บทที่ 92 เตรียมงานแต่งงาน

“ใช่ ยังไงก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของบ้านเรา ในเมื่อพรุ่งนี้ต้องเข้าตัวอำเภออยู่แล้ว พวกเธอก็พยายามแวะไปหน่อยแล้วกัน” เหอจิ้นเฟิงกำชับ

“ได้ครับ พวกเราไปแน่นอน” เย่เสี่ยวเฟยตอบ

กินข้าวเสร็จก็ออกมาจากบ้านตระกูลเหอ

เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้กลับร้านทันที แต่ตรงไปที่บ้านของยุงก่อน

ยุงคือคนที่เย่เสี่ยวเฟยรู้จักที่ตลาดมืดเมื่อก่อน เพราะได้บุหรี่อาซือหม่ามาจากมือของยุงนี่แหละ เขาถึงได้สานสัมพันธ์กับหัวหน้าหลิวแห่งสำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ได้

หลังจากนั้นถึงได้คว้าโอกาสจากงานแสดงสินค้า และอาศัยจังหวะต่อเนื่องเหล่านี้จนมาถึงจุดนี้ได้ในวันนี้

คราวก่อนเขาจ่ายเงินใจกว้างขนาดนั้น เห็นได้ชัดว่าทำให้ยุงยำเกรงไปเลย ถึงกับบอกที่อยู่ให้เขาเองโดยไม่ต้องถาม

คราวนี้ก็พอดีได้ใช้ประโยชน์

เย่เสี่ยวเฟยตรงมาที่หน้าประตูบ้านเขาเลย

เคาะประตูไม่นาน ข้างในก็มีเสียงตอบรับ

“พี่? พี่มาเองเลยหรือ! มาครั้งนี้จะซื้ออะไรหรือเปล่า?” ยุงเปิดประตูออกมา พอเห็นเย่เสี่ยวเฟย บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที

ปกติยุงเจอลูกค้ามาไม่น้อย แต่คนที่ใจกว้างอย่างเย่เสี่ยวเฟยนั้นมีไม่มากจริงๆ

เพราะฉะนั้นจึงจำเขาได้แม่นยำ

มองแวบเดียวก็จำได้แล้ว

“ที่นี่มีบัตรอุตสาหกรรมไหม? บัตรจักรเย็บผ้ากับบัตรนาฬิกาผมก็ต้องการด้วย” เย่เสี่ยวเฟยพูดตรงๆ

ไม่มีการอ้อมค้อมแม้แต่น้อย

ครั้งนี้ที่เขามาหายุงไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น แต่หลักๆ เป็นเรื่องของใช้สำหรับงานแต่งงาน

สมัยนี้การแต่งงานนิยมสี่สิ่งที่ต้องมีกับสามสิบหกขา

สี่สิ่งที่ต้องมีก็คือสามหมุนหนึ่งเสียง ประกอบด้วยวิทยุ จักรยาน จักรเย็บผ้า และนาฬิกาข้อมือ

ส่วนสามสิบหกขาก็คือตู้ลิ้นชักห้าชั้น โต๊ะกินข้าว เก้าอี้สี่ตัว เตียง โต๊ะหนังสือ และตู้เสื้อผ้า

อย่างหลังไม่ต้องใช้บัตร คนชนบทบางคนก็ทำเองได้ แต่สามหมุนหนึ่งเสียงส่วนใหญ่ต้องใช้บัตร

แถมยังต้องใช้บัตรอุตสาหกรรมอีกจำนวนหนึ่งด้วย

“มีครับ บัตรนาฬิกากับบัตรอุตสาหกรรมผมมีทั้งคู่ แต่บัตรจักรเย็บผ้าผมไม่มี ถ้าพี่รอได้ ผมจะลองไปถามเพื่อนดูให้”

“ต้องรอนานแค่ไหน?”

“อาจจะเป็นคืนนี้ ช้าสุดก็พรุ่งนี้เช้า”

“พยายามหามาให้ได้ภายในคืนนี้ ถ้าคืนนี้ได้ผมเอา ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน ผมจะไปหาทางอื่นเอง”

“ได้ครับพี่ วางใจได้ ผมจะพยายามจัดการให้เสร็จภายในคืนนี้”

เย่เสี่ยวเฟยบอกที่อยู่ของจิ่นซิ่วซานเจียง ให้ยุงเอาบัตรไปส่งที่นั่นโดยตรงถ้าหามาได้

เขากับกวนเจี้ยนจวินสนิทกันมาก เรื่องเล็กน้อยแค่นี้อีกฝ่ายต้องยินดีช่วยแน่นอน

“ได้ครับ แล้วบัตรนาฬิกากับบัตรอุตสาหกรรม พี่จะเอาเท่าไร?”

เย่เสี่ยวเฟยคิดดู จักรยานหนึ่งคันต้องใช้บัตรอุตสาหกรรมสิบใบ

ส่วนจักรเย็บผ้าต้องใช้บัตรอุตสาหกรรมมากกว่านั้นอีก ถึงยี่สิบใบ

นอกจากนี้อาจต้องซื้อของจุกจิกอย่างอื่นอีก จะเอามาแค่สามสิบใบพอดีๆ คงไม่ได้

“บัตรนาฬิกาผมเอาหนึ่งใบ บัตรอุตสาหกรรมเอาสี่สิบใบ” เย่เสี่ยวเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด

“ได้ครับพี่ ทั้งหมดยี่สิบหยวน รับไปเลย”

“อืม”

ได้บัตรอุตสาหกรรมมาแล้ว เย่เสี่ยวเฟยก็ออกจากบ้านของยุง

ออกมาแล้ว เขาก็แวะไปที่จิ่นซิ่วซานเจียงโดยเฉพาะ เพื่อฝากเรื่องนี้ไว้กับกวนเจี้ยนจวิน

“ไม่มีปัญหา แต่เสี่ยวเฟย เรื่องแบบนี้นายก็ระวังตัวหน่อยนะ ก็แค่ตอนนี้ทางการผ่อนปรนลงมาบ้างเท่านั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อน จับได้ว่ามีการซื้อขายแบบนี้ ต้องโดนส่งเข้าสถานีตำรวจกันหมด” กวนเจี้ยนจวินกำชับ

ความหมายของกวนเจี้ยนจวินก็คืออยากให้เย่เสี่ยวเฟยทำการซื้อขายแบบนี้ให้น้อยลง

ทั้งหมดนี้ก็เพราะเมื่อก่อนมีการปราบปรามตลาดมืดอย่างหนัก ถึงขนาดว่าช่วงที่เข้มงวดที่สุด ยังมีคนโดนยิงเป้ามาแล้ว

ตอนนี้คนข้างบนจู่ๆ ก็ผ่อนปรนนโยบายลง แต่ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะกลับมาเข้มงวดอีกเมื่อไร ถ้าเกิดตรวจเจอขึ้นมา เรื่องแบบนี้ไม่แน่อาจถูกตามสาวไปถึงต้นตอ

ถึงตอนนั้นถ้าลากเย่เสี่ยวเฟยเข้าไปเกี่ยวด้วยก็ไม่ดีแน่

“พี่กวน เรื่องแบบนี้ต่อไปจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ถึงขั้นจะทำกันอย่างเปิดเผยด้วยซ้ำ” เย่เสี่ยวเฟยยิ้มพลางพูด

“เสี่ยวเฟย ที่นายพูดนี่จริงหรือเปล่า?” น้ำเสียงของกวนเจี้ยนจวินเต็มไปด้วยความสงสัย

ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดแบบนี้ต่อหน้าเขา เขาคงไม่เชื่อเด็ดขาด

แต่เย่เสี่ยวเฟยไม่เหมือนคนอื่น นี่เป็นคนเก่งที่ได้รับความชื่นชมจากบรรดาผู้นำมากมาย

สิ่งที่เขาพูด มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นข่าววงใน

กวนเจี้ยนจวินถึงได้ประหลาดใจขนาดนี้

เย่เสี่ยวเฟยยิ้มแล้วพูด “แน่นอนว่าจริง พี่กวน อย่างที่เขาว่ากันว่าหมาป่าเดินทางพันลี้ก็เพื่อหาเนื้อกิน คนใจกล้าอิ่มจนจุก คนใจเสาะอดตาย ต่อไปคนหัวไวพวกนี้ต้องได้ดีแน่นอน”

เมื่อก่อนคนพวกนี้คือพวกทำการค้ากำไรเกินควร เป็นพวกบ่อนทำลาย แต่ในอนาคตก็คือพวกนายหน้าขายต่อ เป็นคนมีเส้นสาย

ไม่แน่ว่าอาจต้องจ่ายเงินไปอ้อนวอนให้พวกเขาช่วยจัดการเรื่องให้ด้วยซ้ำ

“ได้ พี่เชื่อนาย เรื่องนี้วางใจได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เอง”

“ดีครับ ขอบคุณครับพี่”

“อืม นายซื้อบัตรมากมายขนาดนี้ จะเตรียมของสักเท่าไรกันน่ะ?” กวนเจี้ยนจวินอดถามไม่ได้

บัตรมากมายขนาดนี้ แถมยังต้องควักเงินซื้อมาอีก ดูยังไงก็เหมือนที่บ้านกำลังจะมีงานใหญ่

“ใช่ครับ อีกไม่นานผมจะแต่งงานแล้ว ถึงเวลาเชิญพี่มาดื่มเหล้ามงคลด้วยนะครับ” เย่เสี่ยวเฟยยิ้ม

ความสุขสี่ประการของชีวิต คือพบสหายรู้ใจในต่างแดน ฝนตกหลังแล้งมานาน คืนเข้าหอส่งตัว และสอบได้ชื่อติดประกาศ

การแต่งงานเป็นเรื่องมงคลใหญ่ขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องจัดให้ดี

กวนเจี้ยนจวินก็เข้าใจขึ้นมาทันที แล้วยิ้ม “มิน่าล่ะ ยินดีด้วยนะน้องชาย ถึงเวลาพี่จะพาคนในครอบครัวมาร่วมงานแน่นอน”

“พี่กวนมาได้ก็ดีที่สุดเลยครับ กำหนดวันได้แล้วผมจะมาบอกพี่”

“ได้”

คุยกันอีกสองสามประโยค เย่เสี่ยวเฟยจึงออกจากภัตตาคารจิ่นซิ่วซานเจียง

แล้วขี่รถไปที่ร้าน

พอถึงร้าน ก็เห็นลูกค้ามุงหน้าร้านจนแน่นขนัดไม่มีช่องว่าง เขาจึงรีบเข้าไปช่วย

ยุ่งอยู่จนถึงตอนค่ำ กวนเจี้ยนจวินก็นำบัตรจักรเย็บผ้ามาส่งให้เขา

เย่เสี่ยวเฟยถอนหายใจโล่งอกทันที

ยุงยังพึ่งพาได้จริงๆ หาบัตรจักรเย็บผ้ามาได้จริงๆ

มีบัตรใบนี้แล้ว ถึงเวลาเข้าตัวอำเภอก็น่าจะซื้อของได้ครบ

คิดว่าวันรุ่งขึ้นยังต้องเข้าตัวอำเภอ คืนนั้นเย่เสี่ยวเฟยล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ขึ้นเตียงนอน

ทั้งคืนหลับสนิทไม่ฝันอะไรเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาขี่มอเตอร์ไซค์ซ้อนเหอจิ้งเจียมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ

มอเตอร์ไซค์ซ้อนคนมากเกินไปไม่ได้ เหอจิ้นเฟิงจึงไม่ได้ไปพร้อมพวกเขา แต่นั่งรถโดยสารเข้าตัวอำเภอเอง

ทั้งสองฝ่ายนัดกันไว้ว่าจะไปเจอกันที่ไปรษณีย์

ครั้งก่อนเคยมาแล้ว เย่เสี่ยวเฟยจึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี เขาพาเหอจิ้งเจียตรงไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ

พอเข้าไปก็มุ่งตรงไปที่ร้านทองทันที

ร้านทองในยุคนี้ การตกแต่งยังไม่หรูหราอลังการเหลืองอร่ามเหมือนในยุคหลัง

แต่ถ้าเทียบในยุคนี้ การตกแต่งแบบนี้ก็ทิ้งห่างที่อื่นไปไม่เห็นฝุ่นแล้ว

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านจะซื้ออะไรคะ?”

ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าไป ก็มีพนักงานขายเดินเข้ามาสอบถามเอง

“เสี่ยวเฟย เราไม่ได้บอกว่าจะมาซื้อของสำหรับงานแต่งหรือ? แล้วเดินมาที่นี่ทำไม?”

เหอจิ้งเจียดึงมือของเย่เสี่ยวเฟยเบาๆ แล้วกดเสียงต่ำ

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเก้อเขินทำอะไรไม่ถูก

นี่มันทองคำเลยนะ!

แค่เข้าตัวอำเภอมาซื้อของแต่งงานก็นับว่าฟุ่มเฟือยมากพอแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงได้เดินเข้ามาถึงร้านทองอีก?

ตอนนี้ทองคำราคากรัมละสี่สิบห้าหยวน ต่อให้พนักงานคนหนึ่งไม่กินไม่ใช้เลยทั้งเดือน เงินเดือนทั้งหมดก็ยังซื้อไม่ได้แม้แต่กรัมเดียว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง