลวกๆ ล่ะ? ฉันหมายถึงว่ามันก็มากพอแล้ว ของพวกผ้าปูที่นอนอะไรพวกนี้ไม่ต้องไปซื้อเพิ่มหรอก”

ที่แท้ว่าที่ภรรยาของเขากำลังเสียดายเงินเรื่องนี้นี่เอง

เย่เสี่ยวเฟยจึงหัวเราะแล้วบอกว่า “ใครบอกคุณว่าผมจะไปซื้อชุดเครื่องนอน? ผมรู้จักเพื่อนคนหนึ่ง เขามีลู่ทางด้านนี้”

น้องเขยของกู้จวินเป็นถึงผู้นำในโรงงานทอผ้า เขามีช่องทางหาของพวกนี้อยู่แล้ว

ถ้าอยากได้ของก็แค่ไปหาท่านผู้อำนวยการกู้ก็น่าจะพอ

ก่อนหน้านี้กู้จวินก็เคยบอกเขาไว้เหมือนกัน

ว่าถ้าแต่งงานแล้วต้องการของพวกนี้ก็ให้ไปหาเขาได้เลย

ในเมื่อมีช่องทางแบบนี้ ก็ต้องรู้จักใช้ให้เป็นประโยชน์

เย่เสี่ยวเฟยพาเหอจิ้งเจียตรงไปยังสำนักไฟฟ้าทันที

คราวที่แล้วเขาเคยตามกู้จวินเข้าไปในเขตที่พักอาศัย ระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นเข้มงวดมาก ถ้าไม่มีท่านผู้อำนวยการกู้พาเข้าไป ก็ไม่มีทางเข้าไปได้แน่นอน

อีกอย่างกู้จวินกับภรรยาอาจจะไม่อยู่บ้านด้วย

ใครจะไปรู้ว่าพอไปถึงสำนักไฟฟ้า กลับพบว่ากู้จวินไม่อยู่ที่สำนักงาน

“ท่านผู้อำนวยการกู้ออกไปทานข้าวแล้ว บ่ายๆ ถึงจะกลับมา” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอก

ข้อเสียของการไม่มีโทรศัพท์มือถือในยุคนี้ก็เห็นได้ชัดตอนนี้นี่เอง

ก่อนมาก็ไม่สามารถติดต่อล่วงหน้าได้ พอมาถึงก็ไม่รู้จะไปตามหาเขาที่ไหน

ไว้คราวหน้าค่อยมาใหม่แล้วกัน

“งั้นเราไปหาพ่อคุณเถอะ ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้วจริงๆ” เย่เสี่ยวเฟยครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจไปที่ไปรษณีย์

เหอจิ้นเฟิงเคยบอกไว้ว่าวันนี้เฟิงวั่งหมิงกับคนอื่นๆ จะนัดเจอกันที่ไปรษณีย์เพื่อไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหาร

“ได้ค่ะ” เห็นเขายอมละทิ้งความคิดเรื่องซื้อของ เหอจิ้งเจียก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วรีบขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ทันที

เย่เสี่ยวเฟยเห็นท่าทางผ่อนคลายของเธอแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ทำไมคุณถึงทำท่าเหมือนคนหวาดกลัวขนาดนั้นล่ะ?”

“ฉันกลัวคุณใช้เงินเปลือง จริงๆ แค่ที่คุณซื้อมาก็พอแล้วค่ะ” เหอจิ้งเจียพูดตามความรู้สึกจริงๆ

ถึงเย่เสี่ยวเฟยจะบอกว่ามีเพื่อน แต่เธอก็คิดว่าตัวเองเข้าใจเสี่ยวเฟยดีพอ

ต่อให้มีเพื่อนช่วย แต่เขาก็ไม่เอาเปรียบคนอื่นหรอก ยังไงก็ต้องจ่ายเงินอยู่ดี

เพียงแค่ราคาอาจจะถูกกว่าข้างนอกนิดหน่อยเท่านั้นเอง

“ยัยเด็กโง่” เย่เสี่ยวเฟยอดถอนหายใจไม่ได้

ในชาติก่อน ช่วงเวลาที่เขาประสบความสำเร็จที่สุด มีผู้หญิงมากมายวิ่งเข้าหาเขา

พวกคนเหล่านั้นจะเอาอย่างนั้น จะเอาอย่างนี้ จ่ายไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ

แต่ภรรยาของเขากลับโง่จริง จนนี่เป็นเรื่องใหญ่ระดับงานแต่งแท้ๆ แต่แค่ซื้อของเพียงเท่านี้ เธอก็เสียดายเงินจนไม่กล้าซื้อเพิ่มแล้ว

“เรากำลังจะแต่งงานกัน ผมก็แค่อยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อคุณ ไม่คิดเลยว่าจะทำให้คุณตกใจกลัวขนาดนี้” เย่เสี่ยวเฟยกล่าว

“ฉันแค่รู้สึกว่ามันใช้เงินเก่งเกินไป เงินที่คุณใช้ไปในวันนี้ เป็นเงินเดือนฉันรวมกันตั้งสิบปีเลยนะ…” เหอจิ้งเจียรู้สึกเกรงใจ

อีกฝ่ายเก่งกาจขนาดนี้ ในขณะที่ตัวเธอเองตอนนี้หาเงินได้เดือนละสิบกว่าหยวน ความรู้สึกด้อยค่าจึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

ยิ่งเห็นพวกเขาใช้เงินไปมากมายขนาดนี้เพื่อการแต่งงาน เหอจิ้งเจียจึงอดที่จะรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถ แถมยังจะเป็นตัวถ่วงอีก

เธอไม่มั่นใจในตัวเองเลย

“คุณนี่นะ ต่อให้วันนี้เราจะใช้เงินไปเยอะขนาดนี้ แต่นั่นก็แค่เงินที่ผมหาได้ในวันเดียวเท่านั้นแหละ” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวอย่างจนใจ

ตอนนี้ร้านพะโล้ไม่เพียงแต่ขายปลีก แต่ยังต้องส่งสินค้าด้วย

นอกจากพี่หลินที่รับของไปขายก่อนหน้านี้ ตอนนี้ยังมีคนจากอีกคอมมูนหนึ่งมารับของเพิ่มอีก

ในตอนที่จ้างลูกน้องมาช่วยงาน ยอดขายของร้านพะโล้สิบหลี่เซียงในแต่ละวันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

ยอดขายเฉลี่ยต่อวันสูงถึงพันหยวนขึ้นไป

นี่เป็นตัวเลขที่น่าตกใจมาก

ยอดขายวันละพันหยวน แม้จะผ่านไปหลายสิบปีก็ไม่ใช่จำนวนที่น้อยเลย ยิ่งในยุคแปดต้นๆ แบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

อาจพูดได้ว่าโรงงานบางแห่งยังทำกำไรได้ไม่เท่านี้เลยด้วยซ้ำ

“จริงเหรอคะ? วันเดียวได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” เหอจิ้งเจียเงยหน้าถามด้วยความตื่นตะลึง

“ใช่ครับ เพราะฉะนั้นภรรยา ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินในกระเป๋าผมหรอก เงินที่ผมหามาได้ คุณก็ใช้ไปเถอะ สบายใจได้ การหาเงินเป็นหน้าที่ของผม ส่วนการใช้เงินก็เป็นความสามารถของคุณแล้วล่ะ”

“คุณนี่นะ ปากหวานจริงเชียว” ใบหูของเหอจิ้งเจียเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

หาเงินเป็นความสามารถ แล้วการใช้เงินไปเป็นความสามารถตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เธอคิดว่าเย่เสี่ยวเฟยคงกำลังพูดจาเหลวไหลเพื่อหยอกล้อเธออีกแล้ว

“ไหนเลยจะเป็นอย่างนั้น ภรรยา ผมพูดความจริงทั้งหมดนะ!” เย่เสี่ยวเฟยทำหน้าจริงจัง “คุณอย่าไม่เชื่อเลย การจะดูว่าผู้ชายคนหนึ่งมีอนาคตไหม ก็ต้องดูที่ภรรยาของเขาว่าอยู่อย่างไร”

“เขามีคำกล่าวที่ดีนะ เลี้ยงภรรยาให้ดี ก็เป็นการเรียกทรัพย์เข้าบ้าน ถ้าคุณยินดีใช้เงิน นั่นก็ถือว่าทำเพื่อครอบครัวเราในอนาคตนะ!”

เขามีเหตุผลของเขาไปเรื่อย ฝีปากนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

เหอจิ้งเจียทั้งซาบซึ้งทั้งขำ “คำพูดพวกนี้ไปเรียนมาจากไหนกันนะ อยากจะสร้างเนื้อสร้างตัว จะมัวมาใช้เงินมือเติบได้อย่างไร?”

ค่านิยมในสังคมยุคนี้ยังคงยึดถือความประหยัดเป็นสำคัญ

เหตุผลแบบเย่เสี่ยวเฟย ต่อให้เป็นคนที่มีฐานะทางบ้านดีมากแบบเหอจิ้งเจีย ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“การหาเงินต่างหากที่สำคัญที่สุด มันเกี่ยวอะไรกับการใช้เงินล่ะ? คุณยิ่งใช้ ผมก็ยิ่งมีแรงกระตุ้นในการหาเงินเพิ่มมากขึ้น!” เย่เสี่ยวเฟยกล่าว

“ไม่รู้ว่าคุณไปเรียนคำหวานพวกนี้มาจากไหน” คราวนี้ เหอจิ้งเจียเขินจนพูดเสียงเบาลงจริงๆ

“ฮ่าๆ ผมพูดความจริงทั้งนั้น ภรรยา คุณต้องเชื่อผมนะ”

“อื้ม… เชื่อคุณสักหน่อยก็ได้”

เหอจิ้งเจียเองก็มองออกว่าเย่เสี่ยวเฟยเต็มใจจ่ายเงินเพื่อเธอจริงๆ จากใจ

ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าทุ่มเทขนาดนี้

“ภรรยา กอดผมไว้นะ นั่งให้ดี เราใกล้ถึงไปรษณีย์แล้ว” เย่เสี่ยวเฟยเตือน

“ค่ะ” เหอจิ้งเจียรีบกอดเอวเย่เสี่ยวเฟยไว้แน่น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง