บทที่ 93 ขอโทษ

"แต่งงานทั้งทีจะไม่มีเครื่องประดับได้ยังไง? ผมพาเธอมาเลือกเครื่องประดับนี่แหละ" เย่เสี่ยวเฟยกล่าว

สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ตู้โชว์ภายในร้านอย่างถือโอกาส

ร้านทองในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับยุคหลังนัก ทองคำถูกวางโชว์ไว้ในตู้กระจก ซึ่งสามารถมองเห็นสิ่งของด้านในผ่านตู้ที่ใสสะอาดได้พอดี

"สร้อยคอเส้นนี้ เอาออกมาให้ดูหน่อยครับ" เย่เสี่ยวเฟยชี้ไปที่สร้อยคอเส้นหนึ่งแล้วกล่าว

"ได้เลยค่ะ!" พนักงานขายหยิบสร้อยคอออกมาอย่างระมัดระวัง

"เสี่ยวจิ้ง ดูสร้อยคอเส้นนี้สิ เธอชอบไหม?" เย่เสี่ยวเฟยพึงพอใจมาก เขาหันหน้าไปมองเหอจิ้งเจีย

เหอจิ้งเจียเหลือบเห็นป้ายราคาที่เขียนว่าสิบห้ากรัมใต้สร้อยคอเข้าพอดี ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความร้อนใจทันที

สิบห้ากรัม นั่นก็ตั้งเจ็ดร้อยกว่าหยวนเลยไม่ใช่เหรอ?

แบบนี้มันแพงเกินไปแล้ว!

"เสี่ยวเฟย ฉันไม่ค่อยชอบเครื่องประดับชิ้นนี้เท่าไหร่ เราไปดูอย่างอื่นกันก่อนดีไหมคะ…"

พูดจบ เธอยังไม่ทันจะได้ดึงตัวเย่เสี่ยวเฟย ก็ได้ยินเขาพูดกับพนักงานขายว่า "สร้อยเส้นนี้ลดราคาอีกหน่อยได้ไหมครับ"

"ที่นี่ราคาเดียวค่ะ ถ้าคุณอยากต่อราคาทองให้ถูกเหมือนราคาผักกาดขาวล่ะก็ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก" พนักงานขายอีกคนที่เดินผ่านมาได้ยินเย่เสี่ยวเฟยพูดแบบนั้น สายตาก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

คนประเภทนี้เธอเห็นมาเยอะแล้ว

เข้ามาเดินดูในร้านทองไปทั่ว สุดท้ายก็ทำท่าทางเลือกมากราวกับจะกดราคาของที่ราคาหลายร้อยหยวนให้เหลือแค่เศษเสี้ยว

แถมผู้หญิงที่มากับเขายังเอาแต่บอกว่าไม่ชอบ ดูยังไงก็คือไม่มีเงินซื้อ

เธอจึงไม่มีสีหน้าดีๆ ให้แน่นอน

"การสอบถามราคามันไม่ใช่เรื่องพื้นฐานหรอกเหรอ? ที่อื่นเขายังต่อรองราคากันได้ ที่นี่แค่ถามหน่อยเดียวไม่ได้หรือไง? แล้วจะเปิดร้านขายของไปทำไม?" เย่เสี่ยวเฟยไม่ยอมตามใจพนักงานคนนี้ เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

"ต่อราคาได้ค่ะ แต่นั่นต้องเป็นลูกค้าที่สนใจจะซื้อจริงๆ พวกคุณแบบนี้ไม่ได้คิดจะซื้อ แถมยังมาแย่งเวลาคนอื่น ฉันจะพูดสักหน่อยจะเป็นไรไป?" พนักงานขายเถียงกลับอย่างมีเหตุผลในมุมของเธอ

เธอไม่มีท่าทีสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย

"ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะไม่ซื้อ?" เย่เสี่ยวเฟยเค้นหัวเราะออกมา

พนักงานขายสมัยนี้ช่างถือดีนัก จู่ๆ ก็มาพูดกับเขาแบบนี้ เย่เสี่ยวเฟยเองก็ไม่ใช่คนใจเย็นอะไร

เขาจึงย้อนถามกลับไปโดยไม่ไว้หน้า

พนักงานขายกรอกตาใส่ด้วยความไม่สบอารมณ์ "คนแบบคุณฉันเห็นมาเยอะแล้ว สิบคนก็ไม่ซื้อสักคน!"

พูดจบ เธอก็หยิบสร้อยคอเก็บเข้าตู้ไปทันที

ราวกับกลัวว่าเย่เสี่ยวเฟยจะแย่งมันไปอย่างนั้น

ท้าทายความอดทนของเย่เสี่ยวเฟยครั้งแล้วครั้งเล่า เย่เสี่ยวเฟยไม่อาจทนต่อไปได้อีก

เขาหันไปมองพนักงานขายคนที่รับรองพวกเขาเมื่อครู่ "ช่วยไปตามผู้จัดการร้านมาให้ผมหน่อยครับ"

"ตามผู้จัดการไปทำไม? นึกว่าฉันกลัวเหรอ? ไม่ซื้อของแล้วยังทำตัวกร่าง คนแบบคุณฉันเห็นมาเยอะแล้ว!"

พนักงานขายที่มีเรื่องกับเย่เสี่ยวเฟยขึ้นเสียงดัง

เสียงโต้เถียงของทั้งสองดังไม่น้อย

เห็นบรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ พนักงานขายคนที่รับรองเย่เสี่ยวเฟยเมื่อครู่จึงรีบไปตามผู้จัดการออกมา

"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้จัดการเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าๆ เขาเอ่ยถามทันทีที่ออกมา

เย่เสี่ยวเฟยพูดตรงๆ "คุณคือผู้จัดการใช่ไหมครับ? พนักงานคนนี้บริการแย่มาก ส่งผลต่อความรู้สึกในการเลือกซื้อของของผมอย่างยิ่ง แถมยังเอาของที่ผมตั้งใจจะซื้อเก็บเข้าตู้ไปดื้อๆ"

"สหายเยี่ยนฟาง จริงอย่างที่เขาว่าไหม?" ผู้จัดการหันไปถามพนักงานขายที่ชื่อเยี่ยนฟางโดยตรง

เยี่ยนฟางที่ดูวางมาดใส่ลูกค้ากลับทำตัวฝ่อลงทันทีต่อหน้าผู้จัดการ แต่เธอยังไม่ยอมจำนนและพยายามแก้ตัว

"ผู้จัดการคะ ฉันทำไปเพราะเห็นแก่ทางร้านค่ะ เข้ามาก็ต่อราคาไม่ยอมซื้อของ ร้านทองไม่ใช่ตลาดสดนะคะ จะมาต่อรองราคาตามใจชอบได้ยังไง?"

"หึหึ คำพูดคุณนี่น่าขันจริงๆ คุณเป็นเจ้าของร้านหรือไง? แค่คุณบอกว่าต่อราคาไม่ได้ คนอื่นก็ถามไม่ได้เลยเหรอ?"

"ท่านประธานยังบอกเลยว่าต้องเป็นสหายที่น่ารักและสามัคคีกัน ร้านทองพวกคุณปฏิบัติต่อลูกค้าแบบนี้ มันไม่ได้ขัดกับอุดมการณ์ที่เรากำลังยึดถือกันอยู่หรอกเหรอ?"

เย่เสี่ยวเฟยพูดประโยคเหล่านี้ออกมาโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

คราวนี้อย่าว่าแต่เยี่ยนฟางเลย แม้แต่ผู้จัดการยังตกใจ

ใครจะกล้าเดินสวนทางกับแนวทางที่รัฐวางไว้กันล่ะ?

ไม่กลัวถูกจับไปเป็นตัวอย่างในการอบรมสั่งสอนหรือไง!

"สหายเยี่ยนฟาง เธอรู้ตัวหรือยังว่าทำผิดร้ายแรงแค่ไหน? ยังไม่รีบขอโทษคุณท่านผู้นี้อีก!" ผู้จัดการตะคอกกลับอย่างไม่สบอารมณ์

เขาเป็นผู้จัดการในห้างนี้มานาน คิดว่าตัวเองผ่านลูกค้ามาก็ไม่น้อย

พวกคนที่ไม่มีเงินซื้อทองและไม่มีความสามารถอะไร พวกนั้นไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย

คนแบบเย่เสี่ยวเฟยที่พูดจามีเหตุผล และแต่ละคำพูดสามารถบีบคั้นคนอื่นได้แบบนี้ ภูมิหลังปกติไม่ธรรมดาแน่นอน

คนประเภทนี้ย่อมไม่อยากไปล่วงเกินเข้า

"ผู้จัดการคะ คุณไม่ได้พูดผิดใช่ไหม? เขาอาจจะไม่มีปัญญาซื้อเลยด้วยซ้ำ ฉัน…"

"พอได้แล้ว! ถ้าเธอยังไม่ยอมรับผิด ก็เก็บของออกไปเดี๋ยวนี้เลย!"

ผู้จัดการตำหนิเยี่ยนฟางโดยไม่ไว้หน้า "มิน่าล่ะพักนี้ร้านถึงไม่ค่อยมีลูกค้า ที่แท้ก็เพราะทัศนคติการบริการที่แย่ของเธอนี่เอง!"

เยี่ยนฟางโดนด่าจนเงยหน้าไม่ขึ้น

ร้านขายของไม่ดี นั่นก็เพราะราคาทองมันแพงเกินไปต่างหากล่ะ!

มาเกี่ยวอะไรกับทัศนคติการบริการของเธอได้ยังไง?

แต่ถึงในใจเธอจะรู้สึกคับแค้นใจและไม่ยอมรับเพียงใด ในเวลานี้ก็ทำได้เพียงก้มหน้าอดทนไว้

ผู้จัดการขู่ถึงขั้นจะไล่ออกแล้ว หากยังเถียงต่อไป มีหวังได้ถูกให้ออกจริงๆ แน่

งานในร้านทองเป็นงานที่ดี สวัสดิการก็ไม่เลว ไม่รู้ว่ามีคนกี่คนจ้องตาเป็นมันอยู่

งานนี้เธอไม่อยากเสียไปเด็ดขาด

"ขอโทษซะ!" ผู้จัดการสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"ขอโทษค่ะ" เยี่ยนฟางจำใจต้องขอโทษอย่างไม่เต็มใจ

ท่าทีแย่มาก

เห็นได้ชัดว่าจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองผิด แต่รู้สึกว่าถูกบังคับให้ต้องขอโทษเท่านั้น

หลังจากจัดการเยี่ยนฟางเสร็จ ผู้จัดการจึงหันไปมองเย่เสี่ยวเฟยแล้วกล่าวว่า "สหายครับ ต้องขออภัยด้วย เป็นเพราะผมอบรมพนักงานไม่เข้มงวดพอ คุณต้องการมาซื้อเครื่องประดับใช่ไหมครับ? เอาแบบนี้แล้วกัน เนื่องจากบริการที่ได้รับมันแย่ ผมขอมอบส่วนลดให้คุณในสินค้าทุกชิ้นที่คุณถูกใจ"

เย่เสี่ยวเฟยค่อนข้างพอใจกับการจัดการของผู้จัดการ

เขาจึงกล่าวว่า "ได้ครับ ผมเห็นแก่หน้าคุณหรอกนะถึงได้ยอมซื้อของที่นี่ต่อ ร้านค้าหนึ่งร้าน ไม่ใช่ขายแค่สินค้าเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่าคือการบริการ หวังว่าต่อไปจะไม่ใช้ทัศนคติแบบนี้ไปบริการคนอื่นอีกนะครับ"

ประโยคสุดท้าย เย่เสี่ยวเฟยเหน็บแนมเยี่ยนฟางโดยไม่ไว้หน้า

เยี่ยนฟางได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร

"ได้ครับ พวกเราเข้าใจดี สหายครับ เมื่อครู่คุณต้องการดูชิ้นไหนนะครับ?"

"ชิ้นนี้ครับ ลายดอกกุหลาบ"

"ชิ้นนี้หนักสิบห้ากรัม รวมค่ากำเหน็จแล้วอยู่ที่เจ็ดร้อยห้าสิบหยวน เนื่องจากทางเราให้บริการคุณได้ไม่ดีพอ เราขอเสนอส่วนลดให้สิบหยวนครับ"

ผู้จัดการเผยรอยยิ้มบนใบหน้า

ทัศนคติการบริการดีกว่าเยี่ยนฟางเมื่อครู่หลายเท่าตัว

เหอจิ้งเจียได้ยินตัวเลขนี้แล้ว ยังคงสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความตกใจ

แบบนี้มันต่างอะไรกับคูปองส่วนลดห้าหยวนสำหรับซื้อรถมาเซราตีล่ะ?

ราคาเจ็ดร้อยกว่าหยวน ส่วนลดที่ให้น่ะเหรอ แค่เศษเงินยังนับไม่ได้เลย

เงินเยอะขนาดนี้ซื้อข้าวของเครื่องใช้ในงานแต่งงานได้ครบทุกอย่างแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง